Właściwie to było zaskakująco dobre odniesienie, więc Laurent uniósł brwi, otworzył szerzej powieki na parę chwil i pokiwał twierdząco głową, czy raczej - z uznaniem, że tak gładko znalazł sobie samemu punkt zaczepienia, porównał i uszanował drugą stronę. Tak zawsze było? Czy to wynik magicznej zmiany, jaka wyszła po Beltane? Philip nigdy nie był złym człowiekiem, nie chciał celowo dla kogoś źle, po prostu był niedelikatny. Ale nie ignorował drugiego człowieka ani jego potrzeb. Największym problemem było wyjaśnienie mu czegoś, co było sprzeczne z jego własną filozofią i charakterem. Na przykład tego, że Laurent nie potrafił mu wyjaśnić tego, że nie potrafił "nie przepraszać". Mógłby się zawziąć i tego nauczyć, był pewien, że Edward też by go zrugał od góry do dołu za takie zachowanie, ale nie miał siły ani ochoty na bardziej ostre przepychanki, kiedy można było po prostu dać temu przejść mimo uszu. Pozwolić się przeskoczyć, jak te zliczane przed snem owce kicające przez płotek. Jak widać jednak tych punktów odniesień szukał. Na ostatniej rozmowie też było widać, że chce zrozumieć, że się stara. Tylko wciąż - czy na pewno potrzebnie wobec osoby takiej jak on?
- Pozwolenie sobie na brak rozsądku nie należy do naszych luksusów, Philipie. - Jego głos był odrobinę cichszy, w uśmiechu pojawiła się nuta smutku, ale tylko jedna nutka, zaraz wszystko wróciło do normy. Troszkę bardziej stonowane, a jednak nadal czuł w piersi to przyjemne uczucie sprawiające, że miał ochotę śpiewać. Melodie same grały mu w głowie, kiedy przesuwał palcem po brzegu podstawki, na której stała filiżanka, żeby czasem jedna kropelka kawy nie ubrudziła obrusu. - Owszem, moglibyśmy być przyjaciółmi, którzy dokaźnie jedzą razem posiłki, nie byłoby w tym niczego dziwnego. Zadowala cię to? - Pytał lekko, ale w sumie to pytanie wcale nie było takie lekkie. Kręciło się wokół tych wszystkich "nie wiem" i "nie jestem pewien". Więc owszem - odpowiedź była jednoznaczna, ale pytanie, czy była satysfakcjonująca? Pokiwał głową z uśmiechem na jego odpowiedź na temat kuchennych nauk jego życia. Ciekawe. Rzeczywiście Philip bardzo dużo podróżował. Chyba, tak teraz myślał, zazdrościł mu tego życia. Powiódł wzrokiem po mieszkaniu, w którym akurat wytrzymać by nie mógł, ale to głównie dlatego, że nie mógłby żyć w Londynie.
Owszem, kreatywności mu nie brakowało, ale był bardziej ograniczony nią, niż się Philipowi wydawało. W tej chwili jednak cały ciężar tego, jak samego siebie można było nie doceniać, jak czuło się bezwartościowym, słabym, jak wewnętrznie brzydkim, choć na zewnątrz prezentowało się niemal zawsze idealnie znikał. Leżał u stóp i żeby go dosięgnąć musiałby się schylić. W każdym momencie te diabły mogły powstać i znów szarpać za włosy, ale nie teraz. Nie w tym momencie.
Stuknął równo wypiłowanym paznokciem w porcelanę filiżanki.
- Jestem zmęczony, Philipie. - Wyznał mężczyźnie, choć zdecydowanie nie uważał blondyna za kogoś, komu mógłby się zwierzać tak otwarcie. W zasadzie to... z tych rzeczy nie zwierzył się nigdy nikomu. - Nie chcę żyć tak, jak żyję. Nie chciałbym się z tobą pożegnać, ale nie mogę wrócić do tego, co było. Jesteś celebrytą, twoja reputacja jest dla ciebie w zasadzie wszystkim. A ja jestem, koniec końców, tylko doraźnym ciałem przewijającym się przez ramiona. - Mówił to z całkowitym spokojem. Nie czuł... niczego. Było nawet w tym coś pokrzepiającego, wypowiedzieć słowa, które zawsze krążyły w jego umyśle, na głos. Upił znowu łyk kawy z uśmiechem na ustach. Choć w jego głowie brzmiało to o wiele dosadniej. W swojej głowie był, sam przed sobą, tym, na kogo nie chciał wypadać. Dziwką. Obrócił głowę w kierunku okna. - Kiedy Brenna trzymała mnie w rękach gdy upływała ze mnie krew, wiesz, o czym pomyślałem? Że dostanę więcej kwiatów na swój grób, niż dostałem za życia. A kilka dni później Brenna przysłała mi wieniec. - Uśmiechnął się ciepło na to wspomnienie, choć było w zasadzie... całkiem tragiczne. Tragicznie smutne. - Nie chcę się czuć jak dziwka całe swoje życie. - Uśmiech zniknął z jego ust. - Nie chcę być idealny. Nie chcę być ciągle tym aniołem, za którego mnie mają. Nie jestem nim. Nie chcę nim być.