Toczenie wewnętrznej walki z samym sobą było najtrudniejsze. Jemu znacznie łatwiej przychodziło zmierzenie się z całym światem, niż z samym sobą, własnymi myślami i potrzebami. Światu zawsze mógł kazać się pierdolić, nawet jeśli on by go nie posłuchał. Nie ma takiej mocy sprawczej, aby tego dokonać. Nie dostawał od świata tego, co potrzebował, czego pragnął. Po raz pierwszy on zdawał się go nie rozpieszczać. Przekonał się, że to wszystko zostanie z nim na zawsze. Wszystkie wybory i ich następstwa. Wspomnienia. Zarówno dobre, jak i złe. Wszystkie dotychczasowe doświadczenia. To, co łączyło go z Laurentem. Tego nie dawało się w żaden sposób wymazać, nawet jeśli wydawało się być zawieszone między przeszłością a teraźniejszością, bez uwzględnienia w tym równaniu niepewnej przyszłości.
Znajdujący się za kuchennym oknem świat nie interesował Philipa. Nie zamierzał go w tym momencie zapraszać w te cztery ściany. To jednak zrobił sam Laurent. Pokazywał mu siebie od zupełnie innej strony, niż dotychczas. Nie przychodziło mu to tak łatwo, jak się mogło wydawać. Najgorsze było za nim. Chciał tak myśleć i nie zmieni tego fakt, że nawet nie przybliżył się do osiągnięcia czegokolwiek, do znalezienia tego, co byłoby w stanie go usatysfakcjonować. Jedynie dotknął tego przelotnie, nie będąc w stanie tego chwycić pewnym ruchem dłoni. Dostrzegał ten uśmiech na ustach Laurenta, który znów zdawał odejmować mu kilka lat. Pozostawał zachmurzony, wbrew swojej pogodnej naturze i skłonności do zabawy.
— Wszystko po trochu, tak myślę. — Wymruczał pod nosem zamiast po prostu to przemilczeć. Przemilczenie tego wydawało się mu bardziej właściwe. Po powiedzeniu tego wszystkiego powinno mu się zrobić lżej, jednak tak nie było. To wszystko było zbyt złożone i zbyt przytłaczające. — Przede wszystkim to ja powinienem być mądrzejszy. — Sprostował. To on jest dużo starszy od Laurenta i powinien być przez to mądrzejszy, jednak z dojrzałością było mu dotąd średnio po drodze i miało to swoje odzwierciedlenie w obecnej sytuacji. Nie był ideałem, miał wiele słabości i, jak na ironię, jedna z nich siedziała na krześle w jego kuchni.
Laurent go zaskoczył wypowiedzianymi przez siebie słowami, pozostającymi w tak ogromnej sprzeczności z wygłoszonym przez niego postawieniem, że przez parę chwil nie dowierzał własnym uszom. Jednak trafiało to na bardzo podatny grunt, jednocześnie budziło obawy jak to się skończy. Nie perspektywie tego, że wylądują w sypialni, ale wspomnianych przez Laurenta zmian w jego życiu. Trzymanie się tego, co było nie ułatwiało ruszenia naprzód. Przekonał się o tym na własnej skórze. Może nie powinien, doszukiwał w tym drugiego dna. Tego, czy Laurent nie powiedział tego wszystkiego, aby doprowadzić do sytuacji mającej na celu poprawienie mu nastroju kosztem samego siebie.
— Tego oczekujesz? Jak to się ma w stosunku do Twoich wcześniejszych słów? Ja dobrze wiem, czego teraz szukam, czego oczekuję... co nie znaczy, że tego nie chciałbym. — Zdecydował się o to zapytać wprost, zweryfikować to raz jeszcze. Po prostu chciał zrozumieć i dostosować do tego swoją reakcję. Nie chciał psuć nastroju ani przekreślać tego, jak to mogło się skończyć. Po prostu to było coś, czego nie powinni żałować. Zwłaszcza nie powinien tego żałować Laurent.
Poszukiwał czegoś głębszego w swoim życiu, czego dostał mały przedsmak tego poranka i to w jakimś stopniu utwierdzało go w przekonaniu, że to co mu się podobało, było właściwe. Nie potrafił powiedzieć, czy byłby w stanie tak żyć w dłuższej perspektywie czasu - dzielić z kimś swoją przestrzeń każdego dnia. Nie dowie się, dopóki nie spróbuje. Łatwiej powiedzieć, trudniej zrobić. Starał się podtrzymywać to, że nie powinien iść do łóżka z kimś, komu powiedział, że nie ma go za dziwkę. Było go stać na pewną przyzwoitość.
Oparł obie dłonie na podłokietnikach kuchennego krzesła podczas podnoszenia się z tego mebla. Przeciągnął się po spędzeniu czasu względnie w jednej pozycji i oparł się o stół, zmniejszając tym samym dystans między nim a Laurentem.