Cane wspiął się po liściastej ścianie, pomagając swojemu ciału utrzymać na niej równowagę i odbił się od niej, żeby przyczepić rękoma do drzewa, napinając palce, jakby chciał się nimi wbić w pień i w go uczepić. Laurent oglądał się na niego z niepokojem, nie wiedząc, czy ma za nim biec czy pilnować tego, co działo się tutaj. Zresztą - uciekać? Czemu Brenna krzyczała do tego mężczyzny, żeby UCIEKAĆ? Tam wcale nie było bezpieczniej, tam... New Forest wcale nie był bezpieczny! Szczególnie nie nocą! Laurent bardzo dobrze znał zwyczaje tutejszych stworzeń, potrafił się z nimi dogadywać, szanował ich przestrzeń i nauczył się ich ścieżek. Ale Crane?
- C-Crane! Nie idź tam... Nie idź nigdzie! - Laurent nie wytrzymał i opuścił różdżkę o tyle, że obrócił się od centrum zagrożenia, kiedy Furia w postaci Brenny trzasnęła swoją różdżką jak biczem. Tego już nie widział. Zaufał temu, że tarcza w razie czego byłaby w stanie przyjąć kolejne słabsze zaklęcie, albo temu, że jednak taniec z Brenną i Dumą zajmie przeciwnika na tyle, żeby odwrócić uwagę od niego i nieszczęsnego rzemieślnika, którego tutaj być nie powinno. Ale bardziej nie powinno mu nic grozić ze strony osoby, którą Laurent myślał, że oznaczył ten chory człowiek nazywający siebie Lordem Voldemortem jako swojego żołnierza w tej wojnie. Nie zastanawiał się na razie, czemu w ogóle Crane tu był, co robił tu ten mężczyzna i co najważniejsze, dlaczego Brenna tutaj była. Za to, co się działo, też przyjdzie mu jeszcze Brennę przeprosić - że naraził ją na zęby Dumy, że przez niego ta skończyła w (kolejnym) rowie.
- Crane! - Laurent dobiegł do Crane'a i złapał go delikatnie za ramiona, próbując zatrzymać. Mężczyzna był napędzany adrenaliną i w pierwszym odruchu strącił z siebie dłonie blondyna, starając się od niego uwolnić, kiedy jego umysł był napędzony komendą kogoś, komu zdecydowanie bardziej ufał. - Stój! Nie możesz iść w głąb lasu! - Już i tak ten hałas mógł przyciągnąć coś, czego potencjalnie mogli nie chcieć prowokować, a mężczyzna był ranny. Chociaż ewidentnie nabrał trochę animuszu.
- Zostaw mnie! - Mogli się znać, mogli wymieniać przyjacielskie pogawędki, ale co to wszystko znaczyło w obliczu realnego zagrożenia, jakim była osoba chcąca go zabić? Wobec tego, że Brenna kazała mu uciekać? Laurent obejrzał się bezradnie po tych kilku krokach na Brennę, oponenta i Dumę i zatrzymał. Nie, bez sensu, bez sensu, bez sensu... Dotknął dłonią swojego gardła i odchrząknął. Przez chwilę. Przez moment wątpił. Usłyszał huk upadającego ciała za sobą związanego pętami, a potem krzyk, obrzydliwy krzyk bólu, kiedy Duma wpadł na mężczyznę i jego szczęki zacisnęły się na jego ręku, na której trzymał różdżkę. Trzasnęła kość, choć Laurent sądził z tej perspektywy, że to raczej gałązka.
Jego anielski głos poniósł się między drzewami i przeniósł tych, którzy mogli to usłyszeć, do niego innego świata. Choć nadal stali tutaj. Drzewa zawęziły się wokół nich, nie pozwalając przejść Cane'owi, tworząc warownię z liści, gałęzi i igieł. Cane zatrzymał się, zaskoczony, gdy wzrok Laurenta przeniósł się na leżącego Śmierciożercę. Niektóre z drzew poruszyły się złowrogo i wyciągnęły swoje grube gałęzie, żeby pochylić do przodu - między innymi nad Cranem, żeby zmusić go do odsunięcia się. Tak i do Dumy, zmuszając jarczuka do uskoczenia przed atakiem, którego nawet nie było. Nic się jednak nie zbliżało do Brenny.
Akcja nieudana
Sukces!
Duma:
Sukces!