Elaine przyglądała się z uwagą Stanleyowi, gdy zaczął odpowiadać na jej pytania. Dziewczyna bardzo lubiła zadawać pytania, lubiła wiedzieć, lubiła zawracać sobie głowę drobnostkami. Nie mogła przecież ciągle myśleć o tym, co ona mogła zrobić. Chciała też wiedzieć wszystko o tej sprawie na wypadek, gdyby ten mężczyzna powrócił, albo gdyby ten drugi się pojawił. Liczyła, że nic takiego się nie stanie, ale nie mogła mieć pewności, prawda? Stanley był naprawdę zmartwiony tą sytuacją i widać było, że się denerwował. Cieszyła się, że zdecydował jej powiedzieć tyle ile mógł.
– Przepraszam, ale gdy się stresuję zadaję pytania, aby słuchać odpowiedzi – podrapała się w ramię i uśmiechnęła niepewnie. Kiwała energicznie głową, gdy zarzucił ja sporą dawką wiedzy, co zrzucało jej kamień z serca, bo wiedziała, że jak znowu się z tym spotka to będzie miała osobę, do której się odezwie i nie zostanie wyśmiana.
– Jak nie ma za dużo zgłoszeń to nie zaszkodzi przeszukać gazet – zauważyła – może są jakieś stare raporty jeszcze przed tym, co się tobie przydarzyło, albo ty byłeś pierwszą osobą, która się z tym spotkała – zaczęła analizować próbując rozwiązać tą zagadkę choć wiedziała, że nie ma na to szans – popytam wśród mojej rodziny, może oni się z tym spotkali i ci wtedy opowiem – dodała jeszcze.
– Dobra, wiem, że nie trafiłam źle, wiem, że pracujesz nad tą sprawą, ale nie możemy tego rozgrzebywać. Musisz odpocząć. Wyglądasz na zbyt zmartwionego. – podniosła się ze swojego miejsca i wyciągnęła do niego dłoń. – Chodźmy na spacer. Musisz naprawdę odpocząć – czuła się źle, że Stanley musiał się tak martwić o kogoś innego. Miała nadzieję, że nigdy nie będzie musiał nikogo ratować z takich sytuacji. – Nic nie zdziałamy, nic nie wiemy, a rozgrzebywanie tej sytuacji nic nie pomoże.