14.10.2023, 21:54 ✶
Nicholas poświęcił swój pokój, w którym dość często gościł, kiedy pojawiał u przyjaciela. Obecność Cynthii była niespodziewana, nieplanowana, ale nie było też innego sposobu, aby pomóc jej wrócić do Anglii jeszcze tego samego wieczora. Tę jedną noc musiała tutaj przeczekać. Arvid jako gospodarz, wyszukał jakiś ciepły kożuch swojej siostry i przyniósł Cynthii, aby nie zmarzła. Noce o tej porze nie są jeszcze zbyt ciepłe. Panna Flint dostała także koc do pokoju, gdyby chciała się okryć.
Nicholas z Arvidem pozostali w głównej części salonowej budynku, kiedy towarzyszka Yaxleya udała się do wskazanego i przygotowanego na nocowanie pokoju. Yaxley stwierdził wtedy, że prześpi się na kanapie.
Zasugerował mu Arvid, wskazując kierunek do swojego pokoju. Nicholas odmówił.
- Nie dzisiaj.
Zaprzeczył. Nie chciał ryzykować, na wypadek gdyby Cynthia czegoś potrzebowała od niego. Była w obcym dla niej miejscu, a on odpowiadał w tej chwili za jej bezpieczeństwo. Jego jednego znała tutaj najlepiej. Nie chciał także, aby zobaczyła coś, czego nie powinna.
- Jak chcesz.
Wzruszył ramionami Arvid i dorzucił trochę drewna do kominka, aby podtrzymać ogień. Lubił tradycyjne czynności, co pozwalały mu na trochę więcej ruchu fizycznego.
- Idę się przejść.
Odparł Nicholas, narzucając na siebie cieplejszą szatę. I tak nie zaśnie, czując, że bezsenność będzie mu dokuczać. Choroba genetyczna wyciszyła się, od kiedy wziął eliksir parę dni temu. Wyszedł na zewnątrz zaczerpnąć świeżego powietrza. Spojrzał w niebo, czyste odsłaniające piękno gwiazd. Nicholas usiadł na trawiastym pagórku kawałek dalej od samej chaty. Jakiś kilometr dalej rozpościerał się las, zamieszkany przez różne tutejsze stworzenia. Yaxley siedział w milczeniu, jakby potrzebował chwili dla siebie aby pomyśleć nad wieloma sprawami. Spojrzał także na swoje lewe przedramię, pod którego rękawem czarnego materiału, ukryty pod zaklęciem maskującym miał mroczny znak.
Arvid nie dał mu dłużej chwili dla siebie i dołączył do niego, siadając obok. Nicholas od razu spojrzał w jego kierunku, jakby chciał się upewnić, kto zmierza do niego. Zaraz jednak przeniósł wzrok przed siebie, aby poudawać podziwianie przyrody.
- Ta Twoja towarzyszka to miła dziewczyna. Nie myślałeś, żeby…
- Cynthia ma wyjść za mojego brata. Nie wie o tym jeszcze.
Przerwał mu Nicholas, jakby nie chciał drążenia tego tematu.
- Ale ją lubisz. Widać to.
Arcid nie odpuszczał. Jakby miał jakiś cel dręczenia swojego partnera.
- Dzielimy te same zainteresowania zawodowe. Nic więcej.
Odparł w odpowiedzi Yaxley, jakby bronił się jakimiś posądzeniami.
- Zawodowe…
Powtórzył sobie Arvid z uśmiechem.
- Jesteś zazdrosny?
Rzucił mu w oczy Nicholas, przenosząc od razu poważne spojrzenie pytające na oblicze jego twarzy.
- Jestem.
Odpowiedział norweg z uśmiechem. Lubił się droczyć i obserwować poważne reakcje Nicholasa. Yaxley z kolei westchnął i pokręcił głową. Nie chciał się już tłumaczyć i wyjaśniać. Odwrócił wzrok w innym kierunku, ale poczuł zaraz dłoń na podbródku i siłowe odwrócenie swojej głowy. Dostał niespodziewany atak pocałunku ze strony ”przyjaciela”. Yaxley odwzajemnił, ale na krótko, chwytając zaraz rękę Arvida, aby go puścił.
- Nie tutaj.
Odparł dość poważnie. Nawet jeżeli myśleli że są sami, nie wiadomo gdzie i skąd jakieś oczy mogą dopatrzeć się tego, co mogło tutaj zajść.
Mając jednak dziwne wrażenie, że ktoś ich obserwuje, Nicholas obejrzał się za siebie, dostrzegając w oddali czyjąś sylwetkę.