- Byłby lepszy, gdyby była tu Pandora. - Odpowiedział Hajlmarowi, ale zaraz też zwrócił się do Ginny z wyjaśnieniem. - Moja ukochana, starsza siostra. - Oj tak, kochał ją bardzo. Była nierozerwalną częścią jego życia, choć mieli zupełnie inne drogi, jakimi chodzili.
Wzrok Laurenta jednak odbił od towarzystwa. Morskie oczy selkie dojrzały Śmierć wśród żywych, która ze swoim natręctwem choroby utrzymywała nadal najwyższy fason. Perseus Black był jak wdzierający się chłód do miejsca, gdzie promienie słońca zdawały się wygrywać muzykę lata. Laurent nieco przechylił głowę, jakby chciał spojrzeć na to zjawisko z zupełnie innej perspektywy. Innej strony. Bo było bardziej pochłaniające niż sam księżyc i słońce, które wreszcie po wiekach gonitw zetknęły się ze sobą. To nie był ten chłód, który przeszkadzał, wdzierał się mrozem pod skórę. To był chłód, który wyostrzał zmysły, jak pocałunek zimy na szybie zostawiający bajeczne malunki od byle muśnięcia. Kontury świata rozmywały się w objęciach jego czerni. Mężczyzna podszedł do Erika i...
... Egipt? Laurent zwrócił spojrzenie na Hjalmara i Dagura, kiedy pojawiło się hasło - chyba udało się wyłapać, przyklepać temat, który podsunął towarzystwu. Niektóre rzeczy dzieliły, a jak widać pochodzenie z różnych światów mogły łączyć. Interesować, intrygować, dawać powód do tego, żeby pytać i się interesować.
- Nora jest najlepszą cukierniczką w całym Londynie. Ach, gdzież tam... w całej Anglii. - Zachwalił Norę. - Więc jeśli będziesz miała okazję spróbować jej wypieków - nie wahaj się. - Mówił to spoglądając z subtelnym uśmiechem na Norę. Pięknie wyglądasz - zdawało się mówić jego spojrzenie, bo i mówiły o tym jego myśli. Zgadzał się więc w pełni z Brenną i w pełni jej tutaj wtórował, nawet posłał kobiecie porozumiewawcze spojrzenie, jakby zaraz miał zawiązać spisek mających wszystkich nakarmić dobrociami Nory. Ale te myśli zaraz zostały oderwane, bo i jego spojrzenie powędrowały do towarzystwa, które tutaj się kręciło. Nie przyszedł tutaj koniecznie po to, żeby spędzić go w gronie znajomych, oj nie. Chciał ich poznać. Tych ludzi, mugoli, od których dzieliła ich niewidzialna linia, ale bardzo mocna i stanowcza. Nie miał często do czynienia z mugolami. Co najwyżej ocierał się o nich kiedy była mowa o koniach. A teraz oni wszyscy tutaj, w jednym miejscu...
W miejscu, w którym najwyraźniej można było poczuć swoiste katharsis. Uczucie było jak błogosławieństwo pozbawiające tego, co złe, brudne, co przytłaczało ramiona, wszystkich odczuć zbyt ciężkich, by je nosić i tych, które zupełnie by rozpalały. Laurent zamknął na moment oczy, czując dreszcz na karku, a kiedy je otworzył to miał wrażenie, że wszystko i wszyscy tutaj wyglądali inaczej, choć przecież świat wcale się nie zmienił. Gdyby tak mogło zostać... Wzniósł znowu na moment oczy na podniebne zjawisko, by zaraz przesunąć spojrzeniem po zebranych w zasięgu jego wzroku osobach. Uśmiechnął się pod nosem słysząc ten zabawny urywek o powiększaniu czegoś w spodniach od strony Tii Lewis. Ale chyba nie wszyscy byli tym tak rozbawieni. Laurent chyba po prostu miał słabość do takich ludzi - sprawiających wrażenie, że potrzebują pomocy. Co to było za uczucie wspinające się po nim? Współczucie? Pragnienie zrozumienia? A może zwykła ciekawość? Spojrzał na towarzystwo, w jakim się znajdował, jeszcze raz, głównie na Guinevere, jakby chcąc się upewnić, że wszystko jest w porządku. Wszystko gra. Co za różnica, co się dziś wydarzy w życiu tych mugoli, skoro i tak niczego nie będą pamiętać? Miało to wyjątkowo smutny wydźwięk, ale jakoś przy tym uczuciu katharsis nie było to ziarno, które znalazłoby odpowiednie dla siebie podłoże.
- W razie czego będę przy ogniu. - Wskazał miejsce, gdzie zasiadł Allana Bigsby, znów tutaj głównie spoglądając na Ginny, gdyby miała kłopot odnaleźć się w towarzystwie. Nie miał też nic przeciwko temu, żeby ktoś mu towarzyszył. Skierował się do mężczyzny - zupełnie nieznajomego, ale to nie było minusem. Przynajmniej nie dla Laurenta. - Dobry...wieczór? - Zagaił, przystając obok mężczyzny i uśmiechając się do niego ciepło. I bynajmniej nie chodziło o to, czy wieczór jest dobry. Tylko raczej... - Przy aktualnej, hm... pogodzie... nie bardzo wiem, czy aby na pewno wieczór. - Rzucił miękko w nawiązaniu do swojego powitaniu-pytania, przyglądając się mężczyźnie. - Laurent. - Wyciągnął dłoń do niego, przedstawiając się. - Mam nadzieję, że się nie narzucam? - Obejrzał się tutaj na towarzystwo, od którego Allan odszedł, by znów spojrzeć na niego.