07.10.2023, 16:58 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.10.2023, 17:00 przez Florence Bulstrode.)
– Problem polega na tym, że uzdrowiciel nie ma szukać informacji w takich przypadkach. Ma je posiadać – odparła Florence surowo. – I w takim wypadku, obawiam się, nie czeka cię jednak kariera kucharza, panie O’Dwyer, więc proponuję przyłożyć się do nauki.
Już pomijając to, że na pewno nie przyjęłaby żadnej potrawy przyniesionej jej przez stażystę, to na samą myśl o bigosie ogarniały ją mdłości. Florence nie jadała mięsa – zarówno z zasady, jak i upodobania. Bigos nie tylko nie zdawał się kobiecie zdrowy, ale był też czymś, czego po prostu nigdy by nie tknęła, bo zapewne zaraz zwymiotowałaby zawartość swego żołądka.
Florence, wbrew chodzących o niej opinią, była bardzo skłonna do pomocy. Rzuciłaby się ku komuś rannemu nawet, gdyby nad jej głową latały zaklęcia. Ale była też jednostką myślącą i uzdrowicielką. I jako magomedyczka wiedziała doskonale, że nie ma mowy o tym, aby pomóc komuś, kto stracił głowę. Kto – prawdopodobnie – był widmem albo…
…albo czymś innym.
W końcu nie bez powodu wydano dziś przed południem zakaz wstępu do Kniei, o którym wspomniał jej ordynator, zanim ich tutaj zabrano.
Nie pomyślała więc nawet o tym, aby rzucić się w pogoń. Nim jednak zdążyła zareagować na to, że towarzyszący jej młodzieniec wyraźnie widział to samo, co ona, nie była więc to po prostu wizja… on już ruszył w pogoń. Za przedziwnym duchem. Za kimś, kto (tak sądziła Florence, myląc się pod tym względem) prawdopodobnie zginął podczas Beltane gdzieś w tej okolicy. Ku lasowi – do którego nie wolno im było wchodzić i w którym grasowało coś strasznego. Coś, przez co wzywano ledwo co uzdrowicieli do obejrzenia postarzałego dziecka, i postarzałej kobiety, co jak szeptano w Mungu doprowadziło przynajmniej do trzech zgonów…
Bulstrode nie ruszyła biegiem za Leo. I tak by go nie dogoniła. Poza tym nie po to była czarodziejką, aby biegać po wertepach. Zamiast tego wyciągnęła różdżkę, i machnęła nią, wyczarowując magiczne więzy, mające skrępować mu nogi. Tak, wiedziała, że chłopak prawdopodobnie runie jak długi na ziemię, ale liczyło się to, by go powstrzymać.
Akurat gdy miał zbliżyć się do granicy drzewo, liny oplotły jego kostki.
– Panie O’Dwyer – zawołała. Nie wrzeszczała, ale podniosła nieco głos i w jej ton wkradły się ostrzejsze nuty. – Gdyby był pan w stanie pomóc komuś, kogo pozbawiono głowy, byłby pan doprawdy ewenementem na skalę światową! Proszę teraz rozproszyć to zaklęcie, trening się tu przyda i natychmiast do mnie wracać. Idziemy do punktu Fiuu. Nie widzi pan tych plakatów? Wydano zakaz wchodzenia do Kniei.
Już pomijając to, że na pewno nie przyjęłaby żadnej potrawy przyniesionej jej przez stażystę, to na samą myśl o bigosie ogarniały ją mdłości. Florence nie jadała mięsa – zarówno z zasady, jak i upodobania. Bigos nie tylko nie zdawał się kobiecie zdrowy, ale był też czymś, czego po prostu nigdy by nie tknęła, bo zapewne zaraz zwymiotowałaby zawartość swego żołądka.
Florence, wbrew chodzących o niej opinią, była bardzo skłonna do pomocy. Rzuciłaby się ku komuś rannemu nawet, gdyby nad jej głową latały zaklęcia. Ale była też jednostką myślącą i uzdrowicielką. I jako magomedyczka wiedziała doskonale, że nie ma mowy o tym, aby pomóc komuś, kto stracił głowę. Kto – prawdopodobnie – był widmem albo…
…albo czymś innym.
W końcu nie bez powodu wydano dziś przed południem zakaz wstępu do Kniei, o którym wspomniał jej ordynator, zanim ich tutaj zabrano.
Nie pomyślała więc nawet o tym, aby rzucić się w pogoń. Nim jednak zdążyła zareagować na to, że towarzyszący jej młodzieniec wyraźnie widział to samo, co ona, nie była więc to po prostu wizja… on już ruszył w pogoń. Za przedziwnym duchem. Za kimś, kto (tak sądziła Florence, myląc się pod tym względem) prawdopodobnie zginął podczas Beltane gdzieś w tej okolicy. Ku lasowi – do którego nie wolno im było wchodzić i w którym grasowało coś strasznego. Coś, przez co wzywano ledwo co uzdrowicieli do obejrzenia postarzałego dziecka, i postarzałej kobiety, co jak szeptano w Mungu doprowadziło przynajmniej do trzech zgonów…
Bulstrode nie ruszyła biegiem za Leo. I tak by go nie dogoniła. Poza tym nie po to była czarodziejką, aby biegać po wertepach. Zamiast tego wyciągnęła różdżkę, i machnęła nią, wyczarowując magiczne więzy, mające skrępować mu nogi. Tak, wiedziała, że chłopak prawdopodobnie runie jak długi na ziemię, ale liczyło się to, by go powstrzymać.
Akurat gdy miał zbliżyć się do granicy drzewo, liny oplotły jego kostki.
– Panie O’Dwyer – zawołała. Nie wrzeszczała, ale podniosła nieco głos i w jej ton wkradły się ostrzejsze nuty. – Gdyby był pan w stanie pomóc komuś, kogo pozbawiono głowy, byłby pan doprawdy ewenementem na skalę światową! Proszę teraz rozproszyć to zaklęcie, trening się tu przyda i natychmiast do mnie wracać. Idziemy do punktu Fiuu. Nie widzi pan tych plakatów? Wydano zakaz wchodzenia do Kniei.
Rzut Z 1d100 - 34
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Rzut Z 1d100 - 44
Slaby sukces...
Slaby sukces...
Rzut Z 1d100 - 98
Sukces!
Sukces!