19.10.2023, 05:51 ✶
- Nie do twarzy mi się przecież dobierały - odpowiedział Louvainowi, jakby nieco zniecierpliwiony jego topornym umysłem. Jakby to co przed chwilą do niego powiedział było najoczywistszą rzeczą pod słońcem. Inna sprawa, że im grzecznie odmówił, ale też z jakim bólem, ale zwyczajnie nie uważał że mógł zrobić z tymi dziewczynami cokolwiek. Nie kiedy na palcu Elaine wciąż wtedy tkwił pierścionek.
Teraz zarówno przed Lestrangem, jak i Anthonym prezentował się Atreus w typowym dla siebie wydaniu i bez jakichkolwiek śladów po walce podczas Beltane, ale prawda była taka, że przecież nie wyszedł z tego wszystkiego bez szwanku. Sporą część procesu leczniczego przespał, ale doskonale pamiętał to irytujące uczucie, kiedy rany po poparzeniach goiły się, a palce zrastały. Płomienie w które został wrzucony sięgnęły też jego twarzy, i z jednej strony cieszył się niezmiernie, że nie pozostał po nich jakikolwiek ślad, jednak z drugiej uważał, że drobna blizna wcale by nie zawadziła i dobrze świadczyła do jego dokonaniach. - Nie, nie, coś ci się pomyliło - spojrzał beznamiętnie na Borgina. - To one odwiedzają mnie - uśmiechnął się grzecznie, zaraz ponownie spoglądając w karty.
- O właśnie, słuchaj go - wskazał na Anthony'ego, mówiąc do Louvaina. - Jeszcze zaciągnę wreszcie Stanleya do egzaminu i będziemy jak ta trójka muszkieterów, co ich naprawdę była czwórka. - pokiwał głową, absolutnie przekonany o tym, że taki oto scenariusz byłby spełnieniem jego marzeń. Bo jakby nie patrzeć, to trochę mu się czasem nudziło w tym biurze aurorów samemu. Mógł sobie iść do sali obok do Borgina, albo na inne piętra do Anthony'ego albo Louvaina, ale to wciąż nie było to samo. - A za to z kolei chętnie wypiję, na zdrowie. - uniósł szklankę z alkoholem do słów Lestrange'a odnośnie Notta, a następnie pociągnął sobie parę długich łyków.
Nie to, żeby miał cokolwiek konkretnego do Philippa, ale skoro jego drogi przyjaciel tak się na niego uwziął, a on sam przyglądał się ich perypetiom na przestrzeni lat, to zgodnie uważał, że była to ostatnia wesz. Nie wyglądał dla niego jako ktokolwiek nadający się do bliższego poznania, nawet jeśli Quidditch był Atreusowi tak bliski sercu.
- Mój drogi, nigdy ci nie odmówię - a przynajmniej nie zaproszenia na potencjalną bitkę. Jeśli było w życiu coś, co faktycznie sprawiało mu przyjemność, to spuszczanie innym wpierdolu. Chyba dlatego tak świetnie bawił się jako auror i nie nudził się aż tak tą pracą. Nawet siedzeniem za biurkiem.
- Niestety, ale widzisz, w tym roku miałem urwanie głowy na Beltane - rzucił, jakby nieco zawiedzony. - Patrole nie sprzyjają dobrej zabawie - westchnął jeszcze zbolały, wewnętrznie się absolutnie skręcając w tym momencie. Jakby nie patrzeć, to przecież tego wianka nigdzie nie doniósł i to Brenna była bohaterką wieczoru, która przeklęła ich tą całą magią Beltane. - Ale muszę powiedzieć, że dobrze że ty Lou dałeś sobie radę i wyręczyłeś mnie z wiankiem Cynthii - pokiwał głową, wyraźnie aprobując wyczyny przyjaciela, jakby nigdy nic. Potem jednak na moment się zaciął, spoglądając na Borgina z ukosa, kiedy Lestrange przytoczył Longbottom i przygody ze szkoły. Było w tym coś dziwnego, słysząc o nich na nowo i tym jak Anthony za nią szalał. Teraz, kiedy powiązany był z Brenną tym dziwnym, nienaturalnym przyciąganiem i odczuwaniem wzajemnych poczynań. Nawet teraz, siedząc z przyjaciółmi przy tym stoliku, był zmęczony po jej nocnych wycieczkach, ale starał się trzymać przed nimi jak najlepiej.
Sięgnął po szklankę i to był chyba błąd, bo się zakrztusił, kiedy Tosiek zaczął wygłaszać deklaracje o nie uprawianiu seksu z Longbottom. To stwierdzenie było jakoś absolutnie abstrakcyjne, a z drugiej strony Brenna wyglądała trochę na taką, co mogła się rozmnażać przez pączkowanie, o ile w ogóle. Sięgnął po chusteczkę, z pewnym rozczarowaniem samym sobą wycierając koszulę.
- Pewnie też siedział w tym składziku w kącie, czekając na własną walentynkę - złożył karty, odkładając je na stół rewersem ku górze. - Jak tak bardzo chcesz zdobyć jej serce, to może powinieneś mówić do niej takim głosem? Prawie mnie ciarki przeszły, taki byłeś poważny.
Teraz zarówno przed Lestrangem, jak i Anthonym prezentował się Atreus w typowym dla siebie wydaniu i bez jakichkolwiek śladów po walce podczas Beltane, ale prawda była taka, że przecież nie wyszedł z tego wszystkiego bez szwanku. Sporą część procesu leczniczego przespał, ale doskonale pamiętał to irytujące uczucie, kiedy rany po poparzeniach goiły się, a palce zrastały. Płomienie w które został wrzucony sięgnęły też jego twarzy, i z jednej strony cieszył się niezmiernie, że nie pozostał po nich jakikolwiek ślad, jednak z drugiej uważał, że drobna blizna wcale by nie zawadziła i dobrze świadczyła do jego dokonaniach. - Nie, nie, coś ci się pomyliło - spojrzał beznamiętnie na Borgina. - To one odwiedzają mnie - uśmiechnął się grzecznie, zaraz ponownie spoglądając w karty.
- O właśnie, słuchaj go - wskazał na Anthony'ego, mówiąc do Louvaina. - Jeszcze zaciągnę wreszcie Stanleya do egzaminu i będziemy jak ta trójka muszkieterów, co ich naprawdę była czwórka. - pokiwał głową, absolutnie przekonany o tym, że taki oto scenariusz byłby spełnieniem jego marzeń. Bo jakby nie patrzeć, to trochę mu się czasem nudziło w tym biurze aurorów samemu. Mógł sobie iść do sali obok do Borgina, albo na inne piętra do Anthony'ego albo Louvaina, ale to wciąż nie było to samo. - A za to z kolei chętnie wypiję, na zdrowie. - uniósł szklankę z alkoholem do słów Lestrange'a odnośnie Notta, a następnie pociągnął sobie parę długich łyków.
Nie to, żeby miał cokolwiek konkretnego do Philippa, ale skoro jego drogi przyjaciel tak się na niego uwziął, a on sam przyglądał się ich perypetiom na przestrzeni lat, to zgodnie uważał, że była to ostatnia wesz. Nie wyglądał dla niego jako ktokolwiek nadający się do bliższego poznania, nawet jeśli Quidditch był Atreusowi tak bliski sercu.
- Mój drogi, nigdy ci nie odmówię - a przynajmniej nie zaproszenia na potencjalną bitkę. Jeśli było w życiu coś, co faktycznie sprawiało mu przyjemność, to spuszczanie innym wpierdolu. Chyba dlatego tak świetnie bawił się jako auror i nie nudził się aż tak tą pracą. Nawet siedzeniem za biurkiem.
- Niestety, ale widzisz, w tym roku miałem urwanie głowy na Beltane - rzucił, jakby nieco zawiedzony. - Patrole nie sprzyjają dobrej zabawie - westchnął jeszcze zbolały, wewnętrznie się absolutnie skręcając w tym momencie. Jakby nie patrzeć, to przecież tego wianka nigdzie nie doniósł i to Brenna była bohaterką wieczoru, która przeklęła ich tą całą magią Beltane. - Ale muszę powiedzieć, że dobrze że ty Lou dałeś sobie radę i wyręczyłeś mnie z wiankiem Cynthii - pokiwał głową, wyraźnie aprobując wyczyny przyjaciela, jakby nigdy nic. Potem jednak na moment się zaciął, spoglądając na Borgina z ukosa, kiedy Lestrange przytoczył Longbottom i przygody ze szkoły. Było w tym coś dziwnego, słysząc o nich na nowo i tym jak Anthony za nią szalał. Teraz, kiedy powiązany był z Brenną tym dziwnym, nienaturalnym przyciąganiem i odczuwaniem wzajemnych poczynań. Nawet teraz, siedząc z przyjaciółmi przy tym stoliku, był zmęczony po jej nocnych wycieczkach, ale starał się trzymać przed nimi jak najlepiej.
Sięgnął po szklankę i to był chyba błąd, bo się zakrztusił, kiedy Tosiek zaczął wygłaszać deklaracje o nie uprawianiu seksu z Longbottom. To stwierdzenie było jakoś absolutnie abstrakcyjne, a z drugiej strony Brenna wyglądała trochę na taką, co mogła się rozmnażać przez pączkowanie, o ile w ogóle. Sięgnął po chusteczkę, z pewnym rozczarowaniem samym sobą wycierając koszulę.
- Pewnie też siedział w tym składziku w kącie, czekając na własną walentynkę - złożył karty, odkładając je na stół rewersem ku górze. - Jak tak bardzo chcesz zdobyć jej serce, to może powinieneś mówić do niej takim głosem? Prawie mnie ciarki przeszły, taki byłeś poważny.