15.10.2023, 22:00 ✶
Connor Fisher i Blair Hayes
Blair siedziała blisko swojego wybranka, z kolanami odwróconymi w jego kierunku i głową lekko opartą o jego ramię. Szeptali o czymś między sobą, a kiedy wreszcie skończyli i wyglądali na gotowych na to, aby ktoś mógł podejść ich zagadać, parę sięgnął głos Brenny Longbottom.
- Brenna! - Odezwał się Connor, a Blair spróbowała zawtórować mu skinieniem i uśmiechem, ale szybko zorientowałaś się, że żadne z nich nie było w szczególnie dobrym humorze. - Dobrze cię widzieć. - Chociaż jego słowa nie brzmiały jak kłamstwo, wyczułaś w nich jakąś nutę niepewności, może nawet goryczy. Coś w Connorze, którego znałaś, zmieniło się przez ostatni miesiąc. - My... - zaczął - jesteś głodna, Blair? - Ale Blair pokręciła głową. Więc i on nią pokręcił.
- Dzień dobry państwu - odezwali się, równie niepogodnie do Nordgersimów.
Mimo oczyszczającej aury przyszli państwo Fisher zdawali się być coraz bardziej zestresowani.
Allan Bigsby
Bigsby pokręcił głową.
- Mówisz: nic nie znaczy, ale ja mówię: ileż można się użalać, bo tak sobie myślę, że jak mi wszystko już odbiorą, to znając moje szczęście, zostawią we mnie ten stres i nie będę wiedział, skąd to wszystko się we mnie bierze...
Sam nie wyglądał na przekonanego własnymi słowami - wyglądał tak, jak się czuł zresztą: na kompletnie zagubionego w potoku myśli i emocji, gdyby któryś z mugoli miał się tutaj popłakać, to niewątpliwie byłby to Bigsby.
- Trochę się łudzę, że mnie takie myślenie oczyszcza, od chwili nawet mogę potwierdzić, że jest trochę tak, jakby mi pomagało przed jutrem, a może się po prostu za bardzo spiliśmy, zanim tu przyszliśmy. - Nieelegancko zmierzył Laurenta wzrokiem. - Ty nie jesteś z Doliny - zauważył szybko, bo przecież mieszkał tutaj nie od wczoraj - i co, jesteś tam no, amnezjatorem? - Czegoś nie dopowiedział, jakiejś ważnej treści, ale uszczknął tego w tonie ociekającym konspiracją i takim spojrzeniu, które zdawało się mówić: a jak nie jesteś, to kim jesteś: druhem w niedoli, czy kolejnym bałwanem chcącym mi odebrać wolność?!
Tia Lewis i Lillian Mills
Tia nie należała do kobiet, których zaloty ograniczały się do trzepotania rzęsami i delikatnych uśmiechów. Zachęcona, podeszła o wiele bliżej Guinevere niż wcześniej.
- Egipska... czyli to stąd ten akcent - zauważyła szybko, w dość bezpośredni sposób mierząc ją wzrokiem. - Chętnie spróbuję. - Ale zanim to zrobiła, wyciągnęła rękę najpierw w jej kierunku, później w kierunku Mavelle. - Tia Lewis, a to jest...
Ale nie musiała jej przedstawiać.
- Lily... Mills... M-my się ju-już znamy z Ma-mavelle - której to skinęła głową. Nawet jeżeli Bones jej nie kojarzyła, Mills kojarzyła ją.
- Czy nas to przeraża? Jak diabli, cholernie nam się to nie podoba, ale to chyba was nieszczególnie dziwi. Jeszcze przed chwilą czułam się tutaj jak ptak zamknięty w klatce, w dodatku z kimś odrębnego gatunku, bo Bigsby od rana użala się nad wierszami, które zabrało mu to wasze Ministerstwo.
Lily bardzo mocno zmarszczyła brwi, wpatrując się w trawę. Chociaż towarzysząca temu wydarzeniu aura zdawała się oczyszczać wszystkich z negatywnych emocji, Lily wciąż wydawała się być... inna. Uciekała spojrzeniem na boki, nie była też zbyt rozmowna.
- Jakaż to jest szkoda - kontynuowała Tia - że ten świat tak wygląda. Jesteście pewne - widocznie zechciała zaryzykować „żartem” ze względu na waszą otwartość - że nie da się stąd uciec jakoś bokiem, żeby zachować te wspomnienia?
Samotność
Poczuliście ucisk w żołądku. Byliście tu wszyscy w otoczeniu swoich bliższych i dalszych znajomych, ale ich sylwetki nagle wydały wam się bardzo odległe, jakby dzieliła was pomiędzy nimi przepaść. To nie były już tylko emocje, to były krótkie, ale bardzo intensywne halucynacje, od których mogło na moment zakręcić wam się w głowie, ale po chwili wszystko wróciło do normy, tylko... ta samotność, kiedy wszyscy znajdowali się daleko, przedzierała się do waszych umysłów, nie pozostawiając w nim miejsca na strach. To musiało mieć związek z księżycem, byliście tego pewni.
Tura trwa do 18.10.