Mógł odetchnąć jeszcze raz. Przesunął palcami po oczach, po czym spojrzał na Norę, na jej rysy twarzy, na jej piękną sukienkę, makijaż i fryzurę. Perła, która leżała na dnie morza i lśniła, wabiąc swoim blaskiem. Ile było osób skłonnych do tego, by ją wesprzeć, by jej pomóc? Czasami nawet ci, którzy mieli wokół siebie mnóstwo wspaniałych osób uważało, że są samotni i do niczego, mogli usłyszeć mnóstwo zapewnień, że są wspaniali i że jest dobrze, ale oni i tak ciągle swoja jedna mantra. To nie było "normalne", nie było zdrowe, wiązało się z wieloma komplikacjami na podłożu emocjonalnym, zakopanym w historii - Nora w końcu wiedziała sama, że ten proces to jedna z tych rzeczy, z którymi możesz próbować walczyć, ale to się raczej nie uda, kiedy będziesz z tym sam. Zaś żeby nie być z tym samemu to potrzebujesz kogoś, kto będziesz miał czas i siły to z tobą przepracować. Zapatrzył się przez moment na Norę, a jego uśmiech nabrał innego wyrazu. Wdzięczności, podziwu, delikatnej admiracji dla jej urody jak i dla jej wnętrza. Kobieta, która dzielnie stawiała opór ciemności, jaka zalewała ten świat, która płonęła jasnym ogniem tak, jak płonąć potrafiły feniksy. Nie parzyła przy tym. Była przyjemnie ciepła, ogrzewała dłonie, ale nie parzyła.
- Owszem, są. Nekromancja to nadal nekromancja. To zabawa życiem, nawet jeśli użyta w czystej intencji i potrzebie ratowania kogoś. Jest niebezpieczna i zawsze będzie. Dlatego nie powinna trafiać w dłonie ludzi. - Dlatego nie powinna być, mimo wszystko, ogólniedostępna. Kiedy ta waleczna, pełna złość myśl wyrodziła się w jego umyśle była myślą o tym, że ten zakaz powinien być w ogóle zniesiony. Aczkolwiek takich rzeczy nie podejmuje się też od pstryknięcia palców i Laurent starał się poruszać odważnie, ale jednocześnie ostrożnie, żeby nie popełnić głupot. Ściągnął na moment wargi w węższą linię w takiej minie trochę smutku, trochę bezradności na jej słowa. Tak, czyli w zasadzie spodziewała się tego, że wróg może być wszędzie. To było przerażające, ale tak przejmująco prawdziwe, że... ach... Nie podjął tego tematu, ale nie dlatego, że nie chciał z nią na ten temat rozmawiać, po prostu to było smutne. Ale ta dziedzina magii samą siebie broniła przed wrogiem - to był tego plus. Zaraz się roześmiał ciepło. - Ktoś mądry powiedział mi, że wyjątki istnieją po to, żeby regułę tworzyć. Inaczej nie ma żadnej reguły. - Kayden. Samo wspomnienie jego osoby dopełniało ciepło jego wnętrza sprawiając, że miękł w swoich granicach i swoim spojrzeniu.
- Nie chcę cię obciążać osobiście, broń Merlinie. - Zaznaczył tutaj, żeby Nora nie pomyślała, że zależało mu, żeby osobiście się wszystkim zajęła. - Co najwyżej jeśli znasz osoby, które można również zaangażować to byłbym wdzięczny. Rozsławiłaś swoją kawiarenkę bardzo szybko, więc wydaje mi się, że na temat propagandy wiesz więcej, niż ja... - Uśmiechnął się szerzej. Osiągnięcie Nory było godne podziwu. Tak i ją podziwiał, więc i tutaj nie omieszkał o tym wspomnieć i wynieść tego dokonania na pierwszy plan. - Nie chcę uderzać do gazet. To za dużo. Natomiast myślałem, że broszury mogłyby zrobić swoje? - Tutaj było to trochę pytanie do Nory w nawiązaniu do tego, że akurat jeśli chodzi o eskpertyzę reklamy - no to miał przed sobą specjalistkę. - Zainteresowane osoby, sądzę, że i tak by po to sięgnęły. - Gazety zaś... gazety to było jak strzelenie policzka w twarz Ministerstwu, a niekoniecznie też chciał aż taki efekt osiągać. - Pracuję nad sprawą widm. Chcę poprzez udowodnienie ministerstwu, jakie stanowią zagrożenie do ludzi, dotrzeć poprzez departament aurorów i brygadzistów oraz departament magicznych stworzeń do Minister Magii i naszego departamentu prawa. To jest mój solidny podkład. Ale może to być za mało, dlatego zależy mi na zbudowaniu też tego, co mogłoby ostatecznie przepchnąć taką uchwałę. - Czyli właśnie poparcie ludzi. Wtedy, na koniec, artykuł w gazecie byłby całkowicie mraśny. Spoglądał ciągle na Norę zastanawiając się, co o tym myśli, próbując coś wyczytać z jej twarzy. Dobre? Do kosza? Może powinien zmienić sposób myślenia?