Syreni czar przerwał melodię, ale on wciąż ją czuł w sobie, jak drganie szarpniętej delikatnie struny. Gdzie kończyło się pragnienie, a zaczynała żądza? Nie, o dziwo nie było w tym wściekle wrzącej krwi. Sam nie wiedział, dlaczego robi to tak subtelnie. Na nic nie czeka, niczego w zasadzie nie oczekuje. Nie płynie wpław ani nie zanurza się głęboko w wodę. Miał wrażenie, że po prostu dryfuje, a gdzie go poniesie, tam skończy. Zadurzył się w nim. Tak zwyczajnie, jak zwyczajne mogły być podszepty serca. I to serce decydowało o tym, że wcale mu się nie spieszy pod pościel, nieważne jak przyjemnie gorący potrafił być jedwab. Nie chciał się do tego wcale przyznawać, ale ignorowanie własnego rozsądku nie było w jego stylu. Co mu mówił rozsądek? Cóż... Przetarł zmęczone oblicze i rzekł - stało się. Już jest jedną nogą w wodzie. A przecież ostrzegał, kręcił głową i patrzył z politowaniem, jak srebrne oczy lśnią przy każdym spotkaniu. Bo to była słabość, tak rozkoszna, jak ten fantazyjny śpiew. Tak nowa, jak wizja koralowców i barwnych łusek. Tak lekkomyślna, jak lekkie były perły na dnie morza. I cudownie nęcąca. Piękna jak sen.
Zbudzenie z transu owocowało w najlepsze. Głupie pytanie, wiedzione chwilą beztroski... Nawet się zaczerwienił lekko ze wstydu, co było widoczne na jego bladej skórze. Kapryśna czerwień. Nie zawracał sobie głowy ukrywaniem tego, bo jeszcze bardziej by się pogrążył. Ah, ale nie musiał... I to jeszcze bardziej szarpnęło jego sercem. Nie musiał się wycofywać, obracać tego w żart ani się tłumaczyć i to chyba najbardziej zachęciło go do tego, by pozwolić się dalej kierować w stronę słodkiej melodii.
Te lekkie pocałunki wywołały uśmiech, a nawet i bezgłośny śmiech, jakby go łaskotały motyle. Każdy zostawił po sobie niewidzialną pamiątkę na jego skórze i chciał, żeby tam zostały na dłużej. Jak smugi farb na obrazie. Zbliżył się jeszcze bardziej, oddając pocałunek za pocałunkiem, jakby go próbował nimi wabić do siebie. On syrenę, nie ona jego. Uśmiechał się przy tym psotnie, aż oczy mu migotały jak płynne srebro. Później jednak uśmiech spłynął mu powoli z warg, kiedy dotarł nimi do szyi i zobaczył ślad. Te okropne sińce. Przez chwilę wstrzymał oddech i delikatnie odchylił kołnierz, niepewnie, bo nie wiedział, jaka będzie reakcja Laurenta. Chciał zobaczyć... ale nie z ciekawości. Nie tym razem. Kierowało nim coś całkowicie innego, czego nawet nie potrafił nazwać. Wyraz twarzy miał taki łagodny, że gdyby się teraz zobaczył w lustrze, zaprzeczyłby, że to on. Milczał, bo myśli na temat okoliczności zamachu przeplatały się w jego głowie jak warkocz. - Boli...? - Zapytał cicho, chcąc musnąć sińce opuszkami palców tak, że ledwo byłoby czuć jego dotyk, ale powstrzymał się od tego i spojrzał Laurentemu w oczy, próbując go wybadać.
![[Obrazek: qEyGuHF.gif]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=qEyGuHF.gif)