[Bal Longbottomów, 18.03.1972] Posiadłość rodziny Longbottomów, sesja zbiorowa

Podążał za żoną i chociaż czuł bardzo mocny uścisk jej dłoni to postanowił nie zwracać na to uwagi. Po ostatniej ich rozmowie, w której kobieta wyrzuciła z siebie więcej emocji niż przez parę lat ich małżeństwa stwierdził, że powinien odrobinę przystopować ze swoją szczerością i wypowiadaniem każdej myśli na głos. Kiedyś uznałby to za brak transparentności, ale im dłużej żył tym bardziej rozumiał, ze ludzie czasami potrzebowali ciszy, półprawdy albo po prostu przytaknięcia; większość z tych czynności nie bolała i nie miała ogromnych konsekwencji, więc nie przeszkadzało mu ich wykonywanie. Poza tym, Eden wciąż nie wydawała się sobą po wieści o śmierci bratowej oraz kłótni sprzed paru dni, a William chciał nadać znaczenie słowom i przeprosinom, którymi uraczył ją tamtego pamiętnego poranka.
Zamiast odpowiedzieć na 'nie zaczynaj' czy też wywrócić oczyma na ton żony, uwolnioną ze szczelnego uścisku dłonią objął ją w talii, i pochyliwszy się ucałował ją delikatnie w bok skroni, nie chcąc ani obnosić się z tego typu gestami ani przyciągać spojrzeń. W końcu nie chodziło mu o uwagę innych, a o to, aby Eden czuła się komfortowo w jego towarzystwie... poniekąd zdawał sobie sprawę, że z tym drugim nawet najbardziej cierpliwi i wyrozumiali ludzie miewali problemy, a co dopiero blondynka po tym jak przez ostatni rok dusiła w sobie wszystkie negatywne emocje. Nie potrafił sobie wyobrazić jak okropne to musiało być i obwiniał się o całą tę sprawę - o swoją ślepotę i brak zrozumienia drugiego, tak bliskiego mu człowieka.
- To chyba twoja laska - skomentował - Pożyczyłaś mu ją, macie w rodzinie taką jedną, wędrowną? - dopytał żartobliwie taksując spojrzeniem Eunice z mężem. Miał na myśli oczywiście drewnianą podporę, na której swój ciężar opierał Black. Dość przeciągłym spojrzeniem obdarzył też sposób w jaki Perseusz chodził skupiając się na medycznej stronie jego ruchów, zboczenie zawodowe chodziło z nim wszędzie - do sklepu po bułki, na bale, wykłady, do baru, do galerii handlowych. Widywał mężczyznę na wspólnych obiadach w rezydencji Malfoyów i ten był w takim stanie już od dłuższego czasu. Lestrange przymrużył oczy zastanawiając się czy kondycja męża siostry Eden nie ma może czegoś wspólnego z tą, na która zapadła blondynka dzięki swojemu bliźniakowi. Poniekąd brakowało charakterystycznej ciężkości kroków, ale William nie potrafił aż tak dokładnie tego stwierdzić bez bliższego przestudiowania nogi.
Przyjął kieliszek z winem i upił odrobinę krzywiąc się nieznacznie. Był dość wybredny jeżeli akurat o ten trunek chodziło i absolutnie nie winił tutaj Longbottomów. Zauważył, że Brytyjczycy, a zwłaszcza Anglicy nie posiadali zbyt dobrego gustu, jeżeli chodziło o alkohol z winogron, ale nigdy też nie powiedział tego na głos. Lata spędzone we Francji dały mu możliwość wypicia win tak dobrych, że prawdopodobnie już nigdy nie weźmie w usta czegoś, co nie jest równie smaczne bez skrzywienia się. Mimochodem złapał jedną z zagryzek skupiając się aktualnie na tym, aby zawartość kieliszka wyzerować, bo nauczył się już, że nie wypadało odstawiać go pełnym. W ostatecznym rozrachunku wypił dość sporą ilość czerwonego wina na raz.
- Nie chcesz może tego... - zmarszczył trochę nos wciąż czując na języku posmak średniej jakości czerwonego wina - Diademu? Spinki? Wydaje się dość wyjątkowy. - skomentował to, co było aktualnie wystawiane na aukcjach, bo tak jak mówił, chciał skupić się na żonie i wynagrodzić jej czas, kiedy była zaniedbywana. Jednocześnie spojrzał na sukienki, które dopiero co zostały wniesione do pomieszczenia - Twoja jest ładniejsza. - nie powstrzymał się, ale wymamrotał to pod nosem, jakby był chłopcem, który zaraz dostanie kuksańca od matki, że wypowiada nieodpowiednie myśli na głos.