Cóż. Pierwsza reakcja była odruchowa. Bała się, że coś mu się stało, także kiedy pojawił się tutaj cały i zdrowy nie mogła zachować się inaczej. Emocje opadły, widziała, że jest bezpieczny, nie musiała się już o niego martwić. Musiała go przytulić, kilka minut wcześniej zastanawiała się, czy jeszcze kiedyś go zobaczy. Norę wypełniały różne emocje, cała ich paleta. Od gniewu przez smutek po radość. Gdyby ktoś zapytał ją, jak się teraz czuje, to nie umiałaby udzielić odpowiedzi na to pytanie. Zbyt dużo emocji się w niej kłębiło. Nie do końca potrafiła sobie z nimi poradzić.
Spoglądała na niego w milczeniu, kiedy wspomniał o tym, że cztery dni temu było gorzej. Wiedziała, nie miał zielonego pojęcia, jak ona się wtedy czuła. Strach nie pozwalał jej myśleć o niczym innym, tylko o tym, czy będzie bezpieczny. Teraz powtórka, kiedy przestanie ją dręczyć? Czy w ogóle przestanie. Kochała go na swój sposób, jednak czuła, że ich relacja może się skończyć źle, jeśli to będzie trwało zbyt długo. Najpewniej go zabije za to, że tak się nad nią znęcał, chociaż pewnie by tego nie zrobiła, a po prostu umarła z rozpaczy przy pięćdziesiątym takim przypadku.
- Nie wiem Erik, czy jest to odpowiedni argument do obrony. - Dlaczego ciągle pakował się w kłopoty? Może i dobrze, że doszło do tego cholernego rytuału, bo teraz panna Figg przynajmniej zaczęła sobie zdawać sprawę z tego, jak wygląda życie jej przyjaciela. Ciągle był w niebezpieczeństwie! Kto to w ogóle widział takie rzeczy. Dało jej to do myślenia, chociaż za bardzo nie wiedziała, jak miała zareagować. Przywiązać go do pieca, żeby się nie ruszał z kuchni? Nie było to specjalnie humanitarne zachowanie.
- One były tam z tobą? - Westchnęła ciężko, jej radar wyłapywał tylko, kiedy Erik był w niebezpieczeństwie, jej myśli czasem zmierzały też ku Elliottowi na całe szczęście nie dotyczyło to większego grona jej bliższych bo by oszalała, tak zupełnie. - Czy nic im się nie stało? - Głos jej nieco drżał, wolała się upewnić, że wszyscy są cali i zdrowi.
- Czy wy jesteście niepoważni? Jakby już wystarczająco dużo osób nie chciało was zabić, sami się pchacie śmierci w ramiona. - Podniosła nieco głos, bo przerażała ją ta lekkomyślność. O czym oni sobie myśleli? Postanowili się pobawić mugolskimi pojazdami, tylko po co? W jakim celu. Nie mogła tego za bardzo ogarnąć.
- DWA RAZY ROZBILIŚCIE SIĘ O DRZEWO? - Uniosła się jeszcze bardziej, a jej głos zmierzał do coraz wyższych tonów. - No jasne, jeden raz to za mało. - Miała ochotę zacząć tupać nogami, jednak się powstrzymywała, ale czuła, że jest już na granicy wytrzymałości.
- Erik, KURWA MAĆ - mógł zauważyć, że nie było dobrze, bo Norka bardzo rzadko kiedy sięgała po wulgaryzmy. - Masz trochę więcej lat niż osiem, może trochę przewidywania skutków swoich działań? - Było to pytanie z tych retorycznych. Nie mogła zrozumieć, że zachował się tak bezmyślnie. - Może mugole też mają swoje tajemnice, nie wiem, ale jednak jak podchodzisz do czegoś, czego nie znasz powinieneś być trochę bardziej ostrożny. - Weszła do środka kuchni, sięgnęła po kubek, który stał na stole, miała w nim kawę, jednak to jej nie przeszkadzało, wyciągnęła z jednej z szafek whisky i dolała jej do kawy. Potrzebowała odreagować, bo zaraz szlag jasny ją trafi. Upiła spory łyk z kubka, skrzywiła się przy tym okropnie, ale zamierzała dopić to do końca.