23.09.2023, 21:39 ✶
- W Toskanii? - zapytał, marszcząc przy tym nieco brwi, bo w sumie te słowa wydały mu się zwyczajnie oderwane od reszty. - Nie, nie przypominam sobie - odparł po chwili zastanowienia, kiedy jego spojrzenie wreszcie padło na jedna z bardziej dojrzałych czereśni. Sięgnął po nią, zrywając i od razu pakując sobie do ust. W przeciwieństwie do Florence nie miał takiego problemu z jedzeniem owoców prosto z drzewa, nie mówiąc o tym, że jego naręcze było o połowe mniejsze, bo co druga zerwana czereśnia trafiała nie do rąk, a do ust właśnie.
Rzadko kiedy wstawał tak wcześnie w dni wolne, zwykle korzystając z braku pracy i wylegując się tyle, ile mógł. Było jednak cos takiego w letniej posiadłości i jej otoczeniu, co sprawiało, że otwierało się oczy o poranku, chcąc cieszyć się spokojem sadu. I jego bogactwem.
- To trochę zabawne, że pojechała na jeden koniec świata, żeby wygrać domek na drugim - uśmiechnął się lekko, znowu dzieląc owoce. Jeden trafił do ust, a drugi do prowizorycznej łubianki stworzonej z ręki dociskanej do boku. - Ale to dobrze, będzie można pojechać. Może nawet pozwiedzać. A ty byłaś? W sumie nie przypominam sobie niczego takiego, ale może mnie zaraz zaskoczysz?
Podążył za siostrą w kierunku kamiennej ławeczki, raz po raz sięgajac do chylących się ku niemu gałęziom, ciężkich od owoców i zrywając co lepsze okazy. I dzielac. Za każdym razem dzieląc. Brodził przez trawę w podwiniętych spodniach, żeby uniknąć tego samego losu, który właśnie spotykał kraniec spódnicy jego siostry, mokry teraz od rosy i czuł się przy tym trochę, jak wtedy kiedy byli dziećmi i biegali beztrosko po tym samym sadzie każdego lata. Zerwał jeszcze garść czereśni i usiadł na ławce obok Florence, krytycznym spojrzeniem porównując swoje i jej zbiory. Oczywiście, ona miała ich więcej.
Rzadko kiedy wstawał tak wcześnie w dni wolne, zwykle korzystając z braku pracy i wylegując się tyle, ile mógł. Było jednak cos takiego w letniej posiadłości i jej otoczeniu, co sprawiało, że otwierało się oczy o poranku, chcąc cieszyć się spokojem sadu. I jego bogactwem.
- To trochę zabawne, że pojechała na jeden koniec świata, żeby wygrać domek na drugim - uśmiechnął się lekko, znowu dzieląc owoce. Jeden trafił do ust, a drugi do prowizorycznej łubianki stworzonej z ręki dociskanej do boku. - Ale to dobrze, będzie można pojechać. Może nawet pozwiedzać. A ty byłaś? W sumie nie przypominam sobie niczego takiego, ale może mnie zaraz zaskoczysz?
Podążył za siostrą w kierunku kamiennej ławeczki, raz po raz sięgajac do chylących się ku niemu gałęziom, ciężkich od owoców i zrywając co lepsze okazy. I dzielac. Za każdym razem dzieląc. Brodził przez trawę w podwiniętych spodniach, żeby uniknąć tego samego losu, który właśnie spotykał kraniec spódnicy jego siostry, mokry teraz od rosy i czuł się przy tym trochę, jak wtedy kiedy byli dziećmi i biegali beztrosko po tym samym sadzie każdego lata. Zerwał jeszcze garść czereśni i usiadł na ławce obok Florence, krytycznym spojrzeniem porównując swoje i jej zbiory. Oczywiście, ona miała ich więcej.