Dłoń Laurenta zamarła przed drzwiami, kiedy miał kostkami już cicho w nie zapukać. Edward miał swoej sposoby, ale i tak z lekkim zdziwieniem blondyn spojrzał na prawo, lewo, spodziewając się, że ktoś go obserwuje, dlatego zaproszenie pojawiło się, zanim dobrze stuknął w te wrota prowadzące do jaskini Lwa. Och, bo nie było wątpliwości, że Edward Prewett lwem był. Albo nawet kimś więcej? Lew wydawał się wręcz zbyt mało królewski jak na to, co prezentowała sobą głowa ich rodu. Brakowało mu tylko prawdziwej korony na głowie, żeby upodobnić się do tego "króla zwierząt", jak go to nazywali. Bzdura, było wiele bardziej niebezpiecznych stworzeń od lwów - leniwych w swojej naturze stworzeń, za które wszystko robiły... kobiety. Zgoda, akurat budowanie haremu było tutaj naprawdę bliskie jego niepoprawnemu ojcu. Ale niedaleko padało jabłko od jabłoni, co? Krew była gęstsza niż woda, nie mogła wypłynąć i opuścić ciała, nie dało się jej oszukać. Nawet jeśli Laurent wyglądał jak męskie wydanie swojej matki i serce również po niej w dużym stopniu odziedziczył.
Zamknął za sobą drzwi, kiedy wszedł do środka, spoglądając na mężczyznę za biurkiem. Ewentualnie mężczyznę na swoim tronie. Kiedyś miała tutaj zasiadać Pandora, choć on sam nie wiedział, jak to miało wyglądać. Co zrobią z nazwiskiem, co zrobią z... wieloma rzeczami. Włącznie z tym, że Pandore bardziej interesowało poznawanie sekretów tego świata niż tkwienie tutaj. To była mieszanka ulgi i zarazem jakiegoś poczucia... poczucia czegoś niedobrego. To, co dotyczyło rodziny, zawsze mu się plątało w sprzecznych odczuciach, sprzecznych ze sobą chęciach. Niezmienne było to, że ich kochał. Wszystkich.
- Dzień dobry, ojcze. - Uśmiechnął się do mężczyzny, przechodząc przez cały pokój, przyzwyczajony już do jego przepychu. Komnata, która miała krzyczeć o bogactwie, przepychu, o sile i władzy. Jak cały ten zamek. Zatrzymał się przy fotelu po drugiej stronie biurka, żeby na nim usiąść. - Widzę, że w tych dniach nie możesz się nacieszyć moją obecnością. - Laurent wyglądał i brzmiał zdecydowanie lepiej, o wiele spokojniej niż w dniu, kiedy tutaj przyjechał. - A skoro o obecności mowa to słyszałeś o otworzonej w Londynie Norze Nory? Wystrój nie przypadłby ci do gustu, ale robią tam najlepsze wyroby cukiernicze, jakie kiedykolwiek jadłem. Kiedyś zamówię coś u niej i przyniosę na drugie śniadanie do herbaty. - Zagaił tak całkowicie neutralnie, tak całkowicie lekko, bo też nie bardzo wiedział, czego się spodziewać po Edwardzie. Jak zawsze. Potrafił mieć naprawdę zadziwiające i szokujące pomysły, za którymi Laurent starał się nadążyć. Różnie to wypadało. Ale też chciał zacząć rozmowę o czymś całkowicie trywialnym, co nie dotyczyłoby tego morderstwa i nie byłoby nudnym wstępem "a jak interesy?". Gdyby szły źle to Edward miałby zdecydowanie gorszy humor, a skoro szły dobrze - nie warto było pytać, prawda? Przynajmniej na razie. Bo chętnie słuchał porad i chłonął doświadczenie ojca.