11.11.2022, 13:35 ✶
W gruncie rzeczy ich interesy nie były sprzeczne. Florence chciała awansować głównie dlatego, że uważała, że jest po prostu dobra. Była dobra w uzdrawianiu, zdejmowaniu klątw i bardzo irytowały ją pewne rozwiązania w szpitalu, które – jak wierzyła – mogła zmienić, „idąc wyżej”. Samorozwój zresztą też był dla niej ważny. Bulstrode nienawidziła porażek. A by tych nie odnosić, musiała być lepsza, lepsza i jeszcze lepsza. Wiedziała, że nie każdą klątwę da się zdjąć, ale zamierzała doskonalić swoje zdolności w tym względzie tak, aby potrafić przełamać jeśli nie je wszystkie, to przynajmniej zdecydowaną ich większość.
Pacjenci mogli na tym tylko skorzystać. Zwłaszcza, że jeżeli żywiła jakieś uprzedzenia, to te umierały na progu Munga: leczyła wszystkich z równą starannością i każdego traktowała po równo, niezależnie od statusu krwi. (Za to mając sporo do powiedzenia na temat ewentualnych braków umiejętności u stażystów.)
- Och tak. Popatrz, gdyby twierdzili: jesteśmy tak naprawdę porządnymi ludźmi, zatroskanymi niebezpieczeństwem ze strony mugoli, popatrzcie na to, co zrobili w Hieroshimie, czarodzieje też są zagrożeni, musimy coś z tym zrobić, niektórzy mogliby dać się nabrać. A oni od razu zapowiadają: będziemy torturować, mordować, przejmiemy władzę. Czy to nie miłe z ich strony, że są tak bezpośredni i pozbawiają się części potencjalnych zwolenników? – wyjaśniła Florence, upijając łyk kawy.
Omal nie uśmiechnęła się na okrzyk Elaine: o zdrowych zmysłach, o wdzięku. Delecaur nie miewała z Florence kontaktu na tyle często, by już poznać jej specyficzny styl bycia.
- To był sarkazm, Elaine. Chodziło mi o wdzięk słonia w składzie porcelany. I wybór tego jakże uroczego symbolu jako znaku rozpoznawczego – wyjaśniła dość jak na siebie łagodnym tonem, wskazując Mroczny Znak, umieszczony na okładce gazety. Florence nie wiedziała jeszcze, jak wielkim przerażeniem wkrótce będzie on napawał czarodziejów… - To zależy, co uznasz za zdrowe zmysły. Grindewald znalazł wielu zwolenników. Nie tylko tych, którzy mieli wypisane na czołach: „typ spod ciemnej gwiazdy”. A szaleńcy... też są bardzo niebezpieczni – powiedziała ostrożnie, nie chcąc prowokować Elaine do złości, bo obawiała się, że owszem. Znajdą się tacy, co są niby zdrowi na umyśle, a pójdą za nim. Dla własnych korzyści, ze strachu, bo nie lubili „szlam”.
Westchnęła, kiedy Elaine spytała o jej braci i wyraziła nadzieję, że wszystko minie w ciągu paru dni.
Florence była od niej starsza. Na tyle, że zachowała mgliste wspomnienia ostatniej wojny. Nie była więc aż taką optymistką, jak młodsza uzdrowicielka.
– Spędzają ostatnio więcej czasu w pracy, więc najwyraźniej coś tam przeczuwano i szykowano się do tego. Były zresztą… pewne znaki. Zaginięcia, pożary – wymruczała ostrożnie, znów sięgając po swoją filiżankę. – Spróbuję ich podpytać. Ale obawiam się, że nawet te kilka dni może narobić sporo zamieszania. Jeden czarodziej z różdżką wpuszczony w tłum mugoli i mamy setki ofiar…
Pokręciła głową, jakby nawet nie chciała o tym myśleć. Dla niej przemoc nie była rozwiązaniem. Ale jak mogłaby myśleć inaczej, będąc uzdrowicielką?
Pacjenci mogli na tym tylko skorzystać. Zwłaszcza, że jeżeli żywiła jakieś uprzedzenia, to te umierały na progu Munga: leczyła wszystkich z równą starannością i każdego traktowała po równo, niezależnie od statusu krwi. (Za to mając sporo do powiedzenia na temat ewentualnych braków umiejętności u stażystów.)
- Och tak. Popatrz, gdyby twierdzili: jesteśmy tak naprawdę porządnymi ludźmi, zatroskanymi niebezpieczeństwem ze strony mugoli, popatrzcie na to, co zrobili w Hieroshimie, czarodzieje też są zagrożeni, musimy coś z tym zrobić, niektórzy mogliby dać się nabrać. A oni od razu zapowiadają: będziemy torturować, mordować, przejmiemy władzę. Czy to nie miłe z ich strony, że są tak bezpośredni i pozbawiają się części potencjalnych zwolenników? – wyjaśniła Florence, upijając łyk kawy.
Omal nie uśmiechnęła się na okrzyk Elaine: o zdrowych zmysłach, o wdzięku. Delecaur nie miewała z Florence kontaktu na tyle często, by już poznać jej specyficzny styl bycia.
- To był sarkazm, Elaine. Chodziło mi o wdzięk słonia w składzie porcelany. I wybór tego jakże uroczego symbolu jako znaku rozpoznawczego – wyjaśniła dość jak na siebie łagodnym tonem, wskazując Mroczny Znak, umieszczony na okładce gazety. Florence nie wiedziała jeszcze, jak wielkim przerażeniem wkrótce będzie on napawał czarodziejów… - To zależy, co uznasz za zdrowe zmysły. Grindewald znalazł wielu zwolenników. Nie tylko tych, którzy mieli wypisane na czołach: „typ spod ciemnej gwiazdy”. A szaleńcy... też są bardzo niebezpieczni – powiedziała ostrożnie, nie chcąc prowokować Elaine do złości, bo obawiała się, że owszem. Znajdą się tacy, co są niby zdrowi na umyśle, a pójdą za nim. Dla własnych korzyści, ze strachu, bo nie lubili „szlam”.
Westchnęła, kiedy Elaine spytała o jej braci i wyraziła nadzieję, że wszystko minie w ciągu paru dni.
Florence była od niej starsza. Na tyle, że zachowała mgliste wspomnienia ostatniej wojny. Nie była więc aż taką optymistką, jak młodsza uzdrowicielka.
– Spędzają ostatnio więcej czasu w pracy, więc najwyraźniej coś tam przeczuwano i szykowano się do tego. Były zresztą… pewne znaki. Zaginięcia, pożary – wymruczała ostrożnie, znów sięgając po swoją filiżankę. – Spróbuję ich podpytać. Ale obawiam się, że nawet te kilka dni może narobić sporo zamieszania. Jeden czarodziej z różdżką wpuszczony w tłum mugoli i mamy setki ofiar…
Pokręciła głową, jakby nawet nie chciała o tym myśleć. Dla niej przemoc nie była rozwiązaniem. Ale jak mogłaby myśleć inaczej, będąc uzdrowicielką?