Zaczynał czuć się tak jakby dostał rozpędzonym do granic możliwości tłuczkiem prosto w brzuch. Przez to, co pokazywało mu odbicie w lustrze. Stojącego z zasłoniętą twarzą Laurenta, nieradzącego sobie z tym wszystkim, co właśnie miało miejsce i ostatecznie opuszczającego łazienkę. Pozostał sam w tym pomieszczeniu. Spędził w nim jeszcze chwilę, opuszczając je w swoim szlafroku. Cała wzbierająca w nim złość znalazła swoje ujście w najgorszy możliwy sposób i została wyparta przez inne emocje, skupiające się wokół tego, co widział. Wszystkie wypowiedziane przez niego słowa nie spłynęły po Laurencie niczym woda po kaczce, co byłoby zdrową reakcją ze strony Laurenta, tak jak kazanie mu się pierdolić.
— Rozumiem. — Nie starał się tego zrozumieć, tylko to zaakceptować. Nie oczekiwał dbania o jego dobre samopoczucie na każdym kroku. Po to istniał zdrowy egoizm. — Wszystko się pomieszało... ale nie chciałbym z tego rezygnować. Chcę spędzać z Tobą czas. Mógłbym pokazać Ci znacznie więcej, niż Tajwan. Nie mam już ku temu tyle okazji, jednak to się nie zmieniło. Chciałbym mieć ich więcej. Jesteś w dalszym ciągu taki. — Wyzbycie się odczuwanej przez niego złości sprzyjało rozmowie i powiedzeniu tego, co powinno zostać powiedziane. Wymagało to określenia tego, co dokładnie czuł, nadania temu werbalnej formy i zaprzestania zaprzeczania. Powinien był to wszystko powiedzieć już dawno. W dalszym ciągu chciał na niego patrzeć w ten sposób i tak go postrzegał. Laurent nie musiał mu uwierzyć. Nawarzył piwa i teraz musiał je wypić.
Widok łez płynących po policzkach Laurenta, łamiący się głos tego blondyna oraz wypowiedziane przez niego kolejne słowa, sprawiły że odważył się podejść do niego. Decydując się na to musiał się liczyć z tym, że zostanie odepchnięty. Postanowił spróbować przygarnąć go ku sobie, obejmując go lekko jakby chciał pozostawić mu możliwość wyswobodzenia się albo przywalenia mu prosto w twarz. Zasłużyłby sobie na to i dlatego nie broniłby się przed tym. Mokry od twoich łez, po wszystkim mądry.
— Laurie... wiem, że się starasz. Nie za bardzo wiem, o kim mówisz w tym momencie... ze mną natomiast wszystko jest nie tak. Jestem palantem. Możesz mnie walnąć, zasłużyłem. Nic mi nie zrobiłeś. Nie powinienem był tak mówić ani nie powinienem tego robić. Przepraszam. — Powiedział cicho, jednak szczerze, nawiązując do swojego zagubienia albo własnej głupoty. Był mu winien za to wszystko przeprosiny. Drugi raz w życiu. Nie wiedział, czy to wszystko zmieni. Trudno było przestać czuć się tak zagubionym. Jeszcze trudniej nie być palantem.
— Czasami wydaje się, że czegoś chcemy, ale gdy już to dostaniemy... okazuje się, że to jednak nie było to. Tak bym to podsumował. Kiedy jestem z Tobą to jestem z Tobą. — Przyznał szczerze, że tak właśnie było choć może powinien skłamać zamiast pozwolić sobie na szczerość. Po raz pierwszy dotknęli tabu, którym było posiadanie przez nich kochanków. Nie nazwałby tego kochaniem się, tylko zaspokojeniem jednej z potrzeb fizycznych. Nie było w tym żadnej głębi i jego wcześniejsze słowa również tego w jakimś stopniu dotyczyły. Z Laurentem pod wieloma względami było inaczej i dlatego tyle to trwało. Najwyraźniej dlatego działo się to wszystko.
— Wbrew temu co myślisz i co miało miejsce... to nie jest moim zamiarem. Wiem, że nie zasłużyłeś na to. Chciałem tego, ponieważ sprawiło mi to dużo przyjemności i lubię Twoje towarzystwo... — Powiedział pozostawiając Laurentowi swobodę w reakcji i decyzji. Miał do niego sporo szacunku i najwyraźniej nie chciał traktować go jako wyłącznie przyjaciela.
— Moje zaproszenie nadal jest w mocy. Wybór należy do Ciebie. — Dopowiedział. Jeśli będzie chciał iść to nie będzie starał się zatrzymywać i nie będzie zachowywać się w ten sposób. Nie oznaczało to, że będzie zadowolony.