Cała ta sytuacja poważnie go zaniepokoiła i odczuwane przez niego zaniepokojenie przerodziło się w silny strach, zwłaszcza przez to że miał złapać Laurenta. Tym, co go przerażało, były konsekwencje gdyby nie udało mu się tego dokonać. Nie było takie irracjonalne, jakby mogłoby się wydawać. Ostatecznie jego wszystkie obawy okazały się bezpodstawne. Młodszy mężczyzna bezpiecznie wylądował w jego ramionach, nie robiąc przy sobie najmniejszej krzywdy. Spoglądał na Laurenta z powagą, zmartwieniem, wciąż będąc bledszym niż zwykle. Na doświadczenie poczucia ulgi przyjdzie jeszcze właściwy moment. Tak samo jak na wyrażenie zadowolenia że ostatecznie Laurentowi nic się nie stało. Nie oznaczało to, że nie zasługiwał on na reprymendę za ten skok. Pozostanie na tej miotle mogłoby skończyć się bardzo źle, tak samo jak zeskoczenie z niej. Philip nie zamierzał pozwolić tej miotle odlecieć w nieznane. Jeśli to będzie miało miejsce to nigdy nie pozna przyczyny tego całego zajścia, a bardzo chciał ją poznać.
— Domyślam się, że masz nogi niczym z waty. — Stwierdził postanawiając spełnić jego prośbę. Ostatecznie wypuścił go ze swoich objęć, pozwalając mu stanąć na ziemi. — Gdybym przewidział, że dojdzie do tego, to nie pozwoliłbym Ci wsiąść na tę miotłę. Coś Ty sobie myślał skacząc z niej?! — Wyrzucił z siebie, dając w ten sposób upust wszystkim odczuwanym przez siebie emocjom. Starał się uśmiechnąć, jednak kąciki jego ust nie chciały unieść się w górę. To nawet dla niego było za dużo, a należało wspomnieć, że tego typu akrobacje stanowiły dla niego chleb powszedni. Większość osób zareagowałoby w podobny sposób, co on. Ta miotła należała do niego i przez wzgląd na bliską znajomość z Laurentem nie mógł machnąć na to ręką i pozostawić sprawy swojemu biegowi, argumentując to w ten sposób, że nie kazał mu na nią wsiadać i nawet proponował mu, że zrobi to za niego.
— Zrobiłem co do mnie należało. Nie chciałem aby Ci się coś stało, co miałoby miejsce, gdyby ta miotła poniosła Cię daleko. — Po udzieleniu Laurentowi krótkiej reprymendy, tych podziękowaniach z jego strony i zostaniu przez niego przytulonym złagodniał i otoczył ramionami tego mężczyznę, nie zamierzając się na razie wymykać z jego objęć. — Zamierzam spróbować ją ściągnąć do siebie i jak tylko to zrobię to opuścimy ten las. — Odparł na słowa Laurenta z cichym westchnięciem. Jeśli ten mężczyzna wypuścił go ze swoich objęć to postanowił dobyć znów różdżki i wycelował ją w stronę swojej miotły, rzucając jedno z użytych wcześniej zaklęć. Jeśli mu się to nie uda, to ona w końcu uwolni się spod mocy jego poprzedniego zaklęcia i pomknie w siną dal, przez co nigdy jej nie znajdzie i będzie musiał zakupić nowego Nimbusa 1972. Podczas tej długiej przechadzki, również pod wpływem świeżego powietrza zdążył nieco zgłodnieć i gdyby został zaproszony na obiad to zdecydowanie by nie odmówił. Nie zamierzał się jednak wpraszać na siłę, bo nie o to w tym chodziło.
Rzucam 2k100 na translokację - sprowadzenie miotły na dół
Slaby sukces...
Akcja nieudana