Wszystko co miało teraz miejsce, pozwalało mu zebrać nowe doświadczenia, z których wyciągnie prędzej czy później wnioski. Pozostawał realistą. Nie stanie się nagle niepoprawnym optymistą albo romantykiem. Jeszcze bardziej do bycia ideałem. Nie istniał żaden uniwersalny zbiór zasad, jakim mógłby się posługiwać w relacjach międzyludzkich. Skupienie się na teraźniejszości i niedalekiej przyszłości w obecnej sytuacji uchodziło za rozsądne. Dalekosiężne plany zaczynało się snuć, jeśli miało się stabilną sytuację na jakimś polu, jak chociażby szanse na wspólną przyszłość. Dla przykładu jego przyjaciel chciał się ożenić z kobietą, która mu się podoba. Jedyną rzeczą, którą mógł zaplanować z dużym wyprzedzeniem była jego kariera - wiedział, co chciał robić po zakończeniu obecnie trwającego etapu w swoim życiu.
Philip nie oferował tego rodzaju pocieszenia każdej osobie, którą potraktował w ten sposób. Większość z nich nawet nie przeprosił za to, jak i za całą masę rzeczy. Nie pierwszy już raz przepraszał Laurenta. Należały mu się te przeprosiny, nawet jeśli do końca nie wiedział, czy je przyjął czy nie. Gdyby stał na jego miejscu to ciężko byłoby mu przyjąć takie przeprosiny. Jego problemem była duma, upartość i to że potrafił długo nosić w sobie urazę. Wypowiedziane w złości słowa miały wielką moc, o czym przekonał się po raz kolejny. Po przeanalizowaniu ich nie dostrzegał w nich szczerości, tylko fałsz. To, co podobało mu się w tym spotkaniu, było prawdziwe. Nie wybielał siebie przez to, że wykazał się brakiem silnej woli i uległ pokusie, która nie przyniosła spełnienia.
— Możliwe. Wiem, że nie przepadasz za tym. — Podejrzewał siebie o pewnego rodzaju szaleństwo. Wiedział, że Laurent stronił od stosowania przemocy fizycznej, ale nic tak nie sprowadzało na ziemię jak wymierzony policzek albo złamany nos. Dla niego dobrym sposobem na ulżenie swoim emocjom i nadmiarowi energii był właśnie Quidditch. Bardzo dobrze się składało, że miał jutro ten trening. Wyżyje się trochę i oczyści umysł z nadmiaru myśli. Potrzebował tego.
— Zdarza mi się być. — To nie było tak, że faktycznie miał zamiar się o sobie źle wyrażać. Po prostu tak się zachowywał. W jego słowniku byłoby to najbardziej łagodne określenie, jakie znalazł przez wzgląd na Laurenta. Potrafił być niezłym chujem. — Najwyraźniej to właśnie zrobiłem, źle się ustosunkowałem do tego. — Philip nie przywykł do tego, że coś mu się nie udawało. Tak został ukształtowany i miało to odzwierciedlenie w jego zachowaniu, powodując problemy z komunikacją. Naprawdę nie chciał sprawić Laurentowi przykrości.— Zapomniałem się. — W jego ustach zabrzmiało to jak wymówka, mająca na celu uniknięcie udzielenia właściwej odpowiedzi. Nie chciał tego poruszać, aby nie powiedzieć o parę słów za dużo. Za tym stała frustracja, niezadowolenie z pewnych aspektów swojego życia, nieodpowiedni dobór słów i poszukiwanie tego typu kontaktów bez żadnej głębi, co nawet teraz miało miejsce. W dalszym ciągu przez jego łóżko przewijały się osoby, sprowadzane przez niego w jednym celu.
— Bardzo trudno wyzbyć się dawnych przyzwyczajeń. Dobrze o tym wiem. Nie jestem w stanie zrobić nic więcej, niż udzielić Ci tych samych rad, które usłyszałem od Ciebie. — Wydawało mu się, że nad wyraz trafnie podsumował to, co miało miejsce. Być może kiedyś pozna odpowiedź na to pytanie. — Tak. Możesz opuścić mój dom, kiedy chcesz. Jeśli będziesz chciał spotkać to wyślij mi sowę. — Odpowiedział jedynie. Nie zamierzał zatrzymywać go tutaj wbrew jego woli. Oboje mieli swoje życia. Laurent znał jego adres i zawsze mógł napisać mu list. Do Puddlemere miał się udać dopiero jutro rano, ale jak teraz o tym myślał to wybierze się dzisiaj w rodzinne strony. Musiał się tylko spakować na jakieś dwa dni, poinstruować Błyska i zabrać ze sobą psidwaki oraz sowę.