Oho, może nie jest tak źle, pomyślał, gdy Figg rzuciła mu się na szyję. Pozwolił jej się nacieszyć swoim nadejściem, po czym wkroczył odważnie na zaplecze, gotów na spotkanie ze swoim przeznaczeniem. W końcu co takiego mogło się stać? Pobije go? Zabije go? Obrzuci mąką? Hehe. He. He. Ykhym. W każdym razie...
— Cztery dni temu było gorzej — wymsknęło mu się. Jego toń brzmiał, jakby było czym się chwalić. A nie było. Walka z trollem górskim to nie przelewki. Zwłaszcza takim rozjuszonym przez ciekawską Brennę Longbottom.
Erik uniósł wymownie głowę, kierując więc swe spojrzenie w sufit, gdy Nora raczyła go swoim wywodem. Naprawdę współczuł jej tego, że przez jeden miły gest teraz wychwytywała nawet najmniejsze kryzysy w jego życiu. Nie mogło być jej łatwo. Może gdyby to jakiś bibliotekarz lub naukowiec wrzucił jej wianek na majowy pal, teraz nie przeżywała średnio dwa razy na tydzień ataku histerii.
Niestety, zamiast tego trafiła na brygadzistkę i to na dodatek takiego, który przyciągał kłopoty, gdzie by nie poszedł. Chociaż w tym przypadku to mogła być równie dobrze wina Brenny, skomentował w myślach. Ach, tej ej czarnowidztwo. Pozwolił przyjaciółce wydusić z siebie, to co leżało jej na sercu i dopiero gdy dała mu szansę się wypowiedzieć, wrócił do niej spojrzeniem.
— Skoro już pytasz, to byłem na wsi. Mugolskiej wsi — doprecyzował, jakby miało to dla Nory jakieś znaczenie. Uśmiechnął się niepewnie i wsunął czubek buta w szczelinę między płytkami, poruszając nim to w tył, to w przód, jakby pomagało mu to zebrać myśli do kupy. — Avelina zaprosiła Brennę do swoich dziadków, więc pojechałem z nimi. Miałem wątpliwości co do tego, czy to faktycznie miał być wypoczynkowy wypad, czy planowały przeprowadzić na miejscu jakieś śledztwo.
A co tu dużo mówić, były to bardzo uzasadnione obawy. W ciągu ostatnich miesięcy panna Longbottom zdołała wpaść w takie kłopoty, że Erik już nie nadążał, co się z nią działo. Podtopienie w rzece przez jakieś stwora, walki w Kniei, niedawna walka z trollem górskim... Jakby wypytał Mavelle i paru znajomych z biura, to pewnie dowiedziałby się o masie innych „delegacji”, w jakich wzięła udział jego młodsza siostra. Nie miał wyboru, musiał udać się za nią!
— Nie okłamała mnie, więc to się ceni — stwierdził, powoli przechodząc do sedna sprawy. — I w sumie to wszystko byłoby dobrze, gdyby nie traktor, który mieliśmy wyprowadzić na pole. Ta... maszyna... obudziła się i nas porwała? — Zmarszczył brwi. — Tak. To chyba najlepsze określenie. — Pokiwał gwałtownie głową. — Porwała nas i rozbiliśmy się o drzewo. Dwa razy.
Cofnął się o pół kroku, spodziewając się, że zaraz usłyszy pisk lub krzyk swojej najlepszej przyjaciółki. Od Beltane zdążyli się już domyślić, co też takiego ich połączyło, więc poczucie niepokoju nie było znowuż takie nieznane, ale... Teoretycznie powinni tego unikać. Dla własnego bezpieczeństwa. I Erik naprawdę się starał! Chociaż ryzyka zawodowego ciężko było uniknąć, podobnie jak tego, które wywodziło się od strony prac na rzecz Zakonu Feniksa, tak w wolnym czasie nie szarżował. Zbytnio. Aż do teraz.
— Nie spodziewaliśmy się tego! Co mogę powiedzieć! — Wyrzucił ręce w górę. — Skąd miałem wiedzieć, że mugole domyślili się, jak ożywić swoje traktory na odległość?
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞