Plan. Gdyby został zapytany, czy ma plan to powiedziałby, że tak. I to byłoby kłamstwo. Kłamstwo, które byłoby po nim widoczne, gdyby tylko nerwy innych były trochę bardziej wygładzone niż te jego. W zasadzie panowie trzymali się o wiele lepiej, bo Laurent nie miał kompletnie kontroli nad własną różdżką i magią, jaka miała tu miejsce. Nie potrafił stwierdzić, czy to te metaliczne, ciągle dźwięczące głosy w jego głowie tak mocno go rozpraszały, czy to ten mrok, stres i odpowiedzialność, jaka dociskała do niestabilnych desek podłogi. Przynajmniej wydawały się niestabilne, kiedy miałczały i jęczały pod ich krokami. Zaraz też zajęczały pod naciskiem nóg nieumarłego. Plan. Nie było żadnego planu. Było czyste dopasowywanie się do sytuacji, która zmieniała się z sekundy na sekundę. Improwizacja, jaka musiała podtrzymywać ich małą grupę na tę konkretną sekundę. Choć w zasadzie mieli nawet dwa plany, tylko troszkę ogólne. Po pierwsze: przeżyć. Po drugie - znaleźć głosy, które może ich wszystkich wodziły na manowce i zejdą na dół, żeby spotkać coś jeszcze gorszego niż ducha Fawley.
Zamachał nerwowo różdżką - i tak, tym razem to miało być tylko machanie. Wśród tego napięcia nie wiedział, co było powodem tego, że jego różdżka po prostu go nie słuchała, ale czuł, że się niemal buntowała. Jakby nie chciała być bardziej w tym obrzydliwym miejscu niż on sam. Owinięty smrodem staroci, zgnilizny i stęchlizny, jaka cisnęła się do nozdrzy i spływała do płuc. Nie próbował nawet pchać się przed mężczyzn, wręcz przeciwnie. Jeszcze trochę skulił się za swoimi dzielnymi rycerzami, dopóki trzask zaklęć i chrobotanie transformowanego otoczenia nie zrobiło swojego, a światło z jego różdżki nie pokazało, że mają chwilę czasu. Dzięki wam, Stanleyu i Anthony... Albo dzięki Merlinowi, że miał takich kompanów przy sobie.
- Słyszę, ciągle słyszę. - Odparł nerwowo. Te głosy wżerały się w jego mózg i były frustrującą mantrą domagającą się uwagi. Nawet gdyby chciał to nie potrafiłby ich zignorować. - Na dół. Na dół! Musimy znaleźć schody, musimy szukać niżej, głębiej... może skarbiec? W naszych wspomnieniach był skarbiec, szukałbym tam. - Nie mówił tego? Był pewien, że mówił, ale wszystko mu się mieszało, za dużo wydawało. Przecisnął się między panami i ruszył prawie biegiem przed siebie. Prawie, bo nie pędził na złamanie karku przez wzgląd na bardzo wiele czynników - jak ta niepewna podłoga czy to, że nie chciał wbiec prosto na twarz kolejnego dziwadła. Obejrzał się przez moment tylko za siebie, na tego trupa, nim zaczął szukać schodów. - Schody, musimy znaleźć schody... - Powtórzył jeszcze dwa razy gorączkowo. - Pilnujcie pleców. - Obawa przed tym, że tamten truposz się wydostanie, albo coś ich zajdzie... Brrr... Gęsia skórka po równi spacerowała po jego skórze, kiedy oni spacerowali po tym piętrze. Potrzeba pośpiechu dokręcała śrubę w jego mózgu nieznośnie mocno.
- Są! - Powiedział może odrobinkę za głośno, z ulgą i jednocześnie kolejnymi stopniami napięcia, które przez neerwy wzrosły w jego brzuchu. Spojrzał na towarzyszy, bo chciał już iść przodem, ale... może to nie był najlepszy pomysł. Więc jeśli któryś z nich chciał to przodem go przepuścił, idąc tuż za nim.