29.09.2023, 01:50 ✶
Nie był pewien jak Laurent, ale on sam miał absolutnie zamiar udawać, że nic się nie stało. Zwyczajnie przejść nad tym do porządku dziennego, tym bardziej jeśli tego dnia mieli eksplorować pełną widm knieję. Bo tak zwyczajnie powinno być w tym momencie łatwiej, zamiast roztrząsać swoje błędy i konflikty z początku miesiąca.
- Co to znaczy nie do końca? - zapytał podejrzliwie, spoglądając na Prewetta. To w końcu były widoczne, czy nie, bo ta niepewność absolutnie go nie przekonywała, szczególnie że z bliska widział, co takiego potrafią zrobić.
W kwestii duchów i związanych z nimi rytuałów nie miał co się wypowiadać, bo oprócz wycieczki do Limbo, nie wiedział o tym absolutnie nic. Duchy były, przynajmniej w jego głowie, jak szkodniki. Czasem przydatne, bo można było z nimi porozmawiać o różnych rzeczach, ale z drugiej strony zdarzało się, że nawiedzały dane domostwa i sprawiały tylko problemy. A sam pomysł rozmowy z przedstawicielami prasy był dla niego raczej średni. Prasa miała to do siebie, że chętnie łapała za słówka i nieodpowiednio przeprowadzona z nimi rozmowa mogła się skończyć zwyczajnie źle. Zasiać niepotrzebną panikę, sprawić że ludzie uwierzą w przeinaczone fakty i temu podobne rzeczy, które nie były potrzebne Ministerstwu.
- A jaki jest twój sposób na ucieczkę, Laurencie? - zapytał, przenosząc spojrzenie na kuzyna. Kiedy ostatni raz sprawdzał, nie posiadał on zdanego egzaminu z teleportacji i jeśli miał w planie biec ile sił w nogach, to mogło się to dla niego średnio skończyć. - Ratowanie siebie samego to bardzo dobra taktyka, ale jeśli przynajmniej jedno z nas nie jest w stanie się teleportować, proponuję trzymać się razem nie ważne co się będzie działo - wyjaśnił, rozglądając się po wszystkich, żeby mieć pewność że go rozumieją. - Jeśli coś się stanie, a widma są wrażliwe na zaklęcie patronusa, wtedy mamy większe szanse, że któreś się powiedzie i uchroni całą grupę przed atakiem. Jeśli jednak wszyscy mamy pewny sposób na ucieczkę, proponuję żebyśmy w razie czego wyznaczyli sobie miejsce zbiórki. Na przykład w samym mieście, gdzie powinniśmy być bezpieczni.
- Co to znaczy nie do końca? - zapytał podejrzliwie, spoglądając na Prewetta. To w końcu były widoczne, czy nie, bo ta niepewność absolutnie go nie przekonywała, szczególnie że z bliska widział, co takiego potrafią zrobić.
W kwestii duchów i związanych z nimi rytuałów nie miał co się wypowiadać, bo oprócz wycieczki do Limbo, nie wiedział o tym absolutnie nic. Duchy były, przynajmniej w jego głowie, jak szkodniki. Czasem przydatne, bo można było z nimi porozmawiać o różnych rzeczach, ale z drugiej strony zdarzało się, że nawiedzały dane domostwa i sprawiały tylko problemy. A sam pomysł rozmowy z przedstawicielami prasy był dla niego raczej średni. Prasa miała to do siebie, że chętnie łapała za słówka i nieodpowiednio przeprowadzona z nimi rozmowa mogła się skończyć zwyczajnie źle. Zasiać niepotrzebną panikę, sprawić że ludzie uwierzą w przeinaczone fakty i temu podobne rzeczy, które nie były potrzebne Ministerstwu.
- A jaki jest twój sposób na ucieczkę, Laurencie? - zapytał, przenosząc spojrzenie na kuzyna. Kiedy ostatni raz sprawdzał, nie posiadał on zdanego egzaminu z teleportacji i jeśli miał w planie biec ile sił w nogach, to mogło się to dla niego średnio skończyć. - Ratowanie siebie samego to bardzo dobra taktyka, ale jeśli przynajmniej jedno z nas nie jest w stanie się teleportować, proponuję trzymać się razem nie ważne co się będzie działo - wyjaśnił, rozglądając się po wszystkich, żeby mieć pewność że go rozumieją. - Jeśli coś się stanie, a widma są wrażliwe na zaklęcie patronusa, wtedy mamy większe szanse, że któreś się powiedzie i uchroni całą grupę przed atakiem. Jeśli jednak wszyscy mamy pewny sposób na ucieczkę, proponuję żebyśmy w razie czego wyznaczyli sobie miejsce zbiórki. Na przykład w samym mieście, gdzie powinniśmy być bezpieczni.