— Ten drugi Lestrange śpi w drugim skrzydle. — Uśmiechnął się, wybitnie zadowolony ze swojego dowcipu. — Ostatnio bardzo za tobą tęskni. Na pewno chętnie by ci pomógł w jakimś pogromie albo innym zakłócaniu porządku na ulicach Londynu.
Czy miał jakiś wybór? Oczywiście, mógł poprosić skrzata lub brata, żeby załatwili mu odpowiednie leki, jednak... Rezydencja Lestrange'ów była spora. Zanim zebrałby siły na to, żeby podnieść się z łóżka i dostać się do pokoju Rudolfa, pewnie i tak za oknem pojawiłyby się pierwsze promienie słońca. A skrzata wolał nie mieszać w swoje sprawy. Jeszcze palnąłby przy nim coś odnośnie do swojej pracy w rozgłośni radiowej, a ten popędziłby do jego ojca. Lub matki. Nie. Lepiej było nie ryzykować. Pokiwał więc głową, przyjmując do wiadomości propozycję przyjaciółki.
— Jest w tym jakaś logika — zgodził się po dłuższej chwili, zwiększając nieco siłę światła lampki. — Tylko postaraj się nie spalić Mary na rzecz jednego zadania. Te dokumenty miały nam wystarczyć na dłuższy czas.
Zdobycie fałszywek dobrej jakości zajęłoby im trochę czasu, a biorąc pod uwagę, że działania Śmierciożerców zaczynały powoli nabierać tempo, aż żal byłoby stracić takiego asa w rękawie. Chociaż, jakby się tak nad tym zastanowić, to i tak byli na całkiem dobrej pozycji przez to, że zjawili się w obozie wolontariuszy po Beltane. To zapewniło im wiarygodność i ograniczyło szansę na to, że jakkolwiek powiążą atak bezpośrednio z ich rodzinami. Szanowane rodziny czystej krwi już i tak zbyt często lądowały na celowniku służb bezpieczeństwa.
— Cała przyjemność po mojej stronie — wymamrotał, czerwieniąc się na wzmiankę o Czarnym Panie. Dalej miał w pamięci ich ostatnie spotkanie w Kromlechu, kiedy to próba... wymierzenia sprawiedliwości... została przez niego dramatycznie przerwana. Wątpił, aby ten dzień łatwo wypadł mu z głowy. — Powodzenia. Nie daj się złapać.
Uniósł wyprostowaną dłoń w geście pożegnania, obserwując, jak przemieniona Bellatriks znika. Równie szybko, jak się pojawiła, pomyślał z przekąsem, wzdychając ciężko. Wizyta przyjaciółki rozbudziła jego ciekawość. Co też działo się teraz w Dolinie Godryka, że Bella potrzebowała tak konkretnej pomocy? Bądź co bądź, przynależność do Ministerstwa Magii powinna jej raczej pomóc w poruszaniu się po tym terenie. Miała powód; była Amenzjatorką.
Machnął na ślepo różdżką, co by zgasić światło w pokoju. Nie było sensu tego roztrząsać. I tak nie domyśli się prawdy. Miał zbyt mało informacje. W gruncie rzeczy, całkiem dobre zabezpieczenie, zwrócił uwagę Rabastan. Może i miał wstęp do budynku Kromlechu, jednak czy to oznaczało, że cieszył się głębokim zaufaniem wewnętrznego kręgu? Nie był pewny, a skoro nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie, to najwyraźniej nie wiedział o wszystkim, co działo się w organizacji. Może tak było lepiej. Dla Śmierciożerców. Dla Bellatriks. Dla niego.