11.11.2022, 04:06 ✶
Może i Dora zaśmiałaby się na żart Brenny, gdyby wciąż nie targały nią emocje, a adrenalina nie krążyłaby żywo w po jej ciele. Uśmiechnęła się tylko nerwowo, rzucając szybkie spojrzenie w kierunku dziury, gdzie zniknęła roślinna macka, na moment zawieszając się i jakby upewniając, ze ta zaraz nie wróci, by dokończyć dzieła.
- Czy to znaczy, że... rozgniewałyśmy czymś Greengrassów? - zapytała, zasłaniając usta dłonią i ściszając głos do szeptu, jakby ktoś miał je tutaj podsłuchiwać i wyciągnąć konsekwencje wobec wrogów nadmienionego rodu. Po chwili zastanowienia jednak, znalazła swoje pytanie jako absolutnie niedorzeczne i zaśmiała się krótko, nerwowo drapiąc się po policzku i kręcąc głową. Dla pewności odciągnęła Brennę jeszcze parę kroków dalej, zwiększając dystans na taki, który wydawał jej się bezpieczny.
- Cóż... - zaczęła, wygładzając materiał spódnicy i jednocześnie wycierając w niego ubrudzone ręce. W tym momencie było jej tak na prawdę wszystko jedno, jak się prezentowała, a robiła to raczej tragicznie. Do połowy umazana była błotem, szczególnie z tyłu, na którym na końcu wylądowała. - Jeśli są to diabelskie sidła, a mam wrażenie, że tak jest, to najlepiej byłoby je spalić. Lubią wilgotne i ciemne miejsca, gdzie wciągają i duszą swoje ofiary. Boją się jednak światła i ognia. O ile to pierwsze po prostu pozwala uciec, to to drugie powinno wypalić roślinę z korzeniami i pozbyć się problemu - z początku mówiła szybko, wyraźnie wciąż niespokojna, jednak im dłużej dobierała kolejne słowa, zastanawiając się nad tym jak najlepiej odpowiedzieć Brennie, tym większy wracał do niej spokój. Całą wypowiedź zakończyła nawet lekkim, zmęczonym uśmiechem.
- Ale myślę, że lepiej by zajął się ktoś, kto się na tym zna. Znaczy, bez obrazy - zawahała się, nie chcąc by przyjaciółka odebrała jej słowa jako obraźliwe. - Chodzi mi o to, że to roślina. Zachowuje się inaczej jak taki czarodziej z różdżką. Przydałby się do tego jakiś eliksir, na przykład od ziania ogniem i pewnie jakiś ekwipunek. Nigdy nie musiałam karczować czegoś takiego. Nie jestem pewna.
- Czy to znaczy, że... rozgniewałyśmy czymś Greengrassów? - zapytała, zasłaniając usta dłonią i ściszając głos do szeptu, jakby ktoś miał je tutaj podsłuchiwać i wyciągnąć konsekwencje wobec wrogów nadmienionego rodu. Po chwili zastanowienia jednak, znalazła swoje pytanie jako absolutnie niedorzeczne i zaśmiała się krótko, nerwowo drapiąc się po policzku i kręcąc głową. Dla pewności odciągnęła Brennę jeszcze parę kroków dalej, zwiększając dystans na taki, który wydawał jej się bezpieczny.
- Cóż... - zaczęła, wygładzając materiał spódnicy i jednocześnie wycierając w niego ubrudzone ręce. W tym momencie było jej tak na prawdę wszystko jedno, jak się prezentowała, a robiła to raczej tragicznie. Do połowy umazana była błotem, szczególnie z tyłu, na którym na końcu wylądowała. - Jeśli są to diabelskie sidła, a mam wrażenie, że tak jest, to najlepiej byłoby je spalić. Lubią wilgotne i ciemne miejsca, gdzie wciągają i duszą swoje ofiary. Boją się jednak światła i ognia. O ile to pierwsze po prostu pozwala uciec, to to drugie powinno wypalić roślinę z korzeniami i pozbyć się problemu - z początku mówiła szybko, wyraźnie wciąż niespokojna, jednak im dłużej dobierała kolejne słowa, zastanawiając się nad tym jak najlepiej odpowiedzieć Brennie, tym większy wracał do niej spokój. Całą wypowiedź zakończyła nawet lekkim, zmęczonym uśmiechem.
- Ale myślę, że lepiej by zajął się ktoś, kto się na tym zna. Znaczy, bez obrazy - zawahała się, nie chcąc by przyjaciółka odebrała jej słowa jako obraźliwe. - Chodzi mi o to, że to roślina. Zachowuje się inaczej jak taki czarodziej z różdżką. Przydałby się do tego jakiś eliksir, na przykład od ziania ogniem i pewnie jakiś ekwipunek. Nigdy nie musiałam karczować czegoś takiego. Nie jestem pewna.
The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.