04.10.2023, 17:58 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 04.10.2023, 17:58 przez Bard Beedle.)
Fale posłane przez Lucy z pewnością dotarły do celu – wszystko poszło jak trzeba i grupa poszukiwawcza wiedziała już, że Catherine widziano w okolicach King’s Cross.
Legimencja nie należała do nieinwazyjnych form magii. Chociaż Bob wyraził zgodę na to, aby Giovanni jej użył, próbował bronić się odruchowo przed włamaniem do umysłu, co wymagało od Urquarta pełnego skupienia. Zdołał zdławić oporów i przedostać się do wspomnienia: przez chwilę przed jego oczami stanął obraz dworca King’s Cross. We wczesnych godzinach nie był aż tak zatłoczony, jak podczas szczytu, i tak jednak kręciło się tam sporo ludzi. Zmęczeni podróżni, którzy wysiadali z nocnych pociągów lub wybywali w poranną podróż. Pracownicy spod Londynu, docierający tutaj do pracy, będący właściwie gośćmi we własnych domach… Niektóre rzeczy były zamazane, trudne do dostrzeżenia – Bob w końcu nie na wszystko zwrócił uwagę, część widoków wyleciała mu z pamięci.
Ale Catherine, która wybiegła gdzieś od strony łazienek, pozostawała doskonale widoczna.
Gio nie widział różdżki. Być może miała ją przy sobie, chociaż szanse na to pozostawały stosunkowo niewielkie, bo kobieta była ubrana w koszulę nocną – i prawdopodobnie dlatego Bob w ogóle zwrócił na nią uwagę. Nie tylko on zresztą, bo jakaś starsza kobieta z walizką obejrzała się za Barlow, a jeden z pracowników stacji po chwili wahania ruszył w jej stronę. Catherine dostrzegając to, gwałtownie skręciła, jakby nie chcąc z nim rozmawiać. Jedna z jej nóg była bosa – na drugiej miała błękitny, domowy pantofel. Na pewno nie planowała znaleźć się tutaj o tej porze, w takim stroju. Sprawiała wrażenie przestraszonej, może nawet… spanikowanej.
Przystanęła, spoglądając na rozkład pociągów i uniosła rękę, jakby sprawdzała jeden z nich, próbując zapamiętać nazwę albo godzinę odjazdu… Bob był jednak za daleko, aby zobaczyć, jaki był to pociąg…
A wtedy Bob ruszył w jej stronę. I ledwo to zrobiła, dosłownie wybiegła, by zniknąć w tłumie. Chyba kierowała się w stronę wyjścia na niemagiczny Londyn, Gio nie mógł być jednak tego pewien.
Wspomnienie rozpłynęło się.
Bob pochylił się w przód. Na jego czole perlił się pot.
Legimencja nie należała do nieinwazyjnych form magii. Chociaż Bob wyraził zgodę na to, aby Giovanni jej użył, próbował bronić się odruchowo przed włamaniem do umysłu, co wymagało od Urquarta pełnego skupienia. Zdołał zdławić oporów i przedostać się do wspomnienia: przez chwilę przed jego oczami stanął obraz dworca King’s Cross. We wczesnych godzinach nie był aż tak zatłoczony, jak podczas szczytu, i tak jednak kręciło się tam sporo ludzi. Zmęczeni podróżni, którzy wysiadali z nocnych pociągów lub wybywali w poranną podróż. Pracownicy spod Londynu, docierający tutaj do pracy, będący właściwie gośćmi we własnych domach… Niektóre rzeczy były zamazane, trudne do dostrzeżenia – Bob w końcu nie na wszystko zwrócił uwagę, część widoków wyleciała mu z pamięci.
Ale Catherine, która wybiegła gdzieś od strony łazienek, pozostawała doskonale widoczna.
Gio nie widział różdżki. Być może miała ją przy sobie, chociaż szanse na to pozostawały stosunkowo niewielkie, bo kobieta była ubrana w koszulę nocną – i prawdopodobnie dlatego Bob w ogóle zwrócił na nią uwagę. Nie tylko on zresztą, bo jakaś starsza kobieta z walizką obejrzała się za Barlow, a jeden z pracowników stacji po chwili wahania ruszył w jej stronę. Catherine dostrzegając to, gwałtownie skręciła, jakby nie chcąc z nim rozmawiać. Jedna z jej nóg była bosa – na drugiej miała błękitny, domowy pantofel. Na pewno nie planowała znaleźć się tutaj o tej porze, w takim stroju. Sprawiała wrażenie przestraszonej, może nawet… spanikowanej.
Przystanęła, spoglądając na rozkład pociągów i uniosła rękę, jakby sprawdzała jeden z nich, próbując zapamiętać nazwę albo godzinę odjazdu… Bob był jednak za daleko, aby zobaczyć, jaki był to pociąg…
A wtedy Bob ruszył w jej stronę. I ledwo to zrobiła, dosłownie wybiegła, by zniknąć w tłumie. Chyba kierowała się w stronę wyjścia na niemagiczny Londyn, Gio nie mógł być jednak tego pewien.
Wspomnienie rozpłynęło się.
Bob pochylił się w przód. Na jego czole perlił się pot.