Gdyby tylko mógł zamknąłby oczy i gdyby je otworzył to już naszyjnik z pereł znalazłby się w jego dłoniach.
Nie mógł.
- Ciężko mi się myśli... - Powiedział na wydechu w odpowiedzi na to, żeby nie pozwolił, aby głosy ucichły czy zniknęły. Nie cichły. Były coraz głośniejsze i coraz bardziej je czuł, jakby coś je z nimi łączyło, jakby... morze? - Nie odchodzą, ciągle wibrują mi w czaszce. - I to wcale nie było przyjemne uczucie, ale nie zamierzał się na to uskarżać w tym momencie. Chociaż do jednej rzeczy mógł się teraz przydać, więc nawet by się nie ośmielił mówić, że jest "ciężko". To byłoby jakieś fanatyczne niedomówienie, że na tym statku było komukolwiek "ciężko", kiedy każdy szarpał się o życie swoje jak i ludzi wokół. Natomiast chciał zapewnić, że one nie odchodzą, są i to właśnie za nimi podążali. Pozostawało błądzenie, wsłuchiwanie się w głos, który go wołał i prowadzenie braci krwi za czymś, co brzmiało jak istne szaleństwo. Przynajmniej schizofrenia. - Tak, o to mi chodzi. - Odparł Anthonyemu, kiedy ten napomniał, że ich postacie, w które się wcielili, właśnie tam podążali. Czymkolwiek było to, czego szukali, brzmiało jednak jak chowany skarb. Laurent jednak bardziej wyobrażał sobie jakieś... filakteria. A niekoniecznie perły. To miało zostać szybko zweryfikowane.
Pokiwał głową Stanleyowi, chociaż wcale mu się nie podobało, że poczuwał się w tym obowiązku przyjmowania impetu czegokolwiek. Albo kogokolwiek. Nie zamierzał jednak strugać bohatera - widział już wyraźnie, że przy tych głosach cisnących się do jego głowy zupełnie nie był w stanie wykrztusić ze swojej różdżki jakichkolwiek czarów. Dlatego już nie próbował, bo wariująca magia mogła im tylko zaszkodzić.
- Magia tu wariuje. Nie wiem. - Odparł na pytanie, czy rzucanie accio na skarb to dobry czy zły pomysł. Ha... nie ma tak, że dobrze czy niedobrze... Wzdrygnął się, kiedy poczuł dłoń na swoim ramieniu - nie dlatego, że to był niemiły gest, tylko teraz chyba wszystko, co by się otarło o niego spowodowałoby strach. Kiedy zobaczył, że to ręka Anthonyego odetchnął z ulgą i spróbował się uśmiechnąć do mężczyzny. Nie wyglądał dobrze - ten Anthony. Tak jak i Stanley. Bladzi w tym świetle, napełnieni adrenaliną, z wielkimi źrenicami próbującymi łapać każde źródło światła w tej zgniliźnie i ciemności.
Kiedy Stanley stanął w wodzie, jego buty plusnęły i pojawiły się ruch z jego strony ręką, czy też słowo, że jest bezpiecznie - Laurent zszedł po schodach, dotykając dłoni Anthonyego na krótki moment. "Będzie dobrze" - mówił ten gest. Lub "poradzę sobie". My sobie poradzimy.
Kochał wodę, ale to było obrzydliwe. Zimna, stara woda wlewająca się do butów, ta ciemność, która wydawała się wręcz do nich przylegać, przylepiać, włazić pod ubrania i brudzić. Ta część pokładu wydawała się trzymać już tylko i wyłącznie na słowo. A potem błękit i świeżość powietrza całkowicie ogłupiły. Jakby wkroczyli do innego świata, przekroczyli jakiś portal, który zabrał ich gdzieindziej. I kiedy już chciał się zachłysnąć obecnością tej potęgi magicznej, kiedy chciał zwrócić się do chłopca z jakimikolwiek słowami, aż pochylił się nieco do przodu, łapiąc za głowę i dając pociągnąć do miejsca przeciwnego od dziecka. Były tu. Naszyjnik z pereł, który leżał wśród trupów jak trująca róża, która namówiła już wielu do zerwania jej. A kolce miała śmiertelnie kłujące.
- Jak... jak mam was uratować... aaa... - Zacisnął na moment powieki, czując zbierającą się pod nimi wodę ze stresu i tego okropnego krzyku. - Ciszej... to boli... - Czy z nimi w ogóle dało się porozumieć? Nawet nie wiedział. Chyba go nie słyszały. Może nikogo nie słyszały? Odwrócił wzrok od trupów, bo zrobiło mu się niedobrze, wcześniejszy posiłek już stał mu w gardle. Obrócił się w stronę obskurusa i swoich towarzyszy. Co teraz... - To dziecko... może... da się... z nim porozumieć? - Odezwał się z trudem do dwójki mężczyzn, a sam obrócił znów w kierunku naszyjnika. Czy te... czy oni byli martwi czy może tylko śnili? Wyciągnął trzęsącą się rękę, żeby spróbować rozproszyć zaklęcie, które je... więziło, zatrzymywało w tamtym miejscu, albo nie pozwalało się do nich zbliżyć.
Akcja nieudana
Akcja nieudana