[lato 1972] Perła Morza. Ten, który myślał o sobie

To nie była tylko groźba, czy próba odstraszenia ich. Atakując go, żywy trup nie chciał przepędzić go na wyższy pokład. Planował go zabić tu i teraz. Sposób, w jaki magia napierała na jego gardło, zdawała się wystarczającym na to dowodem. Erikowi zaczęło się robić ciemno przed oczami i powoli zaczynał też tracić rozeznanie w tym, co się właściwie z nim działo, gdy w najmniej spodziewanym momencie...

W o l n o ś ć. Zaczerpnął tchu, gwałtownie zabierając powietrza do płuc, tylko po to, aby po chwili zacząć kaszleć i pluć na prawo i lewo. Czerwony na twarzy, instynktownie sięgnął po swoją różdżkę, ciesząc się, że ta nie potoczyła się gdzieś dalej – bliżej ich nowego przeciwnika. A więc próba fizycznego zwalczenia magicznego zagrożenia nie była dobrym rozwiązaniem. Powinien był wiedzieć, że to nie zadziała. Zaufał swojej naturze i się srogo przeliczył.

Miał ochotę przekląć. Skąd w ogóle wzięła się u niego myśl, że mógł własnymi rękami spowolnić – lub osłabić – efekty wycelowanego w niego zaklęcia? Gdyby nie czar Victorii pewnie już by leżał nieprzytomny na deskach sali restauracyjnej. Podniósł oczy na kobietę, jednak to nie Lestrange przykuła jego uwagę, a ciała rozsiane po całym pomieszczeniu.

— Co do cholery! — podniósł głos, podnosząc się na nogi. Wycelował różdżkę w najbliższego nieprzytomnego faceta. To jakaś iluzja. Musiała być. Przecież to nie możliwe, żeby przemieszczali się co rusz z teraźniejszości do przeszłości. — Miarka się przebrała, koniec z tym mieszaniem nam w głowie!

Zanim Geraldine podniosła różdżkę, Erik postanowił sam sięgnąć po magię. Za pomocą magii rozproszenia planował rozwiać iluzję z nadzieją, że to wytrąci ich przeciwnika z równowagi i ułatwi spacyfikowanie go. W głowie mu się nie mieściło, że jeden nieumarły mógłby dysponować magią zdolną tak bardzo zmienić ich percepcję tego miejsca.

Rzut O 1d100 - 9
Akcja nieudana

Rzut O 1d100 - 80
Sukces!