24.09.2023, 02:35 ✶
- Nieznoszę, kiedy to robisz - rzucił nagle, jakby bez żadnego powodu. Ale było coś w jej oczach, co znał dobrze. Coś w jej słowach, co już słyszał nie raz, za każdym razem w tej samej sytuacji i nawet się nie złościł. Kiedy był mały, uważał za nie fair, że widział zaledwie ludzkie emocje, kiedy inni mogli zagladać w przeszłość już przyszłość. Nienawidził, kiedy go badali, chcąc wiedzieć czego się spodziewać, ale potem się przyzwyczaił. Potem sam zaczął dopowiadać sobie więcej własnym darem i zwyczajnie tego typu rozmowa była dla nich już czymś naturalnym. Pełna dopowiedzeń, sięgania gdzieś głębiej i badania siebie nawzajem. A mimo tego, że wiedział, że uciekła sie do prekognicji, coś w nim zastygło i zesztywniał cały, kiedy usłyszał jej kolejne słowa.
- Nie wiem o kim mówisz - odpowiedział, ale dawno nie wyglądał tak oczywiście wypowiadając kłamstwo. Mimowolnie zgarbił się, nagle przygniecony jakimś niewidzialnym ciężarem, spoglądając na nią twardo. - Wiem. - poprawił się krótko. - Ale nie większe niż ja sam - powiedział, jakby to miało cokolwiek zmienić. Gdyby miał zastanowić sie nad tym, to właśnie tę jej skłonność do kłopotów uznałby za coś, co mogłoby go do niej przyciągać. Tak po ludzku, bez pomocy magii.
Nie wspominał już, że akurat na tę dziewczynę nie móc nic poradzić. Nie mógł o niej nie myśleć, nie kiedy pakowała się w kłopoty co chwilę, nie kiedy pracowali obok siebie. Nie kiedy ciągnęła ich do siebie magia i nie kiedy tak dobrze było czuć, że ktoś nie wzdrygał się przed jego dotykiem. Mimo że chyba tłumaczyła mu to więcej raz, wciąż go to dziwiło. I tym bardziej poruszało, kiedy tak bardzo ciążyło mu bycie zimnym.
- A co jeszcze? - zapytał na pozór spokojnie, ale w jego głosie była pewna szorstkość. - Nie umiem czytać w myślach, Florence. Jeśli chcesz zapytać o coś konkretnego, to to zrób - powiedział zniecierpliwiony, opierając się dłońmi o krawędź kamiennej ławeczki, kiedy jedna noga zaczęła mu lekko podskakiwać. - Wiem. Wiem o tym, ale to wcale nie pomaga. To głupie, ale chce zwyczajnie przestać czuć to zimno. Chce czuć na skórze słońce, które ogrzewa, chcę żeby ludzie nie wzdrygali się za każdym razem, kiedy mnie dotykają - powiedział z irytacją, spoglądając na nią. - Uderzyłem go, wiesz? Laurenta. Cholera złamałem mu chyba nos, bo nie mógł się zamknąć. Bo nie mogłem słuchać jak mówi, że za mało się staram, kiedy robię wszystko co w mojej mocy. I zwyczajnie nie wiem co zrobić więcej.
Patrzył na nią z pewnym wyrzutem. Ze złością, którą mogła znać z tego, jak patrzył na innych. Ale też z kryjącą sie gdzieś głęboko rozpaczą, bo zwyczajnie nie wiedział co miał robić. Był zagubiony jak nigdy wcześniej i tak do tej pory chciał słyszeć jaki to jest wspaniały, tak teraz chciał tylko wiedzieć, że był wystarczający. Słowa Laurenta w jakiś sposób go złamały, nawet jeśli miękki i chwalące, to jedno konkretne zdanie wciąż dźwięczało mu w głowie.
- Nie wiem o kim mówisz - odpowiedział, ale dawno nie wyglądał tak oczywiście wypowiadając kłamstwo. Mimowolnie zgarbił się, nagle przygniecony jakimś niewidzialnym ciężarem, spoglądając na nią twardo. - Wiem. - poprawił się krótko. - Ale nie większe niż ja sam - powiedział, jakby to miało cokolwiek zmienić. Gdyby miał zastanowić sie nad tym, to właśnie tę jej skłonność do kłopotów uznałby za coś, co mogłoby go do niej przyciągać. Tak po ludzku, bez pomocy magii.
Nie wspominał już, że akurat na tę dziewczynę nie móc nic poradzić. Nie mógł o niej nie myśleć, nie kiedy pakowała się w kłopoty co chwilę, nie kiedy pracowali obok siebie. Nie kiedy ciągnęła ich do siebie magia i nie kiedy tak dobrze było czuć, że ktoś nie wzdrygał się przed jego dotykiem. Mimo że chyba tłumaczyła mu to więcej raz, wciąż go to dziwiło. I tym bardziej poruszało, kiedy tak bardzo ciążyło mu bycie zimnym.
- A co jeszcze? - zapytał na pozór spokojnie, ale w jego głosie była pewna szorstkość. - Nie umiem czytać w myślach, Florence. Jeśli chcesz zapytać o coś konkretnego, to to zrób - powiedział zniecierpliwiony, opierając się dłońmi o krawędź kamiennej ławeczki, kiedy jedna noga zaczęła mu lekko podskakiwać. - Wiem. Wiem o tym, ale to wcale nie pomaga. To głupie, ale chce zwyczajnie przestać czuć to zimno. Chce czuć na skórze słońce, które ogrzewa, chcę żeby ludzie nie wzdrygali się za każdym razem, kiedy mnie dotykają - powiedział z irytacją, spoglądając na nią. - Uderzyłem go, wiesz? Laurenta. Cholera złamałem mu chyba nos, bo nie mógł się zamknąć. Bo nie mogłem słuchać jak mówi, że za mało się staram, kiedy robię wszystko co w mojej mocy. I zwyczajnie nie wiem co zrobić więcej.
Patrzył na nią z pewnym wyrzutem. Ze złością, którą mogła znać z tego, jak patrzył na innych. Ale też z kryjącą sie gdzieś głęboko rozpaczą, bo zwyczajnie nie wiedział co miał robić. Był zagubiony jak nigdy wcześniej i tak do tej pory chciał słyszeć jaki to jest wspaniały, tak teraz chciał tylko wiedzieć, że był wystarczający. Słowa Laurenta w jakiś sposób go złamały, nawet jeśli miękki i chwalące, to jedno konkretne zdanie wciąż dźwięczało mu w głowie.