[17.05.1972] kawalerka Patricka, "Krew, pazury i obrazy" - Florence & Patrick

Gdyby głowa Patricka nagle zaczęła kręcić się we wszystkie strony, a z jego ust wydobył się bełkot, być może Florence faktycznie poderwałaby się do ucieczki. Ale na razie nie zrobił ani nie powiedział jej niczego, co mogłoby przekonać ją, że warto wykonywać jakiekolwiek gwałtowne ruchy, nie mówiąc już o bieganiu. Wyciągniętą rękę więc po prostu ujęła, starając się zignorować kontrast pomiędzy jego zimną skórą, a ciepłem jej własnej dłoni.
– Dobrze – zgodziła się tylko, nie protestując ani przeciwko prośbie, ani przeciwko kocu, bo chociaż bardzo nie chciała cofać się ani przed Atreusem, ani przed Patrickiem, była magomedykiem i doskonale wiedziała, że zwykłemu człowiekowi takie zimno mogło zaszkodzić. Nosili w sobie chłód Limbo, jakby przynieśli ze sobą do świata żywych cząstkę zaświatów.
Gdy wspomniał, że jego rodzice byli zwolennikami Grindewalda, po prostu musnęła jego chłodną twarz wolną ręką, lekko, samymi koniuszkami palców. Jakby chciała w ten milczący sposób zapewnić, że nie szkodzi – że nie musi być mu wstyd, bo jego rodzice stali po drugiej stronie, bo zginęli zabici przez aurorów, kiedy był jeszcze mały. A raczej „nic to teraz nie zmienia”, bo to nie tak, że nie szkodzi – mogła tylko domyślać się, jak było trudne kochać ich i pogardzać nimi jednocześnie, iść zupełnie inną drogą, polować na takich, jak oni, a w pamięci nosić zapewnienia babki, że byli dobrymi ludźmi. Jej właśni krewni często chodzili po tej cienkiej linii pomiędzy tym, co słuszne i tym, co podłe, między prawem i bezprawiem, i czasem tracili równowagę – ale większość z nich nie zawędrowała tak daleko.
Milczała jeszcze przez chwilę, kiedy skończył. Nie dlatego, że nie chciała mówić, ale przeczuwała, że to, co powie, może być ważne – i bardzo nie chciała, by było to coś, co popchnie Patricka teraz, kiedy i tak się chwiał i nie mógł złapać równowagi. Spadło na niego zbyt wiele i ten chyba najbardziej zrównoważony człowiek, jakiego znała, zdawał się jej teraz spacerować nad samą krawędzią przepaści.
– Grindewald podobno potrafił uwodzić i opętywać ludzi znacznie skuteczniej niż… Voldemort – powiedziała w końcu, spoglądając mu w oczy. – W mojej rodzinie też byli jego zwolennicy. Czegokolwiek nie zrobili, ty jesteś sobą. – Nie jej rodzice przynajmniej, z czego mogła się cieszyć. Percival Bulstrode zawsze był człowiekiem wysoko ceniącym prawo i porządek, oddanym swojej pracy. A dla Enid życie zdawało się wieczną grą i zabawą, zakładem o wysoką stawkę, lecz Florence nie widziała jej stojącej w pierwszym szeregu ani za Grindewaldem, ani za tym, który pragnął, by nazywano go Mrocznym Panem. Mogła tylko sobie wyobrażać, że gdyby było inaczej, to bolałoby i wywoływano jakieś poczucie wstydu, które zakopałaby głęboko, by nigdy nie pokazać go światu.
Nie próbowała usprawiedliwiać jego rodziców. Nie było usprawiedliwienia. Wiedziała tylko, że ludzie rzadko są czarno biali, ale to wcale nie czyniło dla niego niczego łatwiejszym.
– Niewiele wiem o Limbo i duchach, ale to nie brzmi, jakby cię opętał albo naprawdę wszedł do twojej głowy. Gdybyś był opętany, zmieniłbyś się, a nie jesteś odmieniony. Kapłanki powiedziały Atreusowi, że wróciliście żywi, ale zimni, bo coś waszego zostało tam, ale coś stamtąd przyszło z wami. Myślałam, że to odrobina energii zaświatów, ale może to wspomnienia, które dały wam duchy? – wymruczała, niezbyt głośno, jakby w przekonaniu, że takie rozmowy należało toczyć szeptem, chociaż przecież nikt nie mógł podsłuchać ich w mieszkaniu gdzieś w niemagicznym Londynie. – Rozmawiałeś z jakimś spirytystą? Może będzie wiedział, co zrobić, by to zablokować.