Pragnął rozstrzygnięcia tego wszystkiego, pozostawał złakniony zwycięstwa nad swoim rywalem i nie dopuszczał do siebie myśli o poniesionej porażce. Nie zmieniało to faktu, że pobudki Louvaina, które doprowadziły do tego pojedynku, były w jego mniemaniu idiotyczne. Zupełnie jakby on nie znał własnej siostry, której było naprawdę daleko do ideału - gdyby nim była to nie zasłużyłaby na miano jadowitej tentakuli.
Za równie absurdalne uważał wystosowane przez Lestrange'a żądanie przeproszenia Loretty na łamach Proroka Codziennego - oczywiście, że nie będą one szczere. Papier wszystko przyjmie. Wybrane przez niego udzielenie hojnej darowizny na rzecz walki o prawa charłaków było znacznie bardziej zasadne, z pożytkiem dla społeczeństwa.
W rozmowie z Erikiem wyraził swoje zdanie co do tego, że po Louvainie spodziewał się najgorszego, zwłaszcza w obliczu poniesionej przez niego porażki. Nawet, jeśli z powodu własnych uprzedzeń i własnej niechęci pozostawał w błędzie, to jego zdaniem nie było szans na pojednanie. Jeśli jednak istniałaby taka szansa to sam nie wyciągnąłby dłoni na zgodę. Po zakończonym pojedynku (niezależnie od jego wyniku), ich drogi się rozejdą. Im na dłużej, tym lepiej.
Gdy nastąpił sygnał sędziego nadzorującego ten honorowy pojedynek, wycelował swoją różdżką w rękę Lestrange'a z zamiarem wytworzenia ciśnienia zdolnego do wytrącenia mu różdżki z dłoni. Najlepiej na tyle silnego aby nieznacznie odrzuciło tego czarodzieja. Najlepszą obroną był atak i tego zamierzał się trzymać podczas tego pojedynku, chcąc zmusić oponenta do obrony i nie dawać mu szansy na podejmowanie przez niego działań ofensywnych. Obserwując swojego przeciwnika, zdradzał gotowość do przemieszczenia się za stojącą po jego prawej stronie nietrwałą osłonę, która mogłaby przyjąć na siebie zaklęcie przeciwnika gdyby zaistniała konieczność jego uniknięcia.
Rzucam na kształtowanie 2k100 na wytrącenie różdżki z dłoni rywala + ruch w stronę jednej z osłon
Sukces!
Sukces!