[05/06/1972] Port, Niemagiczny Londyn || Erik & Nora

— Może jest wielofunkcyjna? — spytał takim tonem, jakby w ogóle nie wziął pod uwagę, że Wendy kompletnie ignoruje swoje obowiązki na rzecz flirtowania z gośćmi. — Wiesz, tutaj niby rozmawia z facetami, ale jednocześnie przygotowuje zamówienia?

Oby jak najszybciej, odparł w myślach Longbottom. Jemu również niezbyt podobała się sytuacja w Dolinie. Jeszcze, gdyby chodziło tylko o potwory... W końcu jeszcze niedawno w te i we wte biegały całe mugolskie grupy turystyczne. Wzdrygnął się na samą myśl. Jakby nie wystarczało, że każdego dnia w pracy musiał się mierzyć z masą wyzwań, to nawet kiedy wracał już do domu, to za płotem czekały coraz to nowe niespodzianki.

— Naprawdę? — Zerknął na nią zaskoczony. — Przypomnę ci, to gdy Mabel pójdzie do Hogwartu, dobrze? — zapowiedział. — Kiedy na trzecim albo czwartym roku wróci na święta z chłopakiem z ostatniego rocznika albo, Merlinie broń, absolwentem. Wtedy ją uświadomię, że za młodu miałaś podejście „wiek to tylko liczba, na którą nikt nie zwraca uwagi”.

Chociaż wątpię, abym zdążył sobie to przypomnieć, nie mówiąc już o samym wykrztuszeniu tych kilku fraz, pomyślał przelotnie. Gdyby chrześnica faktycznie zdecydowała się na taki ruch, to byłaby na pewno bardzo głośna i długa noc. I w pewną bardzo gorącą dyskusję zaangażowałaby się bardzo duża ilość ludzi. Erik pokręcił głową.

— Ale miejmy nadzieję, że znajdzie sobie przykładnego gryfona w swoim wieku. Ewentualnie puchona — zastrzegł. Ze Ślizgonami były same problemy i trzeba było umieć ich sobie wychować. I zmienić światopogląd na bardziej progresywny. — Ojej, a co będzie, jak trafi na kogoś z wymiany międzynarodowej? — Wciągnął głośno powietrze do płuc. — Kto wie, jaką mają podstawę programową za granica?

Erik odgarnął niesforny kosmyk włosów na bok.

— Pracuję w Ministerstwie Magii, Noro. Prowadzę skomplikowane śledztwa i walczę z niebezpiecznymi ludźmi. Umiem wypełnić raport i postarać się o dofinansowania z Departamentu Skarbu — zaczął wyliczać Erik, zamiast z miejsca rozwiać wątpliwości przyjaciółki. — W porównaniu z tym wszystkim kierowanie łódką nie może być wyjątkowo trudne. — Jakby dla podkreślenia znaczenia swoich słów, przechylił lekko ster, przez co łódź skręciła nieco na prawo. —Nie zalewa nas, kadłub jest cały, nie zderzyliśmy się z żadnym mugolskim okrętem... Nawet żaden tryton z Tamizy nie wskoczył nam przed dziób. — Uśmiechnął się do swojej towarzyszki. — Obiecuję, że dostarczę cię z powrotem na brzeg. W jednym kawałku.

Odetchnął z ulgą. Pochwały Nory zdecydowanie wpływały pozytywnie na jego nastrój. Chociaż przez chwilę nie musiał się zastanawiać nad tym, czy podjął właściwą decyzję, a zamiast tego po prostu cieszył się z tego, że dzięki swoim decyzjom mógł spędzić miło czas. Bądź co bądź, gdyby nie ten zakup, to teraz pewnie spędzaliby popołudnie w parku lub na Pokątnej. W końcu ostatnimi czasy nawet w Dolinie bywało nieco ekhm tłoczno.

— Fakt. Już i tak przyjmujemy pod swój dach, kogo popadnie. Gdyby wpadła mi w ręce jakaś kamienica, ryzyko oddania mieszkań za darmo potrzebującym byłoby bardzo realne — mruknął. Rodzina zapewne na początku nie miałaby nic przeciwko, może nawet pochwaliłaby go za to, że angażuje się społecznie. Za to inni? Elliott pewnie postukałby się w głowę, a Thomas dopytywał, czemu nie zrobili tam jakiegoś punktu przerzutowego lub magazynu. — Chociaż mógłbym kupić coś wspanialszego. — Zamyślił się na moment. — Na przykład te działki naprzeciwko rezydencji i wybudować drugą Warownię Longbottomów.

To by mogło nawet nieco skonfundować potencjalnych złodziei, pomyślał Erik, parskając cichym śmiechem. Oczami wyobraźni już dostrzegał bandę złodziejaszków, którzy drapią się po głowach, nie wiedząc, czemu na jednej ulicy stoją dwa identyczne domy, różniące się tylko i wyłącznie numerkiem przy płocie. Pokręcił głową rozbawiony. Łódź płynęła spokojnie przez Tamizę, jednak wraz z każdą mijająca minutą oddalali się od centrum, przebijając się ku obrzeżom stolicy.