W miłości i na wojnie ponoć wszystkie chwyty były dozwolone, chociaż Laurent nie wyznawał tej zasady. Wszystko musiało być robione ze smakiem i tak, by nie skrzywdzić drugiej osoby. Bardzo o to dbał. To kończyło się jednak tam, gdzie pojawiały się pieniądze. Interesy. Miał przykład, jaki miał - Edwarda Prewetta. Jego wrażliwość była blokadą, by osiągnąć tę samą skalę, jaką osiągnął on, ale też ta wrażliwość pozwalała mu osiągać więcej innymi sposobami - empatią. Tej Edwardowi brakowało, ale on nadrabiał zupełnie innymi przymiotami. Tak to bywało, że nie było ludzi doskonałych, choć jego ojciec by temu z pewnością zaprzeczył. Już w sumie zaprzeczał, nawiązując jednak do bóstw z błyskiem w jasnych oczach. Wyglądał wtedy jak prawdziwy król - brakowało mu tylko korony. Nie, jak prawdziwe bożyszcze, dla którego nie ma niemożliwego. Lubił to. Lubił to uczucie, że ojciec zrobiłby dla swojej rodziny tak wiele, choć dla świata potrafił być tak zimny.
- Jesteś bardzo krytycznie wobec niej nastawiony. - To nie była przygana ani pochwała, ot zauważenie oczywistości, bo co rusz, kiedy tylko była wspominana, to Edward albo ją ganił, albo wolał zmienić temat, żeby rozmawiać o, podkreślając, osobach ciekawszych i bardziej wartościowych. W takich okolicznościach spotkanie z nią razem z ojcem wydawało się bardziej utrudnieniem niż pomocą. Chyba że te komentarze by się skończyły. Pewnie tak. Edward zawsze sobie pozwalał na o wiele większą otwartość, kiedy rozmawiali razem, sami w bezpiecznych czterech ścianach i nie było wokół świadków. Zaśmiał się na jego słowa o tej słabości, choć zabrzmiało to wręcz niepokojąco, szczególnie kiedy płynęło z jego ust. Zepchnął to na bok. - Jeśli by tak się stało to tylko na naszą korzyść, ojcze. - Oznajmił z zadowoleniem. Dokładnie tutaj się kończyło bycie miłym i zaczynało to, że wszystkie chwyty były dozwolone. Prawie wszystkie. Laurent starał się nie przekraczać pewnych granic, które by potwierdziły niektóre paskudne plotki, jakie za nim chodziły. To było... to był jakiś tam zarys szanowania się.
- Herbaty. - Laurent nie mógł pić alkoholu - jak każda zresztą selkie. Jeden kieliszek potrafił je od razu zwalić z nóg. Syreny nie przyjmowały dobrze procentów w swojej krwi i tak jak odziedziczył po matce wiele rzeczy, tak i ta część krwi była w nim silna. Odbierając trochę wygód życia, co fakt to fakt. Ale trudno. Nie żywił wobec tego wielkiego żalu, bo w zamian dostał wiele bogactw. - Uczyłem się od najlepszego. - Zarządzania i zarządzania majątkiem. Może nie zawsze bezpośrednio, ale uważał samego siebie za świetnego obserwatora. Potrafił też dobrze słuchać. I jakoś zawsze myślał, że jednak będzie musiał tutaj pracować. Na szczęście do tego wszystkiego było jeszcze bardzo, bardzo daleko, bo Edward cieszył się wybitnym zdrowiem. - Nie zmienię zdania. Staram się ciągle rozwijać. - Tylko nie potrafił spoglądać na świat biznesu aż tak bezdusznie, jak jego ojciec, żeby być gotowym na zupełnie nieczyste i niemoralne zagrania.
Reakcja ojca go zdziwiła. Najpierw było to zdziwienie połączone ze zmieszaniem, bo to znaczy, że nie pisnęła słówkiem. A potem... jakoś... wróciło wszystko do tej samej codzienności, w której Pandora zawsze była na pierwszym miejscu.
- Odpowiedni dla niej, jestem pewien, że matka się ucieszy. - Laurent podniósł się z ojcowskiego tronu, żeby minąć biurko i usiąść w fotelu obok niego. - Bardzo miły, sympatyczny człowiek. Żartowałem z tym "chłopakiem". Jego ojciec tak określił ich relację. Powinieneś się cieszyć, jeśli naprawdę łączy ich coś głębszego. - Łączyło na pewno, Laurent to widział gołym okiem. Przynajmniej od strony Pandory, a i jakoś wcale mocno Hjalmar nie zaprzeczał swojemu ojcu... - Sam z nią o tym porozmawiaj. - Bo on nawet niewiele wiedział.