Przysłuchujący się w dalszym ciągu tej wymianie zdań Philip wsunął dłonie do kieszeni spodni. Może powinien się cieszyć z tego, że nie musiał zabierać głosu w sprawach dotyczących obecnej sytuacji politycznej. Tego rodzaju wywiady wymagały poczynienia odpowiednich przygotowań. On wolał mieć to zaplanowane, mieć nieco wcześniej wgląd w te wszystkie pytania. Bo kiedy było się osobą publiczną, tak szeroko rozpoznawalną jak on, to należało starannie dobierać słowa podczas komentowania tego typu spraw. Jak wiadomo, miał tendencje do mówienia tego, co myśli bez poddawania tego wnikliwiej analizie. Ona w takich sytuacjach była wskazana. Z drugiej strony omijała go właśnie okazja do wystąpienia publicznie, a to było coś, co wprost uwielbiał. Któżby nie chciał pławić się w świetle reflektorów, błysku fleszy, rozpoznawalności? Nawet, jak ceną za to była prywatność. Podzielał w wielu kwestiach zdanie towarzyszącego mu mężczyzny.
— Jeśli Ministerstwo Magii pozwoliłoby Aurorom i Brygadzistom na posługiwanie się tego rodzaju białą magią to mogłoby dochodzić do licznych nadużyć. Nie budzi to Pana obaw? — Dziennikarz zadając to pytanie poruszył całkiem ciekawy aspekt tej całej sprawy. Z pewnością Ministerstwo musiałoby sporządzić wyraźne wytyczne dla przedstawicieli władz i jednocześnie weryfikować każdy taki przypadek użycia tego rodzaju magii. Wydawało się to być skutecznym kontrargumentem.
W sprawie ich udziału w działaniach ratowniczych nie miał nic do dodania. Nie zamierzał dać temu dziennikarzowi szansy do stworzenia jakiejkolwiek sensacji z ich udziałem. Skinął jedynie głową w stronę Laurenta, który nie potrzebował jego pomocy w tym momencie. Dalsza rozmowa o tych widmach wywołała u niego stosowne zaniepokojenie, tym bardziej, że zdał sobie sprawę z tego, że Laurent miał z nimi styczność i musiał je jakoś badać. A skoro te istoty są podobne dementorom to od razu zakwalifikował je jako bardzo niebezpieczne. Dementorów postrzegał za najstraszniejsze istoty, jakie chodziły po tym świecie. On również uśmiechnął się do tego dziennikarza, czyniąc w to wyćwiczony do perfekcji sposób.
— Na mnie też już pora. — Stwierdził jedynie. Nie zamierzał poinformować tego dziennikarza, że są umówieni na śniadanie. Oczywiście, nie był zaskoczony tym, że pismak chciał zrobić Laurentowi zdjęcie. Porządny artykuł powinien zostać nim opatrzony.