Philip zarazem chciał dowiedzieć się, o czym będą musieli porozmawiać i zarazem obawiał się tej rozmowy. Był to swoisty strach przed nieznanym. Za tym stała świadomość, że przebieg tej rozmowy mógłby mu się nie spodobać. Podczas ich ostatniej rozmowy również niektóre jej momenty nie przypadły mu do gustu, choć na to nie mógł nic poradzić. Na to nie dawało się dobrze przygotować. Za sprostaniem temu nie będzie stać grupa specjalistów, którzy nie poinstruują go, co ma zrobić albo powiedzieć w danym momencie, jak się zachować w obliczu nieznanego.
— Dobrze o tym wiem. Jestem ulubieńcem Aarona Skeetera. Być może czytałeś jego artykuły na mój temat. Robią kawał dobrej roboty. — Stwierdził nie szczędząc sarkazmu podczas wspominania o swoim ulubionym dziennikarzu, goniącym za tanią sensacją z jego udziałem. Skeeter zdawał się ubóstwiać publikować artykuły na jego temat, zwłaszcza o jego romansach albo oskarżać go o sprzedawanie meczy. Gdyby nie ci wszyscy ludzie, odpowiedzialni za jego wizerunek, to ten pismak miałby znacznie więcej pretekstów do pisania na jego temat. Bo miał cięty język i bywał aż nazbyt szczery, co nie stało w sprzeczności z tym, że potrafił skutecznie kłamać. O ile tego chciał albo potrzebował.
— Skorzystałbym z niej w sytuacji, gdyby jakiś dziennikarz zadawał mi bardziej niewygodne pytania, na które chciałbym uniknąć odpowiedzi. — Odwzajemnił posłany mu ciepły, szczery uśmiech... przynajmniej w jego odczuciu. Nie zamierzał w tym momencie zaglądać pod powierzchnię tego gestu ze strony młodszego blondyna w poszukiwaniu w nim drugiego dna.
Zrealizowanie podjętego pod wpływem impulsu zamiaru przebiegło prawie bez zarzutu. Nie sposób było nie czuć na swoich plecach lekko zaniepokojonego spojrzenia Laurenta, z którego ust nie padło w tym momencie żadne słowo. Pozostawił mu wybór. Przekroczenie progu tego domu było tym lepszym wyborem. To, czy było jednak słusznym, to się jeszcze okaże. Nie uszło to jego uwadze, że Laurent obejmuje się rękoma, jakby zrobiło mu się zimno. W środku akurat było przyjemnie ciepło - nie za gorąco i nie za zimno. Błysk jako skrzat domowy spisywał się znakomicie.
Zatrzymał się na moment, poświęcając dłuższą chwilę na analizę skupionego na nim spojrzenia. Właśnie przez zawartą w nich gamę emocji, starając się zweryfikować ich prawdziwość lub zajrzeć pod stworzoną z nich maskę. Na domiar tego Laurent nie wypowiedział ani jednego słowa. Jakiegokolwiek. Nawet się nie zająknął. Trudno było mu przewidzieć, czy otrzyma jakąkolwiek odpowiedź na swoje pytanie. Dlatego rozważał jego ponowienie.
— Zapytałem, czy wchodzisz i zostajesz. — Poszedł za ciosem, być może pogłębiając stan, w którym najwyraźniej znajdował się Laurent. Zupełnie, jakby sprawdzał wpływ wypowiedzianych przez siebie słów na swojego gościa.
— Zatem wytrawne. — Philip tymi słowami podsumował podjętą przez Laurenta decyzję. W przeciwieństwie do niego uwielbiał słodycze i dania przyrządzane na słodko, także na śniadanie. Przygotowanie i spożycie wytrawnego śniadania nie stanowiło dla niego problemu, gdyż czekał na niego upieczony przez Błyska sernik. Wystarczyło po niego sięgnąć. Powieszenie na wieszaku należącej do niego marynarki postrzegał jako jeden z tych miłych gestów, tym bardziej że później musiałby to sam zrobić albo pozostawić to Błyskowi. Dowodziło to również tego, że tutaj Laurent czuł się mniej lub bardziej swobodnie, bo ktoś na jego miejscu raczej zapytałby o pozwolenie albo nawet się na to nie zdobył. Nie było to również coś, czego od niego wymagał.
— Śniadanie. Obawiasz się, że nie będzie Ci smakować? — Przed przystąpieniem do jego przygotowywania rozpiął mankiety koszuli i podwinął jej rękawy aż do łokci. Kuchnia stanowiła zwykle jedno z miejsc pracy Błyska, który przez większość czasu dbał o wyżywienie swojego pana. Philip rzadko gotował dla siebie, jeszcze rzadziej dla innych. Nie oznaczało to, że tego nie potrafi.
Skoro miało być wytrawnie to postanowił przygotować dwa omlety tak zwane z prawie wszystkim, co znalazł w spiżarni i co do siebie pasowało: szynką, serem i warzywami. Nie było to skomplikowane danie, przez co było dobrym wyborem na szybkie śniadanie. Będzie doskonale smakować z kawą, którą zamierzał wypić w swoim ulubionym kubku w złote znicze. Podczas gotowania podkarmiał pod stołem swoje psidwaki, które - jak dobrze wiedział - będą dopominać się smacznych kąsków od swojego pana i jego gościa.
O ile gotowanie nie sprawiało mu problemu, tak organizacja pracy pozostawiała wiele do życzenia - efektem tego był pełen zlew naczyń, które potem Błysk będzie musiał pozmywać. Philip wiedział, że skrzat zrobi to z ochotą. On natomiast zmywać naczyń wprost nie cierpiał i dlatego był zadowolony z tego, że Błysk go w tym wyręczy.
— Podano do stołu. — Stwierdził w chwili stawiania na kuchennym stole dwóch talerzy i kubków z kawą.