Kolejny rok za nimi, a Alice nie mogła uwierzyć, że to zleciało tak szybko. Nie była w stanie objąć tego umysłem, że przez następne dwa miesiące nie będzie mogła uczestniczyć w treningach do meczów Quidditcha, że nie będzie mogła tak swobodnie latać nad tym cudownym miejscem jakim było boisko, że nie będzie mogła podokuczać Syriuszowi, że nie będzie mogła wyciągnąć Franka na noce eksplorowanie zamku. W sumie będzie mogła wyciągnąć go na zwiedzanie Doliny, ale słyszała, że teraz jest dosyć niebezpiecznie, więc nie była pewna, czy jej rodzice zakażą jej wychodzenia bez opieki poza mury jej domu. Czuła się tym przytłoczona, ale jednocześnie nie chciała teraz o tym myśleć. Pożegnała się z każdym z paczki i pobiegła za Frankiem pchając swój wózek z rzeczami. Jak ona chciałaby już znać zaklęcie pomniejszające. Schowałaby to wszystko do kieszeni i by miała problem z głowy.
Alice chichotała na widok zdenerwowania swojego przyjaciela. Była szczęśliwa, że mieszkała z nim w tej samej miejscowości, że nie rozstają się na wakacje. Będzie musiała jeszcze coś wymyślić, aby sprowadzić resztę ludzi, a zwłaszcza Syriusza – jej gwiazdeczkę. Rozglądała się w poszukiwaniu rodziny Franka, ale póki co nie mogła dostrzec ich za bardzo. Jej wózek był załadowany wielkim kufrem i dwoma mniejszymi. Jeden był wypełniony strojami do latania, oraz własną piłką do gry. Była tam też klatka z sową, która pohukiwała nerwowo, a także miotła, której kij wystawał ponad nią. Gdy Frank zerwał się do przywitania swojej rodziny Alice została w tyle, bo zobaczyła jak Ropucha jej przyjaciel szykuje się do ucieczki.
Greengrass nie zamierzała tego tak zostawić. Była ścigającą i złapie tego ropuszego kafla choćby miała się wywalić. Puściła swój wózek i rzuciła się w pościg za zwierzakiem. W końcu ją dopadła, ale wywróciła się o własne nogi i poleciała robiąc dwa długie kroki i ostatecznie lądując plackiem pod stopami Erika. Jęknęła z bólu trzymając żabę nad głową. Spojrzała do góry i uśmiechnęła się wesoło z łzami w oczach, gdyż zdarła sobie kolana i cholernie ją bolało, ale była Gryfonką z krwi i kości, więc nie miała zamiaru popłakać się jak mały bobas z powodu małego zadrapania, pf.
– Cześć Erik – przywitała się z wujkiem Franka.