[8.06.1972 Marsylia, Francja] Oh my God, you blow my mind

Każda książka zaczynała się i kończyła, każda miała pierwszą i ostatnią kartkę papieru. Będąc w połowie, nie myślisz o tym, co wydarzy się pod koniec, bo przecież nie masz pojęcia, co autor zaplanował. O ile planował w ogóle, a nie pisał niespójne słowa bez ładu i składu, a zwroty akcji były bezsensowne. Tutaj było inaczej... Ich książki zaczynały się i kończyły, tworząc krótkie opowiadania, które połykało się jednym haustem i wciąż miało niedosyt. Oczywiście, że czekała ich ostatnia kartka! Czy to znaczy, że kolejnej pierwszej nie będzie? Kay miał nadzieję, że będzie ich jeszcze wiele, tych ostatnich i tych pierwszych. Liczył na to, na więcej takich opowiadań, jakby chciał zapełnić nimi całą gablotkę z pięknym grawerem na jasnym drewnie i złocistymi jak słońce literami, które tworzyły imię "Laurent". Codzienność, choć tak monotonna i zwykła, wzbogacana została o wspomnienia. Przebłyski tych zaczarowanych liter na pergaminie. Każda jedna wywoływała na jego ustach uśmiech. Każdą pragnął mieć wyrytą w pamięci, bo to było coś tak zupełnie innego, świeżego i przyjemnego... coś, dla czego warto było sięgać po kolejną część noweli.

Lecz tak jak Laurent, teraz o tym nie myślał. Jego myśli były zajęte nie gorzej niż jego usta. Chciał mu dać więcej tego ukojenia, którego potrzebował blondyn, więcej czułości i słów, więcej tego, co mógł mu dać, choć nigdy jeszcze nikomu nie dawał. Nie musiał... ale chciał. Przynajmniej póki nie było jeszcze widać ostatniej strony.

Oczy ześlizgnęły się znów na sińce, a im dłużej patrzył, tym większe miał wrażenie, że coś go ściska za gardło. - Oczywiście. - Zgodził się Kayden, nie widząc w tym ani nic dziwnego, a raczej było to dość... naturalne w jego oczach. Chciał pomóc. - Nie jestem ekspertem w opatrunkach, ale spróbuję... - Oznajmił z lekkim uśmiechem, po czym wstał ze stołka i wyciągnął rękę w stronę blondyna, by pomóc mu wstać. - Ah, z przyjemnością posłucham twojego śpiewu. Dosłownie zwala z nóg... albo raczej całkowicie usuwa grunt pod stopami. - Uśmiechnął się. Chwila tej oceanicznej fantazji pewnie na długo zostanie mu jeszcze w głowie. Nie uskarżał się, choć... ah, trochę go to niepokoiło. Nie lubił tracić kontroli nad tym, co dzieje się wokoło, nad tym, co widzi i słyszy... To było jak używka, która tym razem nie przeleciała mu bez śladu przez gardło, tylko zrobiła to, co zrobić miała. Odcięła go. Nie powiedział nic jednak, bo wciąż był zbyt oczarowany syrenim śpiewem. Na obecną chwilę chciał się jednak skupić na prośbie Laurenta i pomóc mu zmienić opatrunek.

Koniec sesji