19.10.2023, 18:24 ✶
Miała wielu ludzi, których kochała i którzy kochali ją. Może nie zawsze ich rozumiała. Może oni nie zawsze rozumieli ją. Ale doskonale wiedziała, że ją kochają – i ta miłość wystarczała, aby popychać ją do przodu i sprawiać, że nie spadała w dół i nigdy nie traciła nadziei. A kim był Laurent? Może i głównie wspomnieniem przyjaciela, ale to przecież nie znaczyło, że nic nie znaczył: bo znaczył bardzo wiele.
Opuściła na moment powieki, zacisnęła je mocno, kiedy Laurent rozmawiał z Derwinem. A kiedy je uniosła, oczy miała suche. Nie była pewna, co czuje – była to mieszanka emocji, i tak, było tam mnóstwo smutku i tęsknoty, były gniew i gorycz, ale wcale nie przytłumiały tego innego uczucia, znacznie istotniejszego od pozostałych.
Bo tak bardzo ich wszystkich kochała.
Nie mogła powiedzieć, że coś zyskali, ale nie mogła też powiedzieć, że żałuje. Zwłaszcza, że Derwin nie wiedział, i że Mavelle chyba bardzo chciała przekazać mu te ostatnie słowa – że Danielle i Lucy przetrwają, że nigdy nie będą tu same. Może było warto tylko po to, aby te zdania padły?
Brenna obróciła się ku Mavelle, teraz już bez oporów przygarniając ją po prostu do siebie. Może i ta wolałaby nie być tak ściskana przy kimś całkiem obcym, ale Brenna nie umiała po prostu NIE sięgnąć ku niej, nie objąć i nie zakołysać w ramionach. Jakby chciała obiecać, że wszystko będzie dobrze, chociaż nie mogła przecież złożyć takiej obietnicy: nie przeszłaby jej przez usta. Mogła uciekać się do półprawd, ale nie chciała kłamać. A na pewno nie chciała okłamywać Mavelle.
Z jej ust uciekło westchnienie, gdy odwróciła się do Laurenta. Miała teraz wrażenie, że nie powinna była się zgadzać – nie ze względu na siebie, na Mav, czy nawet na wujka, ale na niego. Nie zastanawiała się nad tym aż tak głęboko wcześniej, ale teraz myślała, że kontakt z tą drugą stroną, z umarłymi mógł być za trudny dla kogoś takiego jak on.
Zawsze miał trochę za dobre serce.
I jeszcze je przepraszał. Za co i dlaczego?
Brenna przesunęła się po prostu ku niemu i niewiele myśląc ujęła jego twarz w dłonie, by musnąć ustami jego policzek.
– Za wiele przepraszasz, Lauri – powiedziała, odsuwając się, chociaż palce wciąż trzymała na jego twarzy, spoglądając na niego uważnie, bo wyglądał, jakby jego świat właśnie się rozpadał, a ona nie była pewna, czy seans nie pozostawiał po sobie jakichś paskudnych skutków. Może uczucia ducha, jego energia, osiadały w jakiś sposób na wywołującym, może ciężko było się po tym pozbierać? – Potrzebujesz czegoś?
Opuściła na moment powieki, zacisnęła je mocno, kiedy Laurent rozmawiał z Derwinem. A kiedy je uniosła, oczy miała suche. Nie była pewna, co czuje – była to mieszanka emocji, i tak, było tam mnóstwo smutku i tęsknoty, były gniew i gorycz, ale wcale nie przytłumiały tego innego uczucia, znacznie istotniejszego od pozostałych.
Bo tak bardzo ich wszystkich kochała.
Nie mogła powiedzieć, że coś zyskali, ale nie mogła też powiedzieć, że żałuje. Zwłaszcza, że Derwin nie wiedział, i że Mavelle chyba bardzo chciała przekazać mu te ostatnie słowa – że Danielle i Lucy przetrwają, że nigdy nie będą tu same. Może było warto tylko po to, aby te zdania padły?
Brenna obróciła się ku Mavelle, teraz już bez oporów przygarniając ją po prostu do siebie. Może i ta wolałaby nie być tak ściskana przy kimś całkiem obcym, ale Brenna nie umiała po prostu NIE sięgnąć ku niej, nie objąć i nie zakołysać w ramionach. Jakby chciała obiecać, że wszystko będzie dobrze, chociaż nie mogła przecież złożyć takiej obietnicy: nie przeszłaby jej przez usta. Mogła uciekać się do półprawd, ale nie chciała kłamać. A na pewno nie chciała okłamywać Mavelle.
Z jej ust uciekło westchnienie, gdy odwróciła się do Laurenta. Miała teraz wrażenie, że nie powinna była się zgadzać – nie ze względu na siebie, na Mav, czy nawet na wujka, ale na niego. Nie zastanawiała się nad tym aż tak głęboko wcześniej, ale teraz myślała, że kontakt z tą drugą stroną, z umarłymi mógł być za trudny dla kogoś takiego jak on.
Zawsze miał trochę za dobre serce.
I jeszcze je przepraszał. Za co i dlaczego?
Brenna przesunęła się po prostu ku niemu i niewiele myśląc ujęła jego twarz w dłonie, by musnąć ustami jego policzek.
– Za wiele przepraszasz, Lauri – powiedziała, odsuwając się, chociaż palce wciąż trzymała na jego twarzy, spoglądając na niego uważnie, bo wyglądał, jakby jego świat właśnie się rozpadał, a ona nie była pewna, czy seans nie pozostawiał po sobie jakichś paskudnych skutków. Może uczucia ducha, jego energia, osiadały w jakiś sposób na wywołującym, może ciężko było się po tym pozbierać? – Potrzebujesz czegoś?
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.