Inaczej, trudniej, mniej zabawnie. To wszystko wpisywało się w życie i teraz przyszło się zastanowić nad tym, ile z tego dotyczyło ciebie samego? Ile przyciągały skrzydła, których ludzie chcieli dotknąć i przekonać się, jak jasne mogą być oczy anioła skierowane tylko na nich i dla nich? Sam chciał się o tym przekonywać. Chciał skupiać na sobie spojrzenia, chciał kraść myśli i w końcu - chciał tonąć w ramionach. To było popierdolone, a on sobie z tym nie radził. Prawda była taka, że musiał się powstrzymywać i kontrolować, żeby nie zrobić gestu, który przyciągnąłby do niego Philipa. A to nie byłoby trudne - tak uważał. Że gdyby nie to, że sam posłał w jego stronę takie a nie inne słowa to to spotkanie już wyglądałoby inaczej. Nie doceniał go? Ach... niedocenianie nie miało tutaj nic do rzeczy. To nadal był ten sam Nott, po prostu dostał troszkę nieprzyjemnych doświadczeń na swój kark, które otworzyły mu oczy na świat. Na ludzi. Na to, co go otacza i na wszystkich wokół. Nienormalne było to, że czuł, że potrzebował jego dłoni na swoich biodrach, a jednocześnie na myśl o tym chciało mu się płakać. Gdzie był w tym sens? Czy tego dało się w ogóle pozbyć? Nie chciał tak żyć, a tak łatwo było powiedzieć - nie chcesz, nie rób. Nie. To nigdy nie było takie proste i jednoznaczne. Nie w sprawach, które sięgały głębiej ponad zastanowienie, czy zdrowo jest wypić mleko przed snem, czy może jednak nie, albo czy jeśli je podgrzejesz to lepiej będzie ci się zasypiać.
Laurent opuścił spojrzenie z Philipa, znów przesuwając je na okno. Na ten wspaniały świat, który tak kochał Philipa Notta. I w drugiej części również go nienawidził. Czy ta piękna rzeczywistość mogła wyglądać jakkolwiek inaczej? Bo Philip... chyba jeszcze nigdy nie wydawał mu się tak szczery, mądry i skontrolowany w swoich słowach. Albo nie, to nie było to... nigdy nie był tak wyrozumiały. To było dokładnie to słowo, którego szukał. Szanujący drugą stronę do tego stopnia, że samego siebie stopował. Tylko znów - tego oczekiwał? Czego ty w ogóle chcesz, Prewett? Problem był w tym, że sam nie wiedział. Zaczynały mu się zacierać granice między tym, czego by pragnął, o czym śnił, a tym, żeby jednak wcale nie próbować snuć planów na wielką przyszłość, tylko cieszyć się tym, co było tu i teraz. Korzystać z chwili, z tego, że jednak Philip tu był i można było... można było się pobawić. Tak po prostu. Jak to przyjaciele z benefitami mieli w zwyczaju. Pokiwał lekko głową na jego słowa na temat tego, że nie był typem planisty.
- Wiem. - Znów skierował oczy na tę przystojną twarz, która wyglądała jak wykuta przez dłuto greckiego boga, jak sam Achilles wielbiony przez tłumy. Te dołeczki w policzkach, kiedy się uśmiechał, były naprawdę zabójcze. Tak jak zabójczy był ten poranek, na myśl o którym Laurent znowu się uśmiechnął szerzej, cieplej. Chociaż widział, że Philip wcale nie był skłonny do odwzajemnienia tego. - Jesteś sfrustrowany? Zły? Zawiedziony? - Zapytał go wprost, bo nie miał pojęcia, co teraz dzieje się w głowie blondyna. A chciał to wiedzieć. Również chciał rozumieć, poznać go po tych zmianach, jakie badał w samym sobie. I przede wszystkim chciał mu trochę też pomóc zrozumieć naturę tego wszystkiego, jeśli była taka potrzeba. Skąd się to brało, dlaczego... szkoda tylko, że widział to rzeczywiście jako coś gorszego. Tym chyba jednak była odpowiedzialność za innych wokół siebie. - Masz rację. Ale powinienem wykazać się większą mądrością. - Niestety nie potrafię. Człowiek był jednak słabą istotą i miał bardzo wiele wad. Te wady tylko się uwydatniały w chwilach słabości. Więc... koniec końców nadal nie wiedzieli, na czym stoją. - Nie potrafię się nawet wykazać taką mądrością, żeby nie myśleć o twoich rękach na moim ciele mimo tego, co powiedziałem. To nawet nie jest skomplikowane. Z mojej strony to chyba po prostu chore. - Przymknął oczy w uśmiechu. Może naprawdę powinien po prostu iść na terapię. Tylko... jeśli nie jesteś gotów do otworzenia się nawet przed najbliższymi to nie zrobisz tego przed kimś, komu nie jesteś w stanie zaufać.