25.09.2023, 16:03 ✶
- Nie, nie musisz. Bo przecież ja też nie przestanę - mimo, że zwykle tego typu słowa okrasiłby odpowiednim uśmiechem, teraz go zabrakło. Był poważny, jak rzadko kiedy, spoglądając na nią tylko przelotnie, kątem oka. To zwyczajnie leżało w ich naturze i nawet jeśli czasami mu to przeszkadzało, to zwyczajnie to rozumiał. Nie chodziło też o samo sprawdzanie jego przyszłości, a dzielenie się nią, nawet w najbardziej mglisty ze sposobów. Te słowa, kiedy się o niego martwiła, bo zobaczyła coś, zawsze zasiewały w nim odrobinę całkowicie niepotrzebnej niepewności.
- Bo wydaje się tak bardzo... trywialne - ostatnie słowo wypowiedział powoli, jakby ostrożnie. Jego problemy wydawały mu się zwyczajnie proste. Nie na tyle wymagające, by poświęcać im więcej czasu i chyba dlatego tak bardzo frustrowało go to, jak się męczył. Zapominał, że czasem najprostsze potrzeby były tymi najważniejszymi, które dawały stabilność, na której mógł budować resztę siebie. Ludzki dotyk, nawet jeśli tak prosty, dla niego był tym ważniejszy. Od dziecka był przyzwyczajony, że ludzie go nie unikali. Wyciągał ręce go innych chętnie, czy to w przyjacielskim geście, czy też tym zupełnie odwrotnym, absolutnie wrogim i destrukcyjnym, bo przecież tak dużo rzeczy chciał załatwiać pięściami, zamiast machać różdżką. Nie przyprowadzał nawet do domu dziewczyn, żeby Florence nad ranem mogła przyglądać się im krytycznie, bo nawet jeśli któraś się przemogła, nawet jeśli była w stanie przejść nad tym dojmujące zimnem śmierci, to jemu samemu coś nie pasowało.
Dlatego może jej pochwycenie za jego dłoń było w tym momencie tak pokrzepiające. Opuścił spojrzenie, spoglądając na ich splecione ręce, przez moment zwyczajnie milcząc. Szkoda, że nie milczał więcej, zamiast tego przyznając się to karygodnego błędu, jaki popełnił przed parunastoma dniami, a Florence zabrała dłoń.
- Powiedział, żebym czynnie brał udział w poszukiwaniach - skrzywił się i było w tym grymasie coś bardzo brzydkiego, jakaś dziwna odraza. Jednocześnie starannie pomijał całą otoczkę, z jednej strony wstydząc się, a z drugiej uznając ją za absolutnie nieważną. Odrobina alkoholu jeszcze nikomu nie zaszkodziła, a Laurent postanowił uderzyć akurat w ten punkt z całą mocą. Aż strach pomyśleć, co by zrobił Atreus, gdyby wydoił tę butelkę do końca, zamiast pociągnąć tylko parę łyków. - Bardzo bym chciał być człowiekiem, za którego mnie uważa, albo chce, żebym był. Ale ani nie jestem, ani nie będę kimś takim innym. Jego pochlebstwa są miłe, Florence, ale tak jak jestem w stanie przyjmować je z łatwością, tak wtedy... - pokręcił głową, odwracając twarz całkowicie i wzdychając, kiedy palce znowu zacisnęły się na krawędzi ławki. Tym razem mocniej. - Tak wtedy nie byłem w stanie dzielić jego złudzeń i nawet nie wiem czemu tak cholernie mnie wtedy frustrowały.
- Bo wydaje się tak bardzo... trywialne - ostatnie słowo wypowiedział powoli, jakby ostrożnie. Jego problemy wydawały mu się zwyczajnie proste. Nie na tyle wymagające, by poświęcać im więcej czasu i chyba dlatego tak bardzo frustrowało go to, jak się męczył. Zapominał, że czasem najprostsze potrzeby były tymi najważniejszymi, które dawały stabilność, na której mógł budować resztę siebie. Ludzki dotyk, nawet jeśli tak prosty, dla niego był tym ważniejszy. Od dziecka był przyzwyczajony, że ludzie go nie unikali. Wyciągał ręce go innych chętnie, czy to w przyjacielskim geście, czy też tym zupełnie odwrotnym, absolutnie wrogim i destrukcyjnym, bo przecież tak dużo rzeczy chciał załatwiać pięściami, zamiast machać różdżką. Nie przyprowadzał nawet do domu dziewczyn, żeby Florence nad ranem mogła przyglądać się im krytycznie, bo nawet jeśli któraś się przemogła, nawet jeśli była w stanie przejść nad tym dojmujące zimnem śmierci, to jemu samemu coś nie pasowało.
Dlatego może jej pochwycenie za jego dłoń było w tym momencie tak pokrzepiające. Opuścił spojrzenie, spoglądając na ich splecione ręce, przez moment zwyczajnie milcząc. Szkoda, że nie milczał więcej, zamiast tego przyznając się to karygodnego błędu, jaki popełnił przed parunastoma dniami, a Florence zabrała dłoń.
- Powiedział, żebym czynnie brał udział w poszukiwaniach - skrzywił się i było w tym grymasie coś bardzo brzydkiego, jakaś dziwna odraza. Jednocześnie starannie pomijał całą otoczkę, z jednej strony wstydząc się, a z drugiej uznając ją za absolutnie nieważną. Odrobina alkoholu jeszcze nikomu nie zaszkodziła, a Laurent postanowił uderzyć akurat w ten punkt z całą mocą. Aż strach pomyśleć, co by zrobił Atreus, gdyby wydoił tę butelkę do końca, zamiast pociągnąć tylko parę łyków. - Bardzo bym chciał być człowiekiem, za którego mnie uważa, albo chce, żebym był. Ale ani nie jestem, ani nie będę kimś takim innym. Jego pochlebstwa są miłe, Florence, ale tak jak jestem w stanie przyjmować je z łatwością, tak wtedy... - pokręcił głową, odwracając twarz całkowicie i wzdychając, kiedy palce znowu zacisnęły się na krawędzi ławki. Tym razem mocniej. - Tak wtedy nie byłem w stanie dzielić jego złudzeń i nawet nie wiem czemu tak cholernie mnie wtedy frustrowały.