24.09.2023, 15:15 ✶
Zaśmiała się znów. Bo Stanley, ten sam Stanley, został uraczony identyczną porcją muffin bez bardzo istotnego składnika, jakim był boczek. Ale nie zdążyła podzielić się tym faktem, że tenże brygadzista zdecydowanie nie ma względów u panien z rodu Longbottom, że ewidentnie żywią do niego jednako „ciepłe” uczucia.
Szczegół, że ten coś o truciznach przebąknął, i tak, nie zamierzała zapomnieć o przekreślonych słowach.
Pojawienie się „kogoś” było czymś niespodziewanym. Ktokolwiek to był – bez głowy jego tożsamość pozostawała raczej niemożliwa do ustalenia. Kimkolwiek był, szarżował na nie i zadziałały tu szlifowane od lat odruchy. Nie musiała się zastanawiać nad tym, jak zareagować; dłoń automatycznie skoczyła do różdżki, błysnęło zaklęcie, które mało go odrzucić, ale, ale… przeniknęło go tylko, pomknęło dalej, skończyło gdzieś w przestrzeni, nie odnalazłszy swego celu.
I duch – bo najwyraźniej chyba tym był – przeniknął przez nie, pozostawiając po sobie uczucie podobne do tych z lat Hogwartu, kiedy przypadkiem przechodziło się przez chociażby Bezgłowego Nicka.
Nie dość, że i tak jej było zimno i tak, to teraz – choć wydawało się to niemożliwe! - miała wrażenie, że temperatura spadła o kilka dobrych stopni. Ale nie to było istotne, tylko… właśnie, nie sprawiał wrażenia, żeby tym duchem był, nie od razu. Zresztą, skąd – do cholery – się tu wziął?
Nie potrzebowały słów, żeby się zrozumieć. Wystarczyło spojrzenie, żeby zgodnie pognać tropem tego bytu. Nie, nie przemieniała się, zresztą w jej przypadku i tak coś takiego na ten moment nie było możliwe, a już na pewno nie w takim tempie. Choć tyle, że nie potrzebowała zwierzęcej formy, by podążać za zapachem…
… którego nie było. Nie było. Nie wyłapywała żadnej obcej woni, niczego, co sugerowałoby, że bezgłowy naprawdę podążył tędy, ba, że w ogóle istniał. Chyba że miała jakieś omamy? Nie, Brenna też to widziała, omamy odpadały...
Pobiegła, pewnie że tak, znacznie wolniej niż byłoby to możliwe na czterech łapach, ale… nie było go. Nie było.
- Jasna… też nic nie wyczułaś? – spytała, przystając obok Brenny. Machnęła różdżką, przywołując światło mające rozświetlić mrok lasu – choć nie miała wielkiej nadziei na to, że coś dostrzegą. Nawet jeśli, jakimś cudem… to pewnie tylko jego widmowe plecy.
Szczegół, że ten coś o truciznach przebąknął, i tak, nie zamierzała zapomnieć o przekreślonych słowach.
Pojawienie się „kogoś” było czymś niespodziewanym. Ktokolwiek to był – bez głowy jego tożsamość pozostawała raczej niemożliwa do ustalenia. Kimkolwiek był, szarżował na nie i zadziałały tu szlifowane od lat odruchy. Nie musiała się zastanawiać nad tym, jak zareagować; dłoń automatycznie skoczyła do różdżki, błysnęło zaklęcie, które mało go odrzucić, ale, ale… przeniknęło go tylko, pomknęło dalej, skończyło gdzieś w przestrzeni, nie odnalazłszy swego celu.
I duch – bo najwyraźniej chyba tym był – przeniknął przez nie, pozostawiając po sobie uczucie podobne do tych z lat Hogwartu, kiedy przypadkiem przechodziło się przez chociażby Bezgłowego Nicka.
Nie dość, że i tak jej było zimno i tak, to teraz – choć wydawało się to niemożliwe! - miała wrażenie, że temperatura spadła o kilka dobrych stopni. Ale nie to było istotne, tylko… właśnie, nie sprawiał wrażenia, żeby tym duchem był, nie od razu. Zresztą, skąd – do cholery – się tu wziął?
Nie potrzebowały słów, żeby się zrozumieć. Wystarczyło spojrzenie, żeby zgodnie pognać tropem tego bytu. Nie, nie przemieniała się, zresztą w jej przypadku i tak coś takiego na ten moment nie było możliwe, a już na pewno nie w takim tempie. Choć tyle, że nie potrzebowała zwierzęcej formy, by podążać za zapachem…
… którego nie było. Nie było. Nie wyłapywała żadnej obcej woni, niczego, co sugerowałoby, że bezgłowy naprawdę podążył tędy, ba, że w ogóle istniał. Chyba że miała jakieś omamy? Nie, Brenna też to widziała, omamy odpadały...
Pobiegła, pewnie że tak, znacznie wolniej niż byłoby to możliwe na czterech łapach, ale… nie było go. Nie było.
- Jasna… też nic nie wyczułaś? – spytała, przystając obok Brenny. Machnęła różdżką, przywołując światło mające rozświetlić mrok lasu – choć nie miała wielkiej nadziei na to, że coś dostrzegą. Nawet jeśli, jakimś cudem… to pewnie tylko jego widmowe plecy.