28.09.2023, 00:57 ✶
Cieszył się, bo czemu miałby nie. Nie wyobrażał sobie, jak wszystko to mogło być jeszcze bardziej skomplikowane tylko dlatego, że spotkał w limbo jakiegoś ducha i przejął jego wspomnienia. I tak już się gubił, a tracić kontakt z samym sobą i robić rzeczy, których nie był w stanie kontrolować? To byłoby ponad jego siły.
- Też tak myślę. Wyglądała, jakby była częścią miejsca, w którym byliśmy. Pogrzebana, ale wciąż żywa, kierująca swoje słowa do mnie i nakazująca mi zawrócić, bo to jeszcze nie mój czas.
Uśmiechnął się do niej lekko, kiedy przeniosła na niego wymowne spojrzenie. Ale to przecież nie było tak, ze poszedł do Laurenta ze swoimi problemami, bo to Prewett sam wyszedł z inicjatywą co do powiedzenia mu co i jak na temat tego, co ustalił podczas sesji spirytystycznej z Victorią. Nie mówił też o niej z imienia, a większość detali zachował dla siebie, mówiąc tylko o tym, co mogło wydawać się dla sprawy zimnych ważne. Bulstrode więc nie sądził, by cokolwiek złego się wydarzyło.
- Przejścia od portalu do was? - zerknął na Patricka, chcąc upewnić się, że dobrze rozumiał o co pyta. - Kiedy wszedłem w ognisko spadałem i wylądowałem w strumieniu. Potem przez cały czas szedłem po waszych śladach, więc zakładam, że mogliśmy mieć podobne doświadczenia, przynajmniej jeśli chodzi o krajobraz. Po drodze była ta kobieta, o której już wspomniałem, i stały przy niej trzy dziwne... basiory? Ciężko mi to określić, ni to wilczur, ni to co innego. Kazała mi zawrócić, albo śpieszyć się przed ostatnią próbą. Twierdziła, że ta sprawi, że nigdy nie powrócę do tego co zostało za mną, cokolwiek to znaczy - wzruszył ramionami, upijając łyk kawy. - Potem to już była prosta droga tak naprawdę. Szczególnie że pojawiły się te błyskawice. - a potem przecież był już przy nich. Potem był też gorejący krzew i jego usilna chęć by ruszyć w jego stronę i całkowicie zanurzyć się w spełnieniu, które zdawał się oferować. Może nie przyniósł z limba wspomnień, ale towarzyszyło mu to dziwne uczucie. Ta dziwna tęsknota za tym, jak dobrze mógł się czuć, gdyby tylko Lestrange go nie zatrzymała.
- Cóż... przekazanie zimnemu energii niewiele daje - powiedział jak gdyby nigdy nic, wierząc że każdy uzna, że wszystko odbywało się za obopólną zgodą i zaraz któreś nie pobiegnie zgłosić praktyk nekromantycznych. - Trochę jak to teraz ująłeś, Patrick. Było jej za dużo. Ale zacząłem myśleć, jeśli straciliśmy energię i dostaliśmy coś w zamian, to co jeśli ktoś odebrałby nam tę część z limbo i zastąpił ją inną? - pochylił się nieco w fotelu, podpierając dłonią brodę w zamyśleniu. - Nie zrozumcie mnie źle, zdaję sobie sprawę z tego, że to wątpliwy pomysł, bo z żonglowaniem energią nie możemy pogrywać. Zakładam, że jeśli zrobiłby to człowiek to wtedy on sam stałby się zimnym, a tego nie chcemy. Powiedziałbym więc, że musielibyśmy znaleźć sposób, żeby wymienić się z limbo energią bez ponownego wchodzenia do niego? Oddać to co otrzymaliśmy i zabrać to, co utraciliśmy.
- Też tak myślę. Wyglądała, jakby była częścią miejsca, w którym byliśmy. Pogrzebana, ale wciąż żywa, kierująca swoje słowa do mnie i nakazująca mi zawrócić, bo to jeszcze nie mój czas.
Uśmiechnął się do niej lekko, kiedy przeniosła na niego wymowne spojrzenie. Ale to przecież nie było tak, ze poszedł do Laurenta ze swoimi problemami, bo to Prewett sam wyszedł z inicjatywą co do powiedzenia mu co i jak na temat tego, co ustalił podczas sesji spirytystycznej z Victorią. Nie mówił też o niej z imienia, a większość detali zachował dla siebie, mówiąc tylko o tym, co mogło wydawać się dla sprawy zimnych ważne. Bulstrode więc nie sądził, by cokolwiek złego się wydarzyło.
- Przejścia od portalu do was? - zerknął na Patricka, chcąc upewnić się, że dobrze rozumiał o co pyta. - Kiedy wszedłem w ognisko spadałem i wylądowałem w strumieniu. Potem przez cały czas szedłem po waszych śladach, więc zakładam, że mogliśmy mieć podobne doświadczenia, przynajmniej jeśli chodzi o krajobraz. Po drodze była ta kobieta, o której już wspomniałem, i stały przy niej trzy dziwne... basiory? Ciężko mi to określić, ni to wilczur, ni to co innego. Kazała mi zawrócić, albo śpieszyć się przed ostatnią próbą. Twierdziła, że ta sprawi, że nigdy nie powrócę do tego co zostało za mną, cokolwiek to znaczy - wzruszył ramionami, upijając łyk kawy. - Potem to już była prosta droga tak naprawdę. Szczególnie że pojawiły się te błyskawice. - a potem przecież był już przy nich. Potem był też gorejący krzew i jego usilna chęć by ruszyć w jego stronę i całkowicie zanurzyć się w spełnieniu, które zdawał się oferować. Może nie przyniósł z limba wspomnień, ale towarzyszyło mu to dziwne uczucie. Ta dziwna tęsknota za tym, jak dobrze mógł się czuć, gdyby tylko Lestrange go nie zatrzymała.
- Cóż... przekazanie zimnemu energii niewiele daje - powiedział jak gdyby nigdy nic, wierząc że każdy uzna, że wszystko odbywało się za obopólną zgodą i zaraz któreś nie pobiegnie zgłosić praktyk nekromantycznych. - Trochę jak to teraz ująłeś, Patrick. Było jej za dużo. Ale zacząłem myśleć, jeśli straciliśmy energię i dostaliśmy coś w zamian, to co jeśli ktoś odebrałby nam tę część z limbo i zastąpił ją inną? - pochylił się nieco w fotelu, podpierając dłonią brodę w zamyśleniu. - Nie zrozumcie mnie źle, zdaję sobie sprawę z tego, że to wątpliwy pomysł, bo z żonglowaniem energią nie możemy pogrywać. Zakładam, że jeśli zrobiłby to człowiek to wtedy on sam stałby się zimnym, a tego nie chcemy. Powiedziałbym więc, że musielibyśmy znaleźć sposób, żeby wymienić się z limbo energią bez ponownego wchodzenia do niego? Oddać to co otrzymaliśmy i zabrać to, co utraciliśmy.