12.11.2022, 13:10 ✶
Pierwsza do środka weszła Cecily. Zaraz za nią wszedł stos paczek i dziwnych kwiatków. Jako trzeci do środka wszedł Silas, który te wszystkie paczki i kwiatki niósł.
Omal się nie zabił, robiąc duży krok nad progiem, bo nie widział absolutnie nic przed sobą i szedł do przodu, kierując się głosem ukochanej. Na szczęście mówiła do niego cały czas. No i znał te okolice bardzo dobrze, bo pracował tu nie od wczoraj. W gruncie rzeczy miał nadzieję, że szepnie dzisiaj El na słówko coś o tym, że skoro teraz pracuje tak blisko Kotła, to być może Silly nie musi już biegać do jej lokum po ciasta sprzedawane w Kotle, tylko im je ktoś będzie dostarczał. A nawet jeżeli nie, to odległość pomiędzy Norą i wejściem na Pokątną była tak niewielka, że pośpi sobie w tygodniu o wiele dłużej, więc i tak fajnie. Tylko trochę tak głupio od tego zacząć - nie od tego, że się cieszy czyimś nowym biznesem, tylko tym, jak fajne jest to, że się będzie mogło wstać w poniedziałki i środy kilkadziesiąt minut później. Miał nieodparte wrażenie, że by do Cece zdzieliła przez łeb.
- Eeeeeeeeel - zawył zza paczek, próbując entuzjastycznie zatańczyć, ale paprotka na samym szczycie wielkiego stosu zachwiała się i Silly momentalnie zaprzestał podrygiwać - jak miło cię nie-widzieć, wielkie gratulacje otwarcia - mówił, kiedy jego ukochana ściągała z niego doniczki. Kiedy wszystko najdelikatniejsze zostało ustawione na stoliczku, Silly odłożył resztę paczek z boku na podłogę. - Czy to może stać tutaj? - Spojrzał na właścicielkę pytająco, po czym podbiegł do niej jeszcze, żeby ją wyściskać. - Tyś się tak urządziła, że już nikt mieszkający przy tej ulicy nie zrobi sobie rano kanapek do pracy w Ministerstwie, bo po co jak można kupić tutaj. - Po gwałtownym przytuleniu (a może bardziej przyciśnięciu), Silly już chciał wsadzić pomiędzy wargi papierosa i wyjść na pierwszą przerwę, ale wtedy zobaczył... kotka.
Nie musiała minąć nawet sekunda, a Silly już kucał przy Salemie i drapał go za uchem. Ba, przerzucił go na plecki, żeby drapać go też po brzuszku.
- No kto jest dobrym mruczkiem? No kto? - No kto będzie królem sierści w żywności sprzedawanej na wynos? - No kto ma mięciutki brzuszek? - Przesuwając swoimi palcami po błyszczącym futerku, Cresswell rozejrzał się po pomieszczeniu. Dojrzawszy obok siebie Erika Longbottoma zmarszczył nieco brwi, zadzierając głowę do góry. - Ciebie tak nie wypieszczę, ale muszę przyznać, że masz nieziemskie poczucie stylu. Najnowsza kolekcja Rosierów, tak?
Omal się nie zabił, robiąc duży krok nad progiem, bo nie widział absolutnie nic przed sobą i szedł do przodu, kierując się głosem ukochanej. Na szczęście mówiła do niego cały czas. No i znał te okolice bardzo dobrze, bo pracował tu nie od wczoraj. W gruncie rzeczy miał nadzieję, że szepnie dzisiaj El na słówko coś o tym, że skoro teraz pracuje tak blisko Kotła, to być może Silly nie musi już biegać do jej lokum po ciasta sprzedawane w Kotle, tylko im je ktoś będzie dostarczał. A nawet jeżeli nie, to odległość pomiędzy Norą i wejściem na Pokątną była tak niewielka, że pośpi sobie w tygodniu o wiele dłużej, więc i tak fajnie. Tylko trochę tak głupio od tego zacząć - nie od tego, że się cieszy czyimś nowym biznesem, tylko tym, jak fajne jest to, że się będzie mogło wstać w poniedziałki i środy kilkadziesiąt minut później. Miał nieodparte wrażenie, że by do Cece zdzieliła przez łeb.
- Eeeeeeeeel - zawył zza paczek, próbując entuzjastycznie zatańczyć, ale paprotka na samym szczycie wielkiego stosu zachwiała się i Silly momentalnie zaprzestał podrygiwać - jak miło cię nie-widzieć, wielkie gratulacje otwarcia - mówił, kiedy jego ukochana ściągała z niego doniczki. Kiedy wszystko najdelikatniejsze zostało ustawione na stoliczku, Silly odłożył resztę paczek z boku na podłogę. - Czy to może stać tutaj? - Spojrzał na właścicielkę pytająco, po czym podbiegł do niej jeszcze, żeby ją wyściskać. - Tyś się tak urządziła, że już nikt mieszkający przy tej ulicy nie zrobi sobie rano kanapek do pracy w Ministerstwie, bo po co jak można kupić tutaj. - Po gwałtownym przytuleniu (a może bardziej przyciśnięciu), Silly już chciał wsadzić pomiędzy wargi papierosa i wyjść na pierwszą przerwę, ale wtedy zobaczył... kotka.
Nie musiała minąć nawet sekunda, a Silly już kucał przy Salemie i drapał go za uchem. Ba, przerzucił go na plecki, żeby drapać go też po brzuszku.
- No kto jest dobrym mruczkiem? No kto? - No kto będzie królem sierści w żywności sprzedawanej na wynos? - No kto ma mięciutki brzuszek? - Przesuwając swoimi palcami po błyszczącym futerku, Cresswell rozejrzał się po pomieszczeniu. Dojrzawszy obok siebie Erika Longbottoma zmarszczył nieco brwi, zadzierając głowę do góry. - Ciebie tak nie wypieszczę, ale muszę przyznać, że masz nieziemskie poczucie stylu. Najnowsza kolekcja Rosierów, tak?