Nad odpowiedzią na to pytanie musiał zastanowić. Być może tak wyglądała szara rzeczywistość wszystkich innych ludzi, jednak dotąd on żył na zupełnie innym poziomie i postępował zgodnie z wartościami, którymi kierował się w życiu. Z pozoru wszystko było dobrze, z pozoru jak dawniej i wydawał się być sobą, jednak tak naprawdę wszystko było inaczej i nie czuł się zadowolony ze swojego dotychczasowego ani obecnego życia. Nie w takim stopniu, jakby chciał się czuć.
— Inaczej. Gorzej, trudniej... mniej zabawy. — Przyznał wprost, po czym westchnął. Pomiędzy treningami i przygotowywaniem swoich urodzin, z których zwykle się cieszył, mało było czasu na zabawę. Ukończenie kolejnego roku życia przyczyniało się do pogłębienia refleksji nad swoim życiem w kontekście własnych osiągnięć na polu zawodowym, jak i prywatnym. Niezwykle udanej kariery sportowej i nieskończenie długiej listy kochanek i kochanków, których nawet nie pamiętał z twarzy ani z imienia.
Nie zadowoliłoby to go. Nie odpowiedział w ten sposób, aby świadomie przekreślić ten element ich znajomości. Nie miałby nic przeciwko temu aby skończyli w łóżku, jednak postanowił respektować postawione przez Laurenta granice. Bez tego to wszystko było wyjątkowo zagmatwane. Wydawało mu się to koniecznością przez postawienia podjęte przez tego blondyna i słowa, które do niego skierował. Kilka zasłyszanych rad i wszystkie swoje spostrzeżenia. Przez wzgląd na ich długoletnią znajomość nie wypadało mu powiedzieć Laurentowi, że nie jest męską dziwką i spróbować się z nim przespać. Była to pewna przyzwoitość z jego strony. Śniadanie, kawa i ta rozmowa to najwyraźniej wszystko, co powinien teraz mu zaoferować.
— Nikogo przy zdrowych zmysłach to nie satysfakcjonowałoby, jednak takie mamy czasy. Dbam o swoją reputację, tak samo jak o swoją prywatność, starając się pokazywać światu to co chcę pokazać. Pewnie przestałbym być ich ulubieńcem. — Nie odwracając głowy i nie przerywając kontaktu wzrokowego podjął temat. Nie był jednak w nastroju do uśmiechania się. Wydawał się być poważny. Pociągały go kobiety, jednak nic nie mógł poradzić na swoje zainteresowanie innymi mężczyznami. Laurent jednak nie miał takiego luksusu, jednak jeśli nie chciał chować się po kątach to mógł znaleźć sobie jakąś miłą kobietę i wziąć z nią ślub dla utrzymania pozorów. Nie on pierwszy i nie ostatni.
— Nie jestem typem planisty. — Przyznał. Sam planował zaledwie z kilkudniowym wyprzedzeniem. W dłużej perspektywie czasu miał od tego ludzi, którzy układali mu harmonogramy. W ostatnim czasie nauczył się, że relacji międzyludzkich nie udawało się zaplanować od A do Z. Bo gdyby tak było to cała ta sytuacja z rytuałem i jego wszystkimi następstwami nie miałaby miejsca i wszystko byłoby jak dawniej.
— To bardziej skomplikowane, Laurencie. Nie ukrywam, że miesza mi to wszystko w głowie i nie tak łatwo to wszystko uporządkować. — Za to wszystko mógł obarczyć winą Lorettę, samego Laurenta, wreszcie siebie, pieprzony wszechświat, dowolny panteon bóstw, ale czy coś by to zmieniło? Jego zdaniem nie. Szukanie winnego nie miało sensu. Starał się trzymać na powierzchni. Bo co innego miał zrobić?