06.10.2023, 00:52 ✶
Swoją obecnością na tymże „pikniku” nie zaszczycił żaden szeroko rozpoznawalny czarodziej, jakiego mogłyby przyprowadzić tutaj siły wyższe mojej narracji. Pomiędzy stolikami przemknęło zaledwie kilku waszych uzdolnionych magicznie sąsiadów - dwie siostry sadowniczki, Cynthia i Perry Abbott, ich ciotka i kilku pomniejszych pracowników ich sadów. Wszyscy dyskutowali żywiołowo z jakimś niemagiem ubranym w kontusz (ale gdzieżby ktoś z was wiedział czym jest kontusz - chociaż może?) i nie wydawali się być szczególnie zainteresowani rozmową z wami, bo ten ujął całą ich uwagę. Młodziutka Cynthia mrugała wesoło co drugie jego słowo i uśmiechała się zalotnie. Wydawało wam się, że wcale go nie słuchała... a jednak jej spojrzenie, wlepione to w jego oczy, to w bujny wąs, który ten pocierał co jakiś czas, sugerowały... ujmując sprawę dyplomatycznie - chęć bliższego poznania.
Całkiem niedaleko, na rozwalonym krześle, które lada moment runie na trawnik, siedział Billy Goshawk, współwłaściciel rudery „Pod Krzywym Kulfonem”, już pijany, chociaż przyjęcie nawet się nie zaczęło... Obok niego nie siedział nikt. Billy po prostu pociągał z kufla kolejne łyki i doglądał dwójki swoich dzieci - Cypriana i Emilię, bawiących się niebezpieczne blisko ognia, a nawet igrających z nim, bo puszczali w swoim kierunku snopy iskier za pomocą dzikiej, dziecięcej magii. Jego żona znajdowała się daleko, daleko za jego plecami - rozmawiała z panną Pomfrey, lokalną uzdrowicielką, na temat zbawiennych skutków nakładania potrawki z błotoryja na pokryte krostami pośladki. Panna Pomfrey nie podzielała jej entuzjazmu i najwyraźniej czekała na pierwszą lepszą okazję do ucieczki z niekomfortowej sytuacji. Być może ulotni się zaraz w kierunku zbliżającej się w kierunku zebranych tkaczki imieniem Edna, z którą jak mogliście wiedzieć, od lat była w przyjaznych stosunkach. Edna wynajmowała od niej pokój na piętrze maleńkiego domku. Spędzały ze sobą wszystkie święta, a nawet planowały wakacyjny wyjazd do Włoch. Musiały być bardzo dobrymi przyjaciółkami.
Oprócz czarodziejów, którzy odwiedzili to miejsce, wśród bawiących się zawitali mugole. Niewielu z nich przyszło tutaj samotnie, większość zdecydowała się na zabranie ze sobą kogokolwiek do towarzystwa, bo najwyraźniej nie czuli się tutaj do końca swojo. Czy mogliście im się dziwić? To były przecież ich ostatnie chwile przed wyczyszczeniem im pamięci. Za kilka dni będziecie uśmiechali się do nich niemrawo, a oni będą zdziwieni odwracali głowę, kiedy będzie próbowało wrócić do nich jakieś wspomnienie, ale będzie zbyt dobrze ukryte lub permanentnie wymazane. Miesięczna luka w życiorysie. Pewnie będą opowiadali wam, jak ten czas szybko leci - w ogóle nie będą wiedzieli, jak to możliwe, że przyszło lato.
Czy to było sprawiedliwe?
Malutka Ray Palmer, córka Phillisa, jedynego w Dolinie mugolskiego mechanika samochodowego, wpatrywała się w roześmiane dzieci Goshawka z niedowierzaniem. Również spróbowała wydobyć ze swoich rąk snop iskier, ale były to daremne próby - nie udało jej się wykrzesać żadnej i najpewniej zaraz się popłacze. Pobawiłaby się z nimi, ale Phillis Palmer podchodził do tego wszystkiego z należytą temu rezerwą i niezbyt chciał, aby jego maleńka córka, oberwała snopem ognia, szczególnie że jego żona zginęła w pożarze domu ledwie rok po tym, jak Ray przyszła na świat. Gdyby tajemniczy bohater nie wyniósł Ray przez okno, straciłby je obie. Trzymał ją więc za ramię, zastanawiając się, czy powinien spróbować Shoarmy. A może po prostu powinni iść do domu?
Na środku stołu siedział wychowujący się tutaj od dziecka Connor Fisher, jeden z pracowników lokalnego sadu, charłak. Trzymał za rękę swoją prześliczną narzeczoną - Blair Hayes, która porzuciła dla niego żywiołowe życie w Londynie i postanowiła na stałe osiąść w tej maleńkiej osadzie. Fisher od dawna odkładał na ich wspólny dom i mieli kupić go już w ten maj, ale... nie zrobili tego. Dlaczego? Być może ich zmieszane, nieco smutne miny, kryły jakąś większą historię.
- Jezu Chryste... - odezwała się nagle Tia Lewis, niezależna dziennikarka, która przyjechała tutaj napisać artykuł dotyczący dziwacznych zjawisk w Dolinie Godryka, kiedy miseczka z Shoarmą stała się większa. - M-myślicie, że można tak powiększyć to, co znajduje się w spodniach Bigsbyego...? - Trójka mugoli stała dosyć daleko od was, ale mogliście usłyszeć strzępek ich rozmowy. Tia, odkąd kazano jej pozostać do końca maja na terenie Doliny, mieszkała w pokoju gościnnym swojego dawnego przyjaciela - Allana Bigsbyego właśnie. Bigsby nie wydawał się być tym tak rozbawiony jak towarzysząca im malarka Lillian Mills. Odszedł od nich, usiadł przy ogniu i głośno westchnął, podpierając głowę na ręce. Był czymś piekielnie rozczarowany. I powodem raczej nie był ich przedziwny trójkąt miłosny, o którym plotkowało już całe osiedle.
Chociaż przyszliście tutaj bawić się wspólnie, istnieliście w dwóch światach. Mugole spoglądali na was z zaciekawieniem, ale rozpoczęli sami z siebie żadnych rozmów. Wy zaś, zebraliście się w grupy obejmujące jedynie czarodziejów.
Słońce i księżyc wznoszące się nad waszymi głowami budowały nastrój pełen napięcia, ale dopiero pojawienie się na niebie pierwszej gwiazdy sprawiło, że poczuliście się inaczej. Ogarnęła was taka myśl: nawet w świecie, w którym zaburzył się cykl dnia i nocy, czuliście spokój, kiedy spoglądaliście w tarczę księżyca. Niezależnie od tego, czy wasze ostatnie postępki były zgodne z moralnym kompasem, jaki sami sobie narzuciliście - poczuliście się czyści - w obliczu Pani Księżyca dostrzegliście harmonię nawet w sytuacji, w której powinniście dostrzegać chaos. I chociaż zdawaliście sobie sprawę z tego, że było to uczucie sztuczne, jakby narzucone przez wyższy byt, nie spodziewaliście się po nim niczego złego.
Całkiem niedaleko, na rozwalonym krześle, które lada moment runie na trawnik, siedział Billy Goshawk, współwłaściciel rudery „Pod Krzywym Kulfonem”, już pijany, chociaż przyjęcie nawet się nie zaczęło... Obok niego nie siedział nikt. Billy po prostu pociągał z kufla kolejne łyki i doglądał dwójki swoich dzieci - Cypriana i Emilię, bawiących się niebezpieczne blisko ognia, a nawet igrających z nim, bo puszczali w swoim kierunku snopy iskier za pomocą dzikiej, dziecięcej magii. Jego żona znajdowała się daleko, daleko za jego plecami - rozmawiała z panną Pomfrey, lokalną uzdrowicielką, na temat zbawiennych skutków nakładania potrawki z błotoryja na pokryte krostami pośladki. Panna Pomfrey nie podzielała jej entuzjazmu i najwyraźniej czekała na pierwszą lepszą okazję do ucieczki z niekomfortowej sytuacji. Być może ulotni się zaraz w kierunku zbliżającej się w kierunku zebranych tkaczki imieniem Edna, z którą jak mogliście wiedzieć, od lat była w przyjaznych stosunkach. Edna wynajmowała od niej pokój na piętrze maleńkiego domku. Spędzały ze sobą wszystkie święta, a nawet planowały wakacyjny wyjazd do Włoch. Musiały być bardzo dobrymi przyjaciółkami.
Oprócz czarodziejów, którzy odwiedzili to miejsce, wśród bawiących się zawitali mugole. Niewielu z nich przyszło tutaj samotnie, większość zdecydowała się na zabranie ze sobą kogokolwiek do towarzystwa, bo najwyraźniej nie czuli się tutaj do końca swojo. Czy mogliście im się dziwić? To były przecież ich ostatnie chwile przed wyczyszczeniem im pamięci. Za kilka dni będziecie uśmiechali się do nich niemrawo, a oni będą zdziwieni odwracali głowę, kiedy będzie próbowało wrócić do nich jakieś wspomnienie, ale będzie zbyt dobrze ukryte lub permanentnie wymazane. Miesięczna luka w życiorysie. Pewnie będą opowiadali wam, jak ten czas szybko leci - w ogóle nie będą wiedzieli, jak to możliwe, że przyszło lato.
Czy to było sprawiedliwe?
Malutka Ray Palmer, córka Phillisa, jedynego w Dolinie mugolskiego mechanika samochodowego, wpatrywała się w roześmiane dzieci Goshawka z niedowierzaniem. Również spróbowała wydobyć ze swoich rąk snop iskier, ale były to daremne próby - nie udało jej się wykrzesać żadnej i najpewniej zaraz się popłacze. Pobawiłaby się z nimi, ale Phillis Palmer podchodził do tego wszystkiego z należytą temu rezerwą i niezbyt chciał, aby jego maleńka córka, oberwała snopem ognia, szczególnie że jego żona zginęła w pożarze domu ledwie rok po tym, jak Ray przyszła na świat. Gdyby tajemniczy bohater nie wyniósł Ray przez okno, straciłby je obie. Trzymał ją więc za ramię, zastanawiając się, czy powinien spróbować Shoarmy. A może po prostu powinni iść do domu?
Na środku stołu siedział wychowujący się tutaj od dziecka Connor Fisher, jeden z pracowników lokalnego sadu, charłak. Trzymał za rękę swoją prześliczną narzeczoną - Blair Hayes, która porzuciła dla niego żywiołowe życie w Londynie i postanowiła na stałe osiąść w tej maleńkiej osadzie. Fisher od dawna odkładał na ich wspólny dom i mieli kupić go już w ten maj, ale... nie zrobili tego. Dlaczego? Być może ich zmieszane, nieco smutne miny, kryły jakąś większą historię.
- Jezu Chryste... - odezwała się nagle Tia Lewis, niezależna dziennikarka, która przyjechała tutaj napisać artykuł dotyczący dziwacznych zjawisk w Dolinie Godryka, kiedy miseczka z Shoarmą stała się większa. - M-myślicie, że można tak powiększyć to, co znajduje się w spodniach Bigsbyego...? - Trójka mugoli stała dosyć daleko od was, ale mogliście usłyszeć strzępek ich rozmowy. Tia, odkąd kazano jej pozostać do końca maja na terenie Doliny, mieszkała w pokoju gościnnym swojego dawnego przyjaciela - Allana Bigsbyego właśnie. Bigsby nie wydawał się być tym tak rozbawiony jak towarzysząca im malarka Lillian Mills. Odszedł od nich, usiadł przy ogniu i głośno westchnął, podpierając głowę na ręce. Był czymś piekielnie rozczarowany. I powodem raczej nie był ich przedziwny trójkąt miłosny, o którym plotkowało już całe osiedle.
Chociaż przyszliście tutaj bawić się wspólnie, istnieliście w dwóch światach. Mugole spoglądali na was z zaciekawieniem, ale rozpoczęli sami z siebie żadnych rozmów. Wy zaś, zebraliście się w grupy obejmujące jedynie czarodziejów.
Słońce i księżyc wznoszące się nad waszymi głowami budowały nastrój pełen napięcia, ale dopiero pojawienie się na niebie pierwszej gwiazdy sprawiło, że poczuliście się inaczej. Ogarnęła was taka myśl: nawet w świecie, w którym zaburzył się cykl dnia i nocy, czuliście spokój, kiedy spoglądaliście w tarczę księżyca. Niezależnie od tego, czy wasze ostatnie postępki były zgodne z moralnym kompasem, jaki sami sobie narzuciliście - poczuliście się czyści - w obliczu Pani Księżyca dostrzegliście harmonię nawet w sytuacji, w której powinniście dostrzegać chaos. I chociaż zdawaliście sobie sprawę z tego, że było to uczucie sztuczne, jakby narzucone przez wyższy byt, nie spodziewaliście się po nim niczego złego.
W tym poście mistrza gry znajdują się szczegółowe informacje o postaciach niezależnych. Należy jednak mieć na uwadze, że są one znane tylko postaciom mieszkającym w Dolinie Godryka i to tylko takim, które miały szansę wejść z nimi w jakiekolwiek interakcje. Jeżeli wasza postać jest tutaj kimś przyjezdnym lub spędziła maj tak żywiołowo, że nie miała szans zwrócić uwagi na sąsiadów, to oczywiście są to dla nich po prostu losowe osoby. Nie narzucam wam żadnej konkretnej wizji, podejdźcie do tego klimatycznie i tyle. Możecie dorobić tym postaciom szersze tło - na przykład opisać w swojej narracji minione spotkanie z nimi. Jeżeli się na to zdecydujecie, nie zapomnijcie użyć pełnych danych tej postaci w swoim poście, żeby ułatwić mi zrozumienie o kim mowa. Pierwszy post mistrza gry został uzupełniony o przyniesione przez was potrawy.
Tura trwa do 8.10.
Tura trwa do 8.10.