[7 czerwca 72, Prawa Czasu] Opowiedz mi o przyszłości

Zawsze uważała, że wnętrze domu czy gabinetu wiele mówi o tym, kim dany człowiek jest – albo o tym, za kogo chciałby się uważać. Kiedy przebiegła spojrzeniem po wnętrzu pomieszczenia, do którego weszła, zastanowiła się przelotnie, czy Vakel był ekscentrykiem i lubował się w pamiątkach albo czy zegary były magiczne, czy te wszystkie zegary i kotary były częścią drobnej gry. Rozstawieniem sceny przed widzem, na której dekoracje mówiły: patrz, jestem bogaty, jestem tajemniczy, zastanawiaj się, na co mi te wszystkie zegary.
Nie to, że odpowiedź naprawdę miała znaczenie w tym wypadku, w końcu nie wpadła tutaj próbować go aresztować. A jej odruch wietrzenia podstępu miał zdecydowanie więcej wspólnego ze skłonnościami do doszukiwania się drugiego dna, zrodzonymi w ostatnich latach pracy w Brygadzie, i ogólną niewiarą prasie, niż z tym, że on popełnił jakikolwiek błąd.
– Panie Dolohov – przywitała się, ścigając jego rękę. Uścisk miała mocny, choć nieprzesadnie, bo przecież nie zamierzała tutaj mocować się z nim na uściski rąk, a na wnętrzu dłoni pozostały drobne odciski, niemożliwe do usunięcia na stałe nawet wszystkimi maściami Nory, zupełnie nieprzystające czystokrwistej. On był wysoki, ale nie górował nad nią przesadnie, bo i Brenna należała do osób bardzo wysokich – rodzinne u Longbottomów. Głównie to pod względem aparycji łączyło ją z bratem, oboje byli wysocy, i oboje mieli dość ciemne włosy.
Że ją przywitał nazwiskiem, nie było nic zaskakującego – nie kryła w końcu nazwiska. A gdyby dowiedziała się, że kojarzył ją jako siostrę Erika…? Cóż… nie byłaby zaskoczona. Zawsze właśnie tym była dla wielu ludzi w pierwszej kolejności: siostrą swojego brata. I nigdy nie wzbudzało to w niej ni grama goryczy, bo kochała go najbardziej na świecie, a w pewnym momencie sama zaczęła wypychać go do przodu, tam, gdzie jak sądziła, powinien zawsze stać.
W świetle.
Cienie za jego plecami chciała zostawić sobie.
– Dziękuję, ale liczę, że nie zajmę panu wiele czasu – powiedziała, odmowę łagodząc lekkim uśmiechem. Całkiem szczerym, bo faktycznie była wobec Vakela neutralna. Nie interesowało ją wróżbiarstwo, ale i nie była wobec tej sztuki negatywnie nastawiona. Nie mogła wykluczyć, że po cichu popiera Voldemorta, nic jednak na to nie wskazywało. Wszak tam, gdzie taki Rookwood organizował kontrmarsze przeciwko charłakom i spoglądał na mugolaka w pracy z jawną pogardą, Dołohow zatrudniał osoby półkrwi i pewnie nie wyrzuciłby spod drzwi klienta, który miał ojca mugola. Nie umiała zajrzeć pod płaszczyk uśmiechu i sympatycznej aparycji, i chociaż od listopada 70 roku szukała noży za plecami ludzi, nie dostrzegała w tym mężczyźnie więcej zepsucia niż mogłaby dostrzec w miłej pani z pobliskiej kwiaciarni.
Ale i tak nie była na tyle głupia, bo przyjmować herbatę od kogokolwiek obcego.
Usiadła przy biurku, nie odrywając spojrzenia od Vakela. Nie patrzyła na niego szczególnie natarczywie, ot raczej zwykle utrzymywała kontakt wzrokowy z rozmówcą… jeśli akurat nie zastanawiała się, czy ktoś zaraz na nich nie napadnie albo coś w pobliżu nie przyciągało jej uwagi, ale tu, w zaciszu gabinetu, żadna z tych dwóch opcji nie miała racji bytu.
– Chciałabym, aby zinterpretował pan dla mnie kilka symboli, panie Dolohov. Otrzymałam sugestię, że mogą być używane przez wróżbitów. Być może pan będzie mógł przybliżyć mi ich znaczenie – powiedziała, wyciągając z kieszeni kopertę, w której znajdował się papier, na który pracowicie przeniosła symbole jedna z Brygadzistek, radząca sobie z ołówkiem i rysunkiem znacznie lepiej niż sama Brenna.

@Vakel Dolohov