13.10.2023, 10:58 ✶
Nie mogła się obudzić.
Nie mogła się najwyraźniej obudzić i to sprawiało, że czuła już wbijające się igiełki paniki. I, co najgorsze, niezbyt zdawała sobie sprawę z tego, jak wyrwać się z tej wizji.
Spojrzenie pomknęło w stronę Marianne – wciąż oddychała, ba, oddychała tak samo jak ona sama (jakim cudem; każdy przecież miał zazwyczaj zupełnie inne tempo, chyba że celowo się dostrajało oddechy… ale to nie była ta historia, to nie był ten przypadek). Cały statek miał ten sam rytm…?
Czy powinna była zacisnąć dłonie na gardle Marianne? Czy to w ogóle cokolwiek by dało, biorąc pod uwagę, że to sen? Czy sen mógł w jakikolwiek sposób zachować choć odrobinę realizmu? Nie licząc mocno niedawnego przypadku, ale… czy należało to wrzucić do jednego worka?
Podeszła do łóżka, zachowując odległość kroku, dwóch. Obserwowała kobietę, rozważając opcje. Za mało wiedziała i zbyt wiele żyć leżało na szali, by ryzykować to, co w teorii zdawało się oczywiste. Gdyby tylko miała pewność, że jej poczynania we śnie znajdą odbicie w rzeczywistości, gdyby tylko wiedziała, że ten ruch wyszedłby wszystkim na korzyść… a tak? Miała przed sobą dziewczynę, która nie wyglądała na zagrożenie.
To jej matka pociągała za sznurki – i jeśli miała pełną kontrolę nad wizją, w której się znalazła, to… to to nie miało sensu.
- Słyszę! – niemal natychmiast udzieliła odpowiedzi Atreusowi, z ulgą odnotowując, że nie zmiotło go z planszy na amen. Ale… - Jesteś z Brenną? Jesteście cali? I gdzie? – znajdowali się w tej samej wizji? Czy też ta umiejętność rozciągała się poza nią?
Pytania, pytania, a tak mało odpowiedzi.
Ostatecznie skierowała się w stronę wyjścia z kajuty, chcąc sprawdzić, czy może za jej drzwiami natknie się na cokolwiek, co nasunie jakąś wskazówkę. Powtarzając sobie w międzyczasie, że to ni chybi tylko sen, że może otworzyć oczy, że zaraz to zrobi za trzy, dwa, jeden… Nawet zacisnęła dłonie, wbijając paznokcie w ich wnętrze, jakby ból miał w czymkolwiek pomóc.
Nie mogła się najwyraźniej obudzić i to sprawiało, że czuła już wbijające się igiełki paniki. I, co najgorsze, niezbyt zdawała sobie sprawę z tego, jak wyrwać się z tej wizji.
Spojrzenie pomknęło w stronę Marianne – wciąż oddychała, ba, oddychała tak samo jak ona sama (jakim cudem; każdy przecież miał zazwyczaj zupełnie inne tempo, chyba że celowo się dostrajało oddechy… ale to nie była ta historia, to nie był ten przypadek). Cały statek miał ten sam rytm…?
Czy powinna była zacisnąć dłonie na gardle Marianne? Czy to w ogóle cokolwiek by dało, biorąc pod uwagę, że to sen? Czy sen mógł w jakikolwiek sposób zachować choć odrobinę realizmu? Nie licząc mocno niedawnego przypadku, ale… czy należało to wrzucić do jednego worka?
Podeszła do łóżka, zachowując odległość kroku, dwóch. Obserwowała kobietę, rozważając opcje. Za mało wiedziała i zbyt wiele żyć leżało na szali, by ryzykować to, co w teorii zdawało się oczywiste. Gdyby tylko miała pewność, że jej poczynania we śnie znajdą odbicie w rzeczywistości, gdyby tylko wiedziała, że ten ruch wyszedłby wszystkim na korzyść… a tak? Miała przed sobą dziewczynę, która nie wyglądała na zagrożenie.
To jej matka pociągała za sznurki – i jeśli miała pełną kontrolę nad wizją, w której się znalazła, to… to to nie miało sensu.
- Słyszę! – niemal natychmiast udzieliła odpowiedzi Atreusowi, z ulgą odnotowując, że nie zmiotło go z planszy na amen. Ale… - Jesteś z Brenną? Jesteście cali? I gdzie? – znajdowali się w tej samej wizji? Czy też ta umiejętność rozciągała się poza nią?
Pytania, pytania, a tak mało odpowiedzi.
Ostatecznie skierowała się w stronę wyjścia z kajuty, chcąc sprawdzić, czy może za jej drzwiami natknie się na cokolwiek, co nasunie jakąś wskazówkę. Powtarzając sobie w międzyczasie, że to ni chybi tylko sen, że może otworzyć oczy, że zaraz to zrobi za trzy, dwa, jeden… Nawet zacisnęła dłonie, wbijając paznokcie w ich wnętrze, jakby ból miał w czymkolwiek pomóc.