Nie. Zabrać go i zostawić Brennę, która już zaliczyła przynajmniej dwa loty? Albo jeden? w tej kotłowaninie ciał nie wiedział, co się dzieje. Ale może powinien to zrobić? Tylko wtedy Brenna... ten przeciwnik... To byłaby najbardziej rozsądna decyzja. Wracać tam, gdzie wydawałoby się, że mogło być bezpiecznie. Paradoksalnie czy też nie najbezpieczniej wydawało się jednak tam, gdzie mieli przewagę. Gdzie nawet jeśli Brenna czynnie walczyła to uwaga przeciwnika musiała być rozproszona na kilka kierunków. To działało, całkiem nieźle. Laurent nie wiedział, co najlepiej było robić w sytuacjach takich jak ta. Uciekać czy jednak nie. Na pewno nie chciał przeszkadzać, dlatego nie plątał swojej wizji w okolicach samej Brenny. Zostawienie jednak jej tutaj naprawdę nie wydawało mu się odpowiednie...
Laurent przerwał śpiew, kiedy zaklęcie przecięło powietrze i uderzyło w Brennę z ogromną siłą.
- Brenna! - Boże. Laurent z przerażeniem spojrzał na dwójkę, która się tutaj pojawiła. - Schowaj się. - Cane był zdekoncentrowany, ale byli w takim miejscu, że jego ukrycie się było możliwe - najważniejsze, żeby nigdzie nie lazł. Mężczyzna nadal ogarnięty widmami lasu spowodowanymi jego śpiewem potulniej skinął głową, kiedy sam blondyn rzucił się w kierunku Brenny, żeby do niej dobiec, żeby teraz ją obronić cokolwiek by się wydarzyło. Bo przecież nic nie mogło się jej stać, prawda? Nie mogło...
Leżący mężczyzna wyswobodził się z pętów stworzonych przez Brennę i to był dokładnie ten sam moment, w którym Duma znów na niego skoczył. Tym razem z morderczą wręcz precyzją. Gdyby nie czar drugiego napastnika te kły sięgnęłyby gardła - zamiast tego zacisnęły się na ramieniu i chlusnęła krew. Kolejny wrzask przeciął powietrze, kiedy ten próbował wyrwać się z imadła, jakim był pysk jarczuka. Dopiero chlaśnięcie czaru przeciwnika nakazało instynktownie stworzeniu puścić i uskoczyć do tyłu. Z jękiem mężczyzna się wycofał i rzucił do ucieczki, pociągnięty przez drugą osobę pochłoniętą cieniami.
- Noga! - Laurent się prawie potknął, kiedy zobaczył tę obrzydliwą scenę. Po to szkolił Dumę. Po to trenował, żeby bronił go przed... wtedy nie sądził jeszcze, że Śmierciożercami. Bo za takowych miał tę dwójkę aktualnie selkie. Nogi mu zmiękły, ale nie odwrócił spojrzenia, chociaż jego żołądek ścisnęło. Jarczuk chciał wyrwać do przodu - instynkt kazał mu gonić, poczuł krew, chciał krwi, dopóki nie pochwyci ofiary. Został jednak w miejscu, szczekając wściekle za uciekinierami. Laurent dopadł do Brenny, ale nie odważył się jeszcze w pełni na nią spojrzeć bojąc się, że tamta dwójka tutaj zwróci. Trzęsły mu się już dłonie od tego napięcia. Od tego, czego był tutaj świadkiem. - Brenna... wszystko dobrze? Słyszysz mnie? - W końcu na nią spojrzał, kiedy Duma przestał szczekać. Mętne światło transmutowanych latarenek płonęło nad ich głowami.
Sukces!
Sukces!
Sukces!