Nie próbował rozumieć tego, co miało tu miejsce. Było czymś pięknym, słodką chwilą, przerodzoną w to, co zawsze się działo. Philip może i nie miał takich intencji, nawet... uwierzyłby mu. Laurent uwierzyłby w każde jego słowo, ponieważ mu ufał. Ufał temu, co mówi. Ludzie mogli na temat Notta mówić mnóstwo nieprzychylnych rzeczy, ale Laurent zawsze gotów był go bronić, gotów był zaprzeczać bo wiedział, że ideały na tym świecie nie istnieją. A Philip, tak kochany przez tysiące, był przede wszystkim również człowiekiem. Gloryfikowany nawet przez samego Laurenta, dopóki nie pokazał tej ludzkiej twarzy, tak mocno sięgającej człowieczeństwa, że dla niektórych byłaby wręcz szkaradna. Ponieważ te tysiące nie poszukiwały prawd. One chciały widzieć odgrywaną do perfekcji rolę, do której przygotowywali Notta wszyscy ludzie wokół. Uwierzyłby. Tylko że Philip nie był tutaj jedynym elementem, który ulegał własnym słabościom. Miał to nieszczęście, że zawiesił osoby na naprawdę nieodpowiedniej osobie. Albo to Laurent miał tego pecha, że miał taką ogromną słabość do Philipa? Że od tamtej rozmowy majowej tak wiele się zmieniło, a Laurent się zaczął zastanawiać "a co gdyby..?" Nie zmienił się cały jego świat. Zmienił się za to Philip. I to wystarczyło, żeby o tym "co gdyby" myśleć.
Co gdyby takie śniadania mogły być codziennością?
Właściwie to był wyjątkowo stabilnie jak na to, co sądził, że może się narodzić w jego własnej głowie. Miał do siebie wyrzuty. Że się nie mógł powstrzymać, że jego umysł wariował... albo to wariowało ciało. Nic nie było ze sobą zgodne i nie wiedział, którą część siebie winić - pewnie najlepiej wszystkie na raz. Bo nigdy dotąd nie czuł czegoś takiego. Nie obierał takiej destrukcyjnej drogi, nie miał poczucia, że nie może o kimś zapomnieć. Do tej pory to wszystko naprawdę było proste. A potem stało się Beltane. Jakie to było tragiczne, że unikając tego święta jego pokłosie dotknęło i jego z pełnym rozmachem przez osobę Philipa.
Otworzył nieco szerzej oczy ze zdziwienia i obejrzał się na Philipa z zaskoczeniem, nie spodziewają się takiej... ostrej odzywki. Poczuł nieprzyjemne pociagnięcie tej struny, która odpowiadała za wiązanie się ciężaru na dole brzucha. Przesunęła się przez jego ciało i nieprzyjemnie wpadła do tego pojemnika negatywów. Kamień, który był pierwszą wagą. Co się dzieje? Nie rozumiał. Ale... zamknął się. Już raz ktoś złamał mu nos, bo za dużo gadał. A takiego tonu jeszcze u Philipa nie słyszał. Kolejne słowa dorzuciły kamyczki, przygniotły już do ziemi wyczuwalnie. Znowu to namolne i okrutne pytanie: czemu. Jak mantra rodzące się w jego głowie pełne niezrozumienia. Zaciskał palce na umywalce, prawie się w nią wciskając, kiedy patrzył zdezorientowany na Philippa. Pieprzenie z litości - jakież to było wulgarne..! Przez moment jego umysł zawirował wobec zamknij się a zadanych pytań, sprzeczności bodźców między tym, czy milczeć, czy jednak odpowiadać. Ale jego umysł stał się pustą przestrzenią. Co miał powiedzieć? Chyba każdy może mieć już tego dość. W pewnym momencie to chyba trochę za dużo.
- Ja... ja... - Zająknął się. - Przecież... Nie rozumiem, czemu się tak do mnie odnosisz. - Wyartykułował w końcu z siebie jakąś odpowiedź. Choć raczej nie była odpowiedzią na zadane pytania.