Jej chwilowa panika zadziałała. Erik skupił się na kierowaniu łódką, co powodowało, że Figg wierzyła, że dopłyną dzisiaj do brzegu. Nie, żeby wcześniej jakoś mocno w to wątpiła, jednak udało jej się trochę panikować. Typowa Norka.
- Wiesz, że akurat ja zawsze w ciebie wierzę. - Może i Erik nie był specjalnie uzdolniony w tej dziedzinie, ale gdyby się mocno postarał. Figg wydawało się, że mógłby sobie poradzić z każdym wyzwaniem, w tej wizji nie przeszkadzały jej wspomnienia związane ze wspólnym gotowaniem. Zdecydowanie wolała, żeby Longbottom był raczej podawaczem w kuchni. O jego umiejętnościach kucharskich krążyły już bowiem plotki. - Dziękuję Erik, tego potrzebowałam. - Uśmiechnęła się do niego serdecznie. Zawsze był dla niej taki miły, nawet kiedy była w stosunku do niego uszczypliwa. Nie wiedziała ile jest prawdy w tym co mówi, w końcu przyjaciel nigdy nie wykazywał romantycznego zainteresowania żadną kobietą, a przynajmniej ona o tym nie wiedziała. No, ale oczy miał, może faktycznie więc jego ocena była prawdziwa? - To nawet urocze, to twoje pozytywne nastawienie. - Mało kto w sumie aktualnie wierzył w szczęśliwe zakończenia, także dobrze było usłyszeć, że jedna z najbliższych jej osób ma jeszcze nadzieję.
Sama Figg naprawdę próbowała wierzyć w to, że jeszcze będzie przepięknie, że oni wszyscy dotrwają do końca wojny i będą szczęśliwy, ostatnie wydarzenia jednak trochę odsuwały od niej te myśli. Pojawiły się ofiary, sporo bliskich jej osób zostało rannych. Wolała nawet nie myśleć, jak będzie wyglądała sytuacja, gdy konflikt się zaostrzy, szczególnie, że przeciwnicy sięgali po najgorsze metody, nie mieli sumienia.
- Na pewno dużo się dzieje, chociaż ci tego nie zazdroszczę. Lubię mieć czasem ciszę i spokój. - Chociaż na krótką chwilę. Ona także nie narzekała na towarzystwo, czasem zastanawiała się, czy dobrze zrobiła, że mieszkała w cukierni. Miała wrażenie, że ciągle jest w pracy, jakby brakowało jej przestrzeni do odpoczynku. Ciągle znajdowała sobie coś do zrobienia, przez co nie miała praktycznie wcale czasu wolnego.
- Jesteś już chyba za stary na takie limity, myślę, że wierzą w twój rozsądek. - Po raz kolejny zupełnie przypadkiem wypomniała mu wiek. Nie miała oczywiście nic złego na myśli, ale wyszło jak zawsze.
Popływali sobie jeszcze tą wspaniałą łodzią, po czym dobili do brzegu bez żadnych problemów. Norka naprawdę potrzebowała takiej chwili na oderwanie się od rzeczywistości, szczególnie, że przebiegało to w takim towarzystwie.