Gdy usłyszała jego głos, wręcz podskoczyła z radości. Podeszła do niego i odwzajemniła uścisk z szerokim uśmiechem. Mimo wyczerpującego występu nadal była pełna energii i prostej radości, a obecność Laurenta wręcz to pogłębiała. Nie wiedziała czym to jest spowodowane – radość jaką w niej budował była wręcz nie do opisania, a w brzuchu biegało jej tysiąc buchorożców. Jego oczy sprawiały, że jej usta nie mogły przestać się uśmiechać. Elaine czuła dreszczyk emocji, gdy myślała o tym spotkaniu, bo faktycznie nie chciała, aby większość jej rodziny wiedziała o Laurencie, a Alex już sam wiedział, że pisze z kimś listy. Starała się zawsze zamazać jego imię, aby nie wiedział o kogo chodzi. Nie chciała pakować Laurenta w sam środek Bellowych spisków i nieuczciwych zagrywek. Miała też nadzieję, że go nie okradziono i nikt nie dobrał się do jego kieszeni, co nie raz zdarzało się podczas występów.
– Ale się cieszę, że przyszedłeś. Chodź pójdziemy do mnie, przebiorę się – powiedziała odsuwając się od niego i bez krępacji złapała jego dłoń, aby poprowadzić go do jej przyczepy. Elaine odrobine tęskniła za jego obecnością. Niewiele mieli spotkań, ale przez to chciałaby się nauczyć pisać i czytać, aby móc mu słać listy, a nie tylko informacje spod ręki Ala. Mogłaby mu pisać o tych wszystkich ludziach, których spotkała, albo stworzeniach, które zobaczyła. Pewnie by wiedział o nich więcej od niej. Mogłaby mu słać jakieś ususzone kwiatki, które by się jej z nim skojarzyły, albo zadawać ogrom pytań na różne tematy. – Kwestia praktyki – dodała jeszcze idąc z nim między namiotami, starała się obrać takie ścieżki, aby nie było zbyt wielu ludzi, a w tym miejscu było to lekko nie możliwe. W końcu dotarli do przyczep mieszkalnych i poprowadziła go do swojej.
Przyczepa była biała, sama ją tak pomalowała, przed nią stał okrągły stolik z dwoma krzesłami i złożonym parasolem – nie pytaj lepiej skąd to ma – i kilka donic z kwiatami i ziołami, które były proste w uprawie.
– Wchodzisz? – otworzyła drzwi i wprowadziła go do środka.
Środek był zdecydowanie większy niż mówił rozmiar z zewnątrz. Był tu aneks kuchenny, z totalnie urokliwym rozgardiaszem, gdy tylko weszli do środka czajnik z wodą zaczął się gotować na rytualną herbatkę po występową dla Elaine, oraz włączył się palnik z zupą z pomidorów, aby mogła się pożywić i nabrać sił. Po wejściu niewielkie radio zaczęło grać jakąś miłą dla ucha muzykę. Większość rzeczy, która się tu znajdowała była kradziona, albo znaleziona, gdzieś w różnych miejscach, które zwiedziła.
Wskazała mu okrągły stolik z trzema krzesłami, na środku stał wazon ze stokrotkami. W jedna część była odgrodzona od reszty pomieszczenia, a znajdowała się tam jej sypialnia z łóżkiem i ogromnym kufrem na jej niewielki dobytek. Za kuchnią, w najdalszej części sypialni była rura, która sięgała od ziemi do sufitu. Na niej Elaine robi różne akrobacje i ćwiczy siłę rąk. Robi to dla siebie, gdy się zdenerwuje czymś tak się odpręża.
Dziewczyna weszła za kotarę, która nie do końca została zasłonięta. Poinformowała go wcześniej, że szybko się odświeży, zajęło jej to jakieś dziesięć minut. Po tym czasie Laurent mógł widzieć jak dziewczyna się krząta za kotarą i co jakiś czas zobaczyć jej rękę lub włosy. Przebrała się w niebieską sukienkę w drobne kwiaty.
– Czego się napijesz?